ตอนที่ 18 ซื้อ 911 แค่หมื่นเดียว
สัมผัสนุ่มอุ่นที่จู่ ๆ ก็โถมเข้ามา ทำเอาเฉินหรานถึงกับไปไม่เป็น
ตรงหน้าเป็นหญิงสาวราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด แต่งตัวสไตล์สาวทำงานสายผู้บริหาร สูทเล็กสีชมพูทองของ TUCI รัดเอวอวบกำลังดี ด้านล่างคือบั้นท้ายกลมแน่น และเรียวขายาวในถุงน่องดำที่สมส่วน
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินหรานสะดุดที่สุด คือดวงตาคู่โตทรงเสน่ห์ที่มุมหางตามีปานน้ำตาเล็ก ๆ สีชมพูจาง มันชวนให้ผู้ชายทั้งอยากปกป้องและอยากครอบครองไปพร้อมกัน
“เอ่อ…สวัสดีครับ ผมชื่อเฉินหราน แล้วคุณคือ…?”
เขาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ รีบละสายตาจากร่องอกเธอ—ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว!
“อะไรเนี่ย พี่สาวซูเสี่ยว รู้จักหนุ่มคนนี้ด้วยเหรอ?”
ชายร่างผอมสูงที่ยืนข้างหงคุนพูดขึ้นพลางหัวเราะ “หรือว่าแอบปิ๊งเขาแล้วล่ะ? ฮ่า ๆ ๆ พี่ซูเสี่ยวได้เจอรักครั้งใหม่ซะที?”
บรรยากาศในห้องพักหัวเราะกันครืน ยกเว้นเล่ยหมิง หงคุน และหงซินหร่านที่หน้าตาแข็งทื่อทันที
ซูเสี่ยวกลับทำหน้านิ่ง ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยหันไปสวนชายคนนั้น “ไอ้เว่ยปากหมา อย่างฉันจะชอบเขาแล้วไง คนเขาจะชอบฉันกลับหรือเปล่าก็อีกเรื่อง ไม่เห็นรึไงว่านาฬิกาที่คุณเฉินใส่ ขายได้ก็พอซื้อ 911 คันใหม่เลยนะ”
“หือ?”
คนในห้องเพิ่งสังเกตนาฬิกา Breguet Tradition บนข้อมือเฉินหราน มีหนุ่มหนึ่งก้มมองนาฬิกา Patek Philippe ของตัวเอง แล้วเงยขึ้นเทียบกับของเฉินหราน สีหน้าก็เปลี่ยนทันที
ของเขาราคาแค่สี่แสนกว่าหยวน แต่ของเฉินหรานคือรุ่นหรูเกินสิบสี่ล้านหยวน! ต่างกันเป็นสิบล้าน!
หงคุนขมวดคิ้วหันไปมองน้องสาว หงซินหร่านเองก็ทำตาโตงง ๆ
ปกติเธอไม่ค่อยสนใจของหรู เลยคิดว่าเฉินหรานใส่แค่นาฬิกาธรรมดา แต่พอเห็นปฏิกิริยาของพวกคุณชายไฮโซรอบตัว ก็เริ่มรู้ว่าของจริงมันไม่ธรรมดาเลย
ซูเสี่ยวเหลือบตามองสีหน้าหงซินหร่าน แอบคิดในใจ เหมือนลูกสาวคนใหญ่คนโตยังไม่รู้จัก “แฟนลับ” ตัวเองดีเท่าไรแฮะ
ทันใดนั้นเรื่องราวของเฉินหรานยิ่งทำให้เธอสนใจมากขึ้น
เล่ยหมิงที่เฝ้ามองอยู่ตลอดรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง “เฉินหรานน้องชาย พอดีหงคุนเล่าว่านายเคยทำงานที่ SAIC หรือเปล่า…อย่าบอกนะว่าเป็นผู้บริหาร?”
จริง ๆ เขาไม่ชอบที่เพื่อน ๆ ล้อซูเสี่ยวเมื่อครู่ เพราะความลับในใจคือ—เขาแอบรักซูเสี่ยวมานานแล้ว สารภาพมาหลายรอบก็โดนปฏิเสธหมด
เฉินหรานเห็นว่าเล่ยหมิงช่วยเบี่ยงประเด็น เลยยิ้มขอบคุณ แล้วตอบตรง ๆ “ผู้บริหารที่ไหนกันครับ ผมก็แค่วิศวกรตัวเล็ก ๆ ลาออกกลับบ้านมาทำธุรกิจใหม่ ตอนนี้กำลังเปิดสถานีรับซื้อของเก่าอยู่”
“หือ…รับซื้อของเก่า?” เล่ยหมิงถึงกับหน้าแข็งไปนิด คิดว่าโดนเฉินหรานเล่นมุกใส่หรือเปล่า
แต่เฉินหรานกลับพูดจริงจัง “ใช่ครับ ชื่อสถานีรับซื้อของเก่าเจี้ยนกั๋ว ตอนนี้กำลังปรับแนว มุ่งไปรับซื้อรถซากกับอิเล็กทรอนิกส์ระดับไฮเอนด์ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วย”
คนทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ ต่างมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
ก็แหง—ใส่นาฬิกาสิบกว่าล้าน แต่มาบอกว่าจะทำธุรกิจเก็บขยะ…มันขัดหูขัดตาเกินไปแล้ว
แต่พอคิดอีกที ในประเทศก็มีหลายคนที่เริ่มจากเก็บของเก่าแล้วกลายเป็นเศรษฐีอันดับต้น ๆ ได้ ใครจะว่าไม่เข้าท่าก็เถอะ แต่ถ้าทำเงินได้ก็คือดีล้วน ๆ
ซูเสี่ยวกลับยิ้มไม่หุบ ยิ่งพอเฉินหรานพูดถึงรถซาก เธอก็พูดขึ้นทันที “บังเอิญจริง ๆ เลย ฉันเพิ่งได้ Porsche 911 ซากคันหนึ่งมา รถทั้งคันถูกไฟไหม้จนกลายเป็นถ่านเพราะไฟแช็กระเบิดไปทั้งคัน”
ตาเฉินหรานวาวทันที
ซูเสี่ยวถอนหายใจอย่างมีเลศนัย “เพราะไอ้คันนี้แหละ ทำให้ฉันปวดหัวแทบตาย งานลูกค้ารายใหญ่ต้องใช้ 911 ถึง 26 คัน ตอนนี้ดันหายไปหนึ่งคัน กำลังเครียดเลย”
ว่าแล้วเธอก็ส่งสายตา ‘เข้าใจใช่ไหม?’ มาทางเขา
เฉินหรานยิ้มตอบ “ถ้าหมายถึงจะมายืมรถล่ะก็ ผมคงไม่ใช่คนเหมาะครับ 911 คันข้างนอกนั่นมันของซินหร่าน”
“อ๋อ?” ซูเสี่ยวหันไปมองหงซินหร่านที่เชิดหน้าทำหยิ่ง ๆ ก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้โกหก
เฉินหรานเลยพูดต่อ “แต่ถ้าคุณซูช่วยติดต่อให้ผมได้รถซากคันนั้นมา ผมอาจจะหาทางทำให้คุณได้ 911 คันใหม่แทนก็ได้นะ”
ซูเสี่ยวที่แรกตั้งใจจะขอรถยืม แต่พอได้ยินแบบนั้นก็มองเขาด้วยแววสนใจ “นายมีเส้นสายจริงเหรอ?”
เฉินหรานพยักหน้าเต็มที่ “ผมมีคอนเนกชันที่ซิโป”
ซูเสี่ยวหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความดีใจ “ในเมื่อเป็นเพื่อนของหงคุน ก็นับเป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน งั้นรถถ่านคันนั้นฉันยกให้เลย ยังไงก็ซ่อมไม่ได้แล้ว มีแต่ค่าขายเป็นเศษเหล็ก”
เฉินหรานตาโต “หา? แต่รถคันนั้นไม่ใช่ของคุณเหรอ?”
เธอพยักหน้าทำหน้าอ่อนหวาน “ใช่จ้ะ ของเพื่อนฉัน แต่เพราะมันเกิดเรื่องตอนฉันยืมมาใช้ที่นี่ ฉันก็เลยต้องรับผิดชอบ เลยซื้อขาดมาแล้ว แค่กองเหล็กนี่เอง ดันหมดไปตั้งแปดแสน”
“พี่ซูเสี่ยวใจกว้างจริง ๆ!” พวกคุณชายไฮโซต่างพากันอวยยศทันที
เฉินหรานได้แต่ยิ้มเจื่อน “ผมคงไม่ทุ่มแปดแสนซื้อเศษเหล็กหรอกครับ ถ้าไฟไหม้ทั้งคันจริง ๆ เอาตามราคาขายเศษเหล็ก หมื่นเดียวก็เกินพอแล้ว”
เขาเพิ่งขายนาฬิกาได้เงินล้านกว่า ๆ จะซื้อก็ไหว แต่ธุรกิจไม่ใช่เรื่องใช้อารมณ์
โชคดีที่ซูเสี่ยวไม่ติดใจอะไร แถมยังหัวเราะน้อย ๆ “ก็ได้ ๆ จะทำเป็นให้ฟรี ๆ ก็ไม่เอา ต้องให้ฉันได้หมื่นหนึ่งใช่ไหม โอเค งั้นให้คนส่งไปที่สถานีเจี้ยนกั๋วเลยละกัน”
พูดจบก็หยิบมือถือกดโทรสั่งงานทันที
เฉินหรานมองแผ่นหลังอวบอิ่มของเธอ พลันยิ้มกว้างอย่างหุบไม่อยู่ รถฟรีทั้งคันมาอยู่ในมือแล้ว!
ทันใดนั้นเอวก็ถูกบิดแรง ๆ จนร้องลั่น “โอ๊ย! ซินหร่าน บีบเอวผมทำไมเนี่ย?”
หงซินหร่านเชิดหน้า ฮึดฮัด “ก็เพราะนายทำตาละห้อยมองเขาอยู่นั่นแหละ!”
เธอเชิดอกขึ้นอวด “ฉันก็ไม่ได้น้อยหน้าเขาซะหน่อยนะ เข้าใจไหม?!”
เฉินหรานรีบแก้ต่าง “โอ๊ย ไม่ใช่นะ ผมแค่คุยเรื่องงานเอง อีกอย่าง คุณก็สวยกว่าเขาตั้งเยอะ”
“หึ! พูดเสียงดัง ๆ สิ!”
หงซินหร่านแทบอยากจับจมูกเขาเขย่าแรง ๆ ให้เลิกโกหกไปเลย
จริงอยู่…ซูเสี่ยวอาจจะสวยกว่าเธอนิดเดียว แค่จิ๊บ ๆ เท่านั้น! แต่เธอก็ยังสาวสดวัยใส ส่วนอีกคนก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าปีแล้วนะ!
ผู้ชายบ้า! ตาบอดไปแล้วหรือไง!
【จบตอนที่ 18】