ตอนที่ 17 รอยยิ้มของอี้เสี่ยวชิงเฉิง

  ตึกเซ็นจูรี เมืองหลิงซื่อ

  สำนักงานใหญ่บริษัทเวดดิ้ง อี้เสี่ยวชิงเฉิง

  ผู้จัดการใหญ่ ซูเสี่ยว นั่งเอนตัวหมดแรงอยู่บนเก้าอี้บอส

  บั้นท้ายกลมแน่นกดทับกับเบาะหนังแทบปริ กระโปรงสั้นชุดทำงานแบรนด์ TUCI ดูเหมือนพร้อมจะปริแตกได้ทุกเมื่อ

  ท่านั่งสบาย ๆ ของเธอเผยให้เห็นเรียวขายาวหุ้มถุงน่องสีดำ วางพาดอยู่บนชั้นข้าง ๆ เท้าเล็ก ๆ ที่ถอดส้นสูงออกกำลังยืดเหยียดไปมา

  ก๊อก ก๊อก มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

  ซูเสี่ยวรีบปรับสีหน้า นั่งตัวตรงเรียบร้อยในพริบตา

  “เข้ามา”

  น้ำเสียงเธอมีความนุ่มนวลราวกับดนตรีจากหุบเขา ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะอยากให้พูดต่ออีกหน่อย

  “คุณซู ผมสอบถามแล้ว ไม่มีใครรู้จักเขาเลย ดูท่าจะเป็นคนนอกพื้นที่ครับ”

  คิ้วของซูเสี่ยวขมวดเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยคอลลาเจนฉายแววผิดหวัง

  เลขานุการวางมือถือเบา ๆ ลงบนโต๊ะ เงยหน้ากล่าว “คุณซู ทางคุณหวังเร่งมาอีกครั้งแล้ว เหลือเวลาไม่ถึงอาทิตย์ก่อนวันแต่ง ถ้าเราเตรียม Porsche 911 ได้ไม่ครบ 26 คันตามสัญญา กลัวจะลำบากใจทีหลัง”

  ซูเสี่ยวเอามือคลึงขมับ ดวงตาเรียวสวยเผยความอ่อนล้าอย่างน่าเวทนา

  เลขานุการถอนหายใจ “พวกเศรษฐีนี้ก็เรื่องเยอะจริง ๆ อายุ 26 ก็จะเอารถเจ้าสาว 26 คัน แถมเกิด 11 กันยา ก็ต้องเป็น 911 ทั้งหมดอีก! ถ้าเจ้าสาวเกิด 18 กันยา จะให้หารถ 918 มายี่สิบกว่าคันหรือไงกัน”

  ซูเสี่ยวหลุดหัวเราะเบา ๆ รถ 918 ในประเทศยังแทบไม่มีให้เห็น จะไปหามาใช้เป็นขบวนแต่งเหรอ ตอนเธอไปที่เมืองซิโปยังเห็นผ่านตาแค่ครั้งเดียวเอง

  เธอนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้น “ยังไงเสีย งานคุณหวังครั้งนี้ต้องสำเร็จ นี่คือโอกาสให้เราเข้าสู่ตลาด TY ห้ามพลาดเด็ดขาด ส่วนเรื่องรถ ฉันจะลองหาทางอีกที”

  เธอหยิบกระเป๋า LV ใบเล็กจากลิ้นชัก “ฉันจะไปที่คลับเล่ยหมิง รถ 911 คันนั้นดูใหม่มาก น่าจะเพิ่งซื้อ อาจมีข้อมูลอยู่ที่นั่น”

  …

  ฝั่งเฉินหราน หลังจากลาจ้าวม่อม่อแล้ว เขาก็ขับรถมาถึงค่ายทหารอย่างราบรื่น

  ร้านกาแฟที่หงซินหร่านนัดไว้ตั้งอยู่ตรงสี่แยก มองไกล ๆ ก็เห็นเธอนั่งรออยู่ริมหน้าต่างแล้ว

  วันนี้หงซินหร่านแต่งตัวพิถีพิถัน เสื้อเชิ้ตขาวแขนสามส่วนของแบรนด์ดานีล่า กระโปรงดำบาน รองเท้าส้นใสสูงราว 6 ซม.

  คอเสื้อที่ปกติเรียบง่าย ตอนนี้ประดับสร้อยเสือดาวของคาร์เทียร์ ทำให้ชุดขาวดำดูมีลูกเล่นแฝงความดุเล็ก ๆ

  ทรงผมก็เปลี่ยนไปจากเดิมที่ต้องรวบตึงเพราะงาน วันนี้กลับปล่อยลงมาเป็นลอนอ่อน ๆ

  หัวใจเฉินหรานสะดุดทันที เธอคนนี้ที่เคยเป็นสาวห้าว กลับดูคล้ายศิลปินดังขึ้นมาได้

  “โอ้ หัวหน้าห้อง นี่ตั้งใจไปดูตัวเหรอไง?”

  “ไปตายซะ!”

  หงซินหร่านหน้าแดง ไล่ตีเขาด้วยกระเป๋า

  สองคนวิ่งไล่กันรอบ Porsche 911 จนคนที่เดินผ่านต่างหันมามอง

  “พอแล้ว ๆ ผมผิดไปแล้ว นี่มันหน้าบ้านคุณนะ ช่วยสำรวมหน่อย”

  หงซินหร่านหอบเล็กน้อย เม้มปากฮึดฮัด “พูดจาไม่เข้าท่า ไม่อยากคุยด้วยแล้ว”

  เธอเปิดประตูรถนั่งทันที แล้วอุทานเสียงดัง “ว้าว เฉินหราน นี่มันรถคันเดิมของฉันจริง ๆ เหรอ?”

  เฉินหรานนั่งตามหัวเราะ “ไม่เชื่อก็เปิดเอกสารในเก๊ะดูได้เลยของจริงแน่นอน”

  หงซินหร่านไม่สนเอกสาร นั่งลูบคลำตรงนั้นตรงนี้อย่างทึ่ง “สุดยอด นายไม่เสียแรงที่เคยทำรถมาก่อน มืออาชีพจริง ๆ”

  “แน่นอนอยู่แล้ว!”

  เฉินหรานทำหน้าภูมิใจ ก่อนเหยียบคันเร่งพุ่งไปชานเมือง

  ก่อนหน้านี้หงคุนโทรมาหา พอรู้ว่ารถซ่อมเสร็จ เขารีบอยากเห็นฝีมือ เพื่อให้มีความมั่นใจเรื่อง Nissan GT-R ที่จะซ่อมบ้าง

  เฉินหรานรู้เจตนา แต่ก็ไม่ได้ขัด เพราะยังไงจะลองรถก็ต้องออกไปนอกเมืองอยู่แล้ว

  เพียงแต่หงซินหร่านเริ่มงอน ทำไมทุกครั้งพี่ชายเธอต้องมาเป็น กขค. ด้วยนะ!

  ครั้งนี้ไม่ได้นัดที่เต็นท์รถของหงคุน แต่ตามพิกัดที่ส่งมา ไปถึงสวนส่วนตัวนอกวงแหวนสี่

  หงคุนบอกว่าที่นั่นมีสนามขับราว 2 กม. เป็นทางรูปเลขแปด ไว้ให้พวกเล่นรถใช้ และจะแนะนำเพื่อน ๆ ให้เฉินหรานรู้จัก

  พอได้ยินว่าเป็นการสร้างคอนเนกชัน หงซินหร่านก็ยอมง่าย ๆ

  ขับตาม GPS ไปครึ่งชั่วโมง ถนนหมด ต้องวิ่งทางลูกรังอีกพักหนึ่ง ถึงเจอคฤหาสน์กั้นรั้วลวดหนามกลางหุบเขา

  “คลับเล่ยหมิง ฟาร์มเล่ยหมิง ศูนย์ตกปลาเล่ยหมิง… ฮ่า ๆ เจ้าของที่นี่คงชื่อเล่ยหมิงจริง ๆ สินะ?”

  เฉินหรานเห็นป้ายหน้าประตูเลยแซวออกมา

  ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็เปิดเอง กล้องวงจรปิดข้าง ๆ ดังขึ้น “ฮ่า ๆ เฉินหราน นายทายถูกจริง ๆ ...เจ้าเล่ยนี่มันเชยจริง ๆ... เข้ามาเลย เราอยู่ตึกเล็กฝั่งตะวันออก”

  เฉินหรานมองกล้องแล้วโบกมือทัก

  ขับเข้าไปเห็นถนนแข่งวงกลมกว้างราว 12 เมตร ยาวกำลังดีสำหรับทดสอบรถ

  มาถึงตึกเล็กก็เจอที่จอดแน่นไปด้วยรถสปอร์ต

  ทั้ง AMG, Porsche 718, Jaguar F-TYPE หรือรุ่นย่อมเยากว่าอย่าง BMW Z4, Mustang, Camaro

  ที่หรูสุดก็มี Ferrari Roma และ Maserati MC20 ราคาหลายสิบล้าน

  ในเมืองหลิงซื่อ คนเล่นรถหรูไม่มาก ส่วนใหญ่ไปซิโปกันหมด ที่นี่เลยดูหลากหลายกว่า แต่ก็เพราะงั้นแหละ ทุกคนเล่นรถด้วยใจจริง ไม่ได้หวังผลประโยชน์อะไร

  911 สีส้มของหงซินหร่านขับเข้ามาถึงก็สะดุดตา ผู้ชายหล่อสาวสวยกับรถหรูทันทีทำให้คนกรูมาถ่ายรูปลงคลิปกันใหญ่

  เฉินหรานกับหงซินหร่านถูกหงคุนพาไปทักทายเพื่อน ๆ ทีละคน

  “เล่ย นี่เฉินหราน เขามีทีมช่างจากประเทศญี่ปุ่น GT-R คันนั้นฝากเขาได้เลย”

  “เฉินหราน นี่เล่ยหมิง เจ้าของเหมืองอุปกรณ์และเจ้าของที่นี่”

  เฉินหรานมองชายหนุ่มอายุราวสามสิบ ตัวไม่สูง หน้าตาธรรมดา แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

  “ฮ่า ๆ ยินดีต้อนรับ ถือว่ามาที่นี่เป็นบ้านเลย เดี๋ยวฉันลงทะเบียนใบหน้าด้วย จะได้แวะมาบ่อย ๆ”

  “คุณเล่ยเกรงใจไปครับ ผมรบกวนแน่นอนอยู่แล้ว”

  ทั้งคู่จับมือกันยิ้ม ๆ

  แต่ยังไม่ทันพูดอะไร กลิ่นหอมหวานลอยมากับเสียงใส ๆ

  “สวัสดีค่ะ คุณเฉิน ฉันชื่อซูเสี่ยว…รอยยิ้มของอี้เสี่ยวชิงเฉิงเองค่ะ!”

【จบตอนที่ 17】