ตอนที่ 3 มีรถแล้ว โลกก็เหมือนเปลี่ยนไป

  เฉินหรานอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ถึงจะดีใจที่ได้ระบบ แต่เงินในบัตรธนาคารนั่นมันค่ารักษาพ่อเฉินเจี้ยนกั๋วนะ!

  หลังเรียนจบปีครึ่ง เขาเก็บเงินได้ไม่มากนัก หักค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ ค่าใช้จ่ายที่ใช้กับโจวจื่อเชี่ยน เหลือเก็บจริง ๆ ไม่ถึงห้าหมื่น

  เดิมกะจะเก็บไว้รีโนเวทบ้านแต่งงาน แต่ไม่ทันไรก็มีเรื่องในบ้าน พ่วงด้วยเลิกกับโจวจื่อเชี่ยนอีก

  เงินสี่หมื่นหกพันกว่าที่ตั้งใจจะเอาไปจ่ายโรงพยาบาลพรุ่งนี้ กลับเผลอใช้อารมณ์ฟื้นคืนรถไปแล้วสองหมื่นกว่า

  พ่อเฉินเจี้ยนกั๋วค่าใช้จ่ายวันละราว ๆ แปดร้อย นี่ขนาดออกจากไอซียูแล้วนะ แม้ต่อไปอาจดีขึ้น แต่ตอนนี้ก็ยังห้ามชะล่าใจเด็ดขาด

  สี่หมื่นกว่าน่าจะพอ…แต่ตอนนี้จะทำยังไงล่ะ?

  เฉินหรานนั่งพิงเบาะอย่างหมดหนทาง คิดว่าจะไปยืมใครดีสักหน่อยดีไหม

  ท้องร้องเสียงดัง “กู๋ลู่ลู่…”

  “เอาเถอะ สองหมื่นน่าจะพอประทังได้สักสิบวันครึ่งเดือน กินข้าวก่อนเถอะ หิวมาทั้งวันแล้ว”

  เขาลูบท้อง ลุกไปชั้นสอง วางกระเป๋าในห้องนอนตัวเอง

  เดินไปเปิดตู้เย็นในครัว…ว่างเปล่า! ครึ่งเดือนมานี้แม่เฝ้าโรงพยาบาล ไม่ได้เติมของเลย ข้าวของในครัวเต็มไปด้วยฝุ่น

  ไม่มีทางเลือก ต้องออกไปกินข้างนอก

  แถวนี้บริการเดลิเวอรีก็ไม่มีด้วยสิ

  ลงมาที่โรงรถ เจอว่ารถปิกอัพ Great Wall ของพ่อแบตหมด สตาร์ทไม่ติด มองไปที่สกู๊ตเตอร์แม่…ดีจริง ๆ แบตก็หมดเหมือนกัน

  เฉินหรานหยิบมือถือกะจะกดเรียกแอปแท็กซี่ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็น Porsche Cayenne ที่เพิ่งฟื้นคืนสภาพใหม่เอี่ยม

  “โง่จริง มีรถอยู่แท้ ๆ ยังจะเรียกรถอีก!”

  เขารีบไปค้นห้องทำงานพ่อ ในลิ้นชักเจอทั้งกุญแจคาเยนน์และเอกสารโอน พร้อมสัญญาต่าง ๆ พอเห็นสมุดจดทะเบียนรถ…ชื่อเจ้าของคือเขาเอง!

  “ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉัน เฉินหราน จะกลายเป็นเจ้าของรถหรูหลักล้าน!”

  เขาเพิ่งเช็กข้อมูลในมือถือ รถคันนี้คือ Cayenne S 2.9T รุ่นปี 2020 ราคามือหนึ่ง 1.158 ล้านหยวน

  ยังไม่รวมออปชันเสริม คาดว่าโดยรวมทั้งคันน่าจะราว ๆ 1.5 ล้านหยวน

  ออปชันไม่ถึงกับหรูสุด แต่ของจำเป็นก็มีครบ แค่นี้ก็บ้าพอแล้ว

  “รถ 1.5 ล้าน เป็นของฉันจริง ๆ ด้วย”

  เขายัดสมุดจดทะเบียนใส่กระเป๋า หัวเราะคิกคักหยิบกุญแจแล้วตรงไปโกดัง

  กดรีโมตเปิดประตูเลื่อนไฟฟ้า ขับคาเยนน์คันใหม่ตรงไปทางมหาวิทยาลัย

  ตั้งแต่ปีสองที่สอบใบขับขี่ เขาแทบไม่ได้ขับรถเลย นอกจากกลับบ้านมาซ้อมกับปิกอัพพ่อ ถ้าไม่ใช่แบบนั้น คงไม่กล้าขับรถหรูหลักล้านออกมาหรอก

  จากบ้านไปมหาวิทยาลัยระยะทางราว 20 กิโล ถนนเส้นใหม่ ไม่มีจำกัดความเร็ว ปกติใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่เฉินหรานขับไปเกือบ 40 นาทีถึง!

  ด้านหลังบีบแตรไล่ “ปิ๊นๆๆ”

  เฉินหรานมองหน้าปัด…โอ้โห ความเร็ว 15 กม./ชม. ถึงเขาเองยังรู้สึกอายแสบหน้า หันไปเห็นนักศึกษาที่เดินอยู่ริมถนน ความคิดอยากโชว์เท่พังทลายหายไปทันที

  “รีบหาที่จอดก่อนเถอะ ครั้งแรกขับในเมือง มันก็ต้องเกร็งหน่อยสิ”

  เขาหาที่จอดได้ในที่สุด ใช้เวลาเพิ่มอีกหลายสิบนาที

  มองนาฬิกากลางคอนโซล เวลาสามทุ่มกว่า ๆ นี่เขาขับมาเกือบชั่วโมงเต็ม!

  ลงจากรถ เหลือบมองตัวถัง…โชคดีไม่มีรอย รถรอดปลอดภัย แม้เมื่อกี้เจอมอเตอร์ไซค์นักศึกษาโฉบไปมาให้เสียวอยู่หลายรอบ

  พอแน่ใจว่าไม่มีรอย เฉินหรานก็ทำตัวเชย หยิบกุญแจหาปุ่มล็อก แต่ทันใดนั้น รถล็อกเอง กระจกข้างพับ ไฟดับเรียบร้อย

  “โอ้โห รถหรูนี่มันฉลาดจริง”

  เขาทำทีเหมือนไม่มีใครเห็น ปลอบใจตัวเองแล้วเดินไปนั่งร้านก๋วยเตี๋ยวผัดข้างถนน

  แม่ค้าหันไปมองเขา แล้วเหลือบไปที่คาเยนน์คันหรู สีหน้าบอกทุกอย่าง

  ยังไม่ทันสั่ง เสียงใส ๆ ก็ดังข้างหู

  “พี่ชาย หล่อจัง ขอแอด WeChat หน่อยสิ”

  เฉินหรานเงยหน้า เห็นสาวแต่งตัวสดใสน่ารัก ยื่นมือถือมาให้

  เขานิ่งไป สาวคนนั้นยิ้มแล้วแนะนำตัว “ฉันเรียนวิศวะ ชื่อจ้าวม่อม่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

  “เอ่อ…สวัสดีครับ” เฉินหรานงงไปนิด เด็กคนนี้จะมาทำอะไร จีบเขาเหรอ?

  เขามั่นใจว่าตัวเองหน้าตาโอเค แต่ยังไม่คิดว่าจะมีคนมาจีบตรง ๆ แบบนี้

  จ้าวม่อม่อนั่งลงเองเฉยเลย เธอชี้ไปทางกลุ่มเพื่อนผู้หญิงไม่ไกล ยกมือไหว้แบบเล่น ๆ พลางหัวเราะ “ช่วยหน่อยนะคะ เราเล่นเกมจริงหรือกล้า ฉันแพ้ เลยโดนให้มาขอ WeChat พี่ชาย”

  เธอเลื่อนมือถือมาใกล้ชัด ๆ

  เฉินหรานเหลือบไปดู เห็นเพื่อนสาวอีกสี่ห้าคนยืนหัวเราะ หนึ่งในนั้นแต่งหน้าเข้ม ดัดผมลอนใหญ่ ยังทำตาหวานใส่เขาอีก

  “สมัยนี้เด็กสาวนี่เล่นกันแรงจริง” เฉินหรานคิดในใจ แต่ก็ไม่อยากทำให้ใครเสียหน้า เลยหยิบมือถือสแกนแอดเพื่อนเรียบร้อย

  จ้าวม่อม่อยิ้มแฉ่ง ย้ายก้นเข้ามาใกล้ขึ้น ยังไม่คิดจะลุกไปไหน

  “ขอบคุณค่ะ ว่าแต่…พี่ชื่ออะไรเอ่ย ฉันจะเรียกพี่ว่า “ไฟไฟไฟ”ไม่ได้หรอกใช่ไหม? แล้วพี่อยู่มหาลัยไหน ทำไมฉันไม่เคยเจอเลย?”

  ชื่อ WeChat ของเขาคือ “ไฟไฟไฟ” เฉินหรานตอบอย่างไม่ปิดบัง “ผมชื่อเฉินหราน อายุมากกว่าคุณนิดหน่อย เรียนจบแล้ว ก่อนหน้านี้อยู่ซีปั๋ว เพิ่งกลับมา”

  “ห๊ะ? ดูไม่ออกเลยนะ นึกว่าอายุใกล้กัน หนุ่ม ๆ ในห้องฉันยังดูแก่กว่าพี่อีก ฮ่า ๆ”

  พอดีเจ้าของร้านยกก๋วยเตี๋ยวผัดมาให้ พอเห็นจ้าวม่อม่อสาวสวยนั่งอยู่กับเขา ก็มองด้วยสายตาไม่ปลื้มเท่าไร

  เฉินหรานรับตะเกียบใช้แล้วขอบคุณ เจ๊ร้านก็บอกทันที “ถ้าเผ็ดไม่พอนะ เติมพริกกับผักดองได้เองเลยนะหนุ่ม!”

  เขายังแอบงง เพราะครั้งก่อนที่มากิน เจ๊คนนี้ไม่เคยใจดีขนาดนี้มาก่อนเลย

  จ้าวม่อม่อชำเลืองไปที่กุญแจรถบนโต๊ะ ถามต่อ “แล้วพี่หรานทำงานอะไรหลังเรียนจบเหรอ? ฉันก็ใกล้ฝึกงานแล้ว ยังคิดไม่ออกเลยจะทำอะไรดี”

  เฉินหรานคีบเส้นเข้าปาก ตอบอย่างไม่คิด “อ๋อ ผมรับซื้อของเก่าน่ะ”

  จ้าวม่อม่อค้างไปทันที

  บทสนทนานี้…ไปต่อไม่ถูกแล้วล่ะ

【จบตอนที่ 3】