ตอนที่ 43 ซื้อขาย

  เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เทียนหลิน หลิวเจี้ยนปินก็พยักหน้า “ที่นายพูดก็มีเหตุผลนะ ว่าแต่น้องชาย…แซ่อะไรล่ะ?”

  ถึงแม้เขาจะคิดว่าฉู่เทียนหลินแค่โชคดี แต่โลกนี้แหละ สิ่งที่น่าหมั่นไส้ที่สุดก็คือโชค! คนอื่นดวงดีเอง จะทำอะไรได้? หลิวเจี้ยนปินจึงเต็มใจจะผูกมิตรกับ “คนดวงดี” บ้าง เผื่อสักวันโชคดีจะลามมาถึงตัวเองด้วย

  ฉู่เทียนหลินตอบทันที “แซ่ฉู่ ฉู่เทียนหลิน เรียกผมว่าเสี่ยวฉู่ก็ได้ครับ”

  อีกฝ่ายอายุมากกว่า แถมเป็นเจ้าของกิจการ การเรียกเขา “เสี่ยวฉู่” จึงไม่แปลก หลิวเจี้ยนปินยิ้ม “งั้นฉันก็เรียกเสี่ยวฉู่ละกัน นายเองก็เรียกฉันว่า ‘พี่หลิว’ ก็แล้วกัน”

  “ได้เลย พี่หลิว!”

  หลิวเจี้ยนปินหัวเราะ “หยกก้อนนี้ นายตั้งใจจะขายใช่ไหม?”

  “ถูกต้องครับ”

  “ตลาดหยกระดับสูงตอนนี้หายากสุด ๆ เรียกได้ว่าของมีแต่คนแย่งซื้อ หยกแก้วสีเขียวสดก้อนนี้ ราคาตลาดราว ๆ เจ็ดล้าน แต่รับรองว่าพ่อค้าทุกเจ้าต้องแย่งกันแน่นอน เพราะใคร ๆ ก็อยากครองตลาด …เอาเป็นว่า เสี่ยวฉู่เรียกฉันว่าพี่ทั้งที ฉันก็ไม่กดราคาแล้วกัน ฉันให้สิบสองล้าน!”

  “ไม่ได้ ๆ!” ฉู่เทียนหลินรีบโบกมือ

  หลิวเจี้ยนปินเลิกคิ้ว “ไม่เชื่อใจพี่หลิวคนนี้เหรอ?”

  “ไม่ใช่ครับ! ในเมื่อเรียกพี่หลิวแล้ว ผมจะปล่อยให้พี่ขาดทุนได้ยังไงล่ะ แค่เจ็ดล้านพอครับ เกินกว่านี้ผมไม่ขาย!”

  คำตอบทำเอาหลิวเจี้ยนปินอึ้งไปเลย—ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายต่อรองให้ราคาสูงขึ้น แต่กลับลดลง! นี่มันผิดวิสัยการซื้อขายสิ้นเชิง

  ปกติขายของก็ต้องอยากได้แพงที่สุด แต่เด็กนี่กลับยืนยันขายราคาต่ำกว่า ทั้งที่ต่างกันห้าล้าน! และสำหรับเด็กอย่างฉู่เทียนหลิน นี่มันเงินก้อนโตสุด ๆ แต่กลับปฏิเสธหน้าตาเฉย แบบนี้หาได้ยากจริง ๆ

  เขามองฉู่เทียนหลินด้วยสายตาชื่นชม ก่อนพยักหน้า “ก็ได้ ในเมื่อเสี่ยวฉู่พูดแบบนี้ พี่ก็ไม่ดื้อแล้ว …นี่ เบอร์ส่วนตัวฉัน โทรได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าเบอร์ร้านติดต่อไม่ได้ ก็ติดต่อเบอร์นี้เลย”

  ว่าแล้วก็หยิบการ์ดใบหนึ่งส่งให้ การ์ดชุบทองสวยหรูแบบนี้ ต่อให้คู่ค้าสำคัญบางรายยังไม่มีสิทธิ์ได้ แต่เขากลับมอบให้เด็กคนนี้—เพราะการสละกำไรห้าล้านครั้งนี้ ทำให้เขาตัดสินใจยกฉู่เทียนหลินเป็น “เพื่อนแท้”

  ฉู่เทียนหลินรับมา “พี่หลิว ผมไม่มีนามบัตร เบอร์ที่โทรหาพี่เมื่อวานก็คือเบอร์ผมนั่นแหละ ถ้ามีอะไร โทรมาได้ตลอดเลยครับ”

  แม้หลิวเจี้ยนปินจะไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะช่วยอะไรเขาได้จริง แต่ก็รู้สึกว่าเป็นคนดีมากทีเดียว เขาจึงเขียนเช็กใบหนึ่งส่งให้ “นี่ เสี่ยวฉู่ เอาเช็กไปขึ้นเงินได้เลย ธนาคารอยู่ตรงหัวถนน …แต่ฟังพี่ไว้นะ เรื่องเสี่ยงโชคก้อนหินน่ะ นายเล่นเศษก้อนหิน แล้วเจอหยกแก้วครั้งหนึ่ง ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ อย่าไปคิดว่ามันจะเกิดซ้ำทุกครั้ง ลองเล่นขำ ๆ พอได้ แต่ถ้ามากไป มันจะพังนะ”

  ฉู่เทียนหลินยิ้มบาง “ไม่ต้องห่วงครับ ผมรู้ลิมิตตัวเองดี …เอ้อ ถ้ามีหยกแก้วอีก ผมยังติดต่อพี่หลิวได้ใช่ไหม?”

  “ได้สิ แน่นอน!”

  “งั้นก็ดีเลย ผมว่าจะไปเดินเล่นร้านเสี่ยงโชคต่อแล้ว พี่หลิวก็กลับไปพักเถอะ ไม่งั้นถือหยกก้อนหลายล้านเดินไปเดินมา เดี๋ยวจะมีเรื่อง”

  “ฮ่า ๆ ได้สิ เอาไว้เจอกันใหม่!”

  หลังจากแยกกัน หลิวเจี้ยนปินขึ้นรถกลับ ส่วนฉู่เทียนหลินรีบตรงไปธนาคาร นำเช็กเจ็ดล้านเข้าบัญชีทันที เพราะถ้าไม่รีบฝาก เขาก็แทบไม่เหลือเงินติดตัว

  ตอนนี้เขามีเจ็ดล้านเต็ม ๆ ถึงจะยังไม่ถึงสิบล้านตามเงื่อนไขของซูหลิงเฟย แต่ก็ใกล้เข้าไปทุกทีแล้ว ที่สำคัญเขาเจอหนทางหาเงินที่มั่นคงแล้ว—แค่หลอมวัตถุดิบให้กลายเป็นหยกแก้ว ก็สามารถขายออกได้ราคาหลายล้านทุกครั้ง!

  ฉู่เทียนหลินจึงเลือกซื้อหินดิบเพิ่มหนึ่งก้อน ขนาดเท่าลูกฟุตบอล ราคา 15,000 หยวน กับหยกคุณภาพต่ำอีกหนึ่งก้อน เนื้อหยกมัว ๆ แต่สีเขียวสดชัดเจน ถ้าเอามาหลอมจนกลายเป็นหยกแก้วเมื่อไร มูลค่าไม่มีทางต่ำกว่าหลายล้านแน่นอน!

  เพียงแต่เขาไม่รีบร้อน เพราะถ้าขายติด ๆ กันหลายก้อนจะดูน่าสงสัยเกินไป เขาจึงเก็บไว้รอจังหวะเหมาะ …ยังมีเวลาอีกตั้งสามเดือนก่อนเปิดเทอม เขาจัดการได้แน่นอน!

  ขณะเดียวกัน ที่วิลล่ากลางเขาของตระกูลสู้…

  ซูกั๋วตงนั่งอยู่กับภรรยาในห้องรับแขก ไม่นานนัก บอดี้การ์ดก็เดินเข้ามารายงาน “ท่านครับ คุณหกลายงานด่วน”

  “เข้ามา” ซูกั๋วตงพยักหน้า

  ไม่กี่อึดใจต่อมา ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทอง ใบหน้าเรียบร้อยภูมิฐานก็ก้าวเข้ามา “ท่านครับ บัญชีที่ให้ผมจับตา มีความผิดปกติ—อยู่ ๆ มียอดเงินโอนเข้าเจ็ดล้านครับ”

(จบตอน)