ตอนที่ 19 เจ้าเหมียวสีชมพู

  “เอาล่ะ ๆ ทุกคน คุยธุรกิจกันแค่นี้พอ วันนี้เรามาเล่นรถนะ”

  เล่ยหมิงตบมือเรียกความสนใจ ก่อนหันไปพูดต่อ “วันนี้มีเพื่อนใหม่มา เราต้องต้อนรับให้ดีหน่อยสิ”

  เขาเดินมาหาเฉินหราน ยิ้มถามตรง ๆ “น้องเฉิน ขับรถเก่งแค่ไหนกัน?”

  เฉินหรานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาอะไร เลยตอบตามจริง “ไม่ค่อยเก่งครับ ผมแทบไม่ค่อยขับบนถนนใหญ่ สรุปรวม ๆ ก็ขับจริง ๆ ไม่เกินสามสิบครั้งเอง”

  คำตอบนี้เขาไม่ได้โกหก แต่มีบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกมา—ถ้าไม่ใช่ถนนคนพลุกพล่านล่ะก็ ฝีมือเขาก็พอตัว โดยเฉพาะบนสนามทดสอบปิด เพราะตอนทำงานที่ SAIC เขาต้องทดสอบรถใหม่วันละนับร้อยครั้ง ไม่ใช่แค่ยืนดู แต่ลงมือขับเองกับมือ

  อย่าลืมว่าคนขับทดสอบที่ SAIC ส่วนใหญ่เป็นอดีตนักแข่งมืออาชีพทั้งนั้น พวกนั้นขี้เกียจขับเองก็ชอบโยนงานให้เขา เลยได้วิชามาเต็ม ๆ

  ทั้งหมดเดินออกไปข้างนอก เห็นมีรถวิ่งอยู่ในสนามแข่งแล้ว พอเล่ยหมิงก้าวออกมา ทุกคนก็หยุดรถกันทันที

  ด้านข้างตึกเล็กมีรถกอล์ฟไฟฟ้าวิ่งเข้ามา สองคันเต็มไปด้วยยางแข่งชนิดต่าง ๆ

  เล่ยหมิงหันไปบอกเฉินหราน “ยางติดรถไม่เหมาะลงสนาม เปลี่ยนเป็นยางแข่งดีกว่า น้องเฉินลองเลือกดู”

  นี่เป็นเหมือนการทดสอบเล็ก ๆ ของเขา—ใครอยากเข้ามาในวงการนี้ต้องมีฝีมือจริง ไม่ใช่แค่มาทำธุรกิจเกาะเส้นสาย ต่อให้หงคุนเป็นคนพามา ถ้าเฉินหรานไร้ฝีมือ เขาก็ไม่คิดต้อนรับเต็มใจนัก

  แถมตั้งแต่เมื่อกี้เห็นเฉินหรานคุยหัวเราะกับซูเสี่ยวอย่างถูกคอ ใจเขาก็ยิ่งหมั่นไส้ เลยอยากลองเชิงสักหน่อย

  แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เฉินหรานเดินตรงไปหายางแข็งเต็ม ๆ คู่หนึ่งแล้วตบดังปั้ก “เอาคู่นี้แหละ ไม่ได้ดริฟต์มานานแล้ว วันนี้จะจัดให้มันส์เลย”

  เล่ยหมิงถึงกับสะดุ้ง “หา? น้องเฉิน ไม่บอกเหรอว่าขับไม่เก่ง? นี่มันยางแข็งสำหรับดริฟต์นะ ลื่นสุด ๆ ถ้าไม่ชำนาญมีสิทธิ์พลิกคว่ำเอาง่าย ๆ เลยนะ”

  เฉินหรานนึกว่าอีกฝ่ายห่วงก็ยิ้มตอบซึ้ง ๆ “พี่เล่ยไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมรู้ลิมิตตัวเอง ขับบนถนนผมก็กลัว ๆ อยู่ แต่ถ้าเป็นสนามปิดแบบนี้ ผมขับมาเป็นพันรอบแล้ว งานเก่าผมก็ทดสอบรถใหม่ทั้งนั้น”

  “อ๋อ…งั้นเหรอ ฮะ ๆ ๆ เชิญตามสบายเลย” เล่ยหมิงมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเจ้าเด็กนี่หักหน้าเข้าให้

  ช่างเปลี่ยนยางทำงานรวดเร็ว สี่ล้อเสร็จในไม่ถึงครึ่งนาที

  เฉินหรานนั่งประจำ Porsche 911 ปิดหลังคาลง ก่อนหันไปยิ้มแซวหงซินหร่าน “หัวหน้าห้อง จะนั่งรถไฟเหาะกับผมไหมล่ะ?”

  หงซินหร่านกำลังจะเปิดประตู แต่หงคุนรีบขวางไว้ “วันนี้มาแค่ลองรถ อย่าเล่นอะไรแผลง ๆ เลย แล้วนายด้วยเฉินหราน ขับช้า ๆ พอ อย่าให้เกิดเรื่อง”

  เฉินหรานยิ้มแหย ๆ เขารู้ดีว่ารถคันนี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์สุด ๆ เพราะระบบรีเฟรชมาแล้ว แต่หงคุนไม่รู้หรอก เป็นห่วงน้องก็ถูกแล้ว แค่เสียดาย…ตั้งใจจะโชว์เท่ต่อหน้าหงซินหร่านแท้ ๆ

  เขาสตาร์ทเครื่อง โบกมือบ๊ายบายสองพี่น้อง กำลังจะออกรถ

  “เดี๋ยวก่อนค่ะ ถ้าคุณเฉินไม่ว่า ฉันขอนั่งไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ”

  เสียงหวานดังมาจากซูเสี่ยว เจ้าของรอยยิ้มอี้เสี่ยวชิงเฉิง

  เฉินหรานหันไปมองหงซินหร่าน สีหน้าเธอไม่ค่อยดีเลย กะจะปฏิเสธ แต่ซูเสี่ยวไม่เปิดโอกาส เธอสวมจริตนั่งแหมะลงที่เบาะข้างคนขับทันที หันมายิ้ม “คุณเฉินคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?”

  ต่อหน้าคนเต็มสนาม เขาจะไปไล่เธอลงก็ไม่ได้ เลยจำใจเหยียบคันเร่งออกตัว

  ทันทีที่หลังติดเบาะ ซูเสี่ยวถึงกับร้องอุทาน ความเร่ง 0-100 ใน 4.2 วินาทีอัดหลังแทบจม

  เผลอหันไปมองมาตรวัด ดวงตาก็เป็นประกายโลหิตพลุ่งพล่าน

  เฉินหรานเหลือบตามองเธอแวบเดียว เกือบเอาชีวิตไม่รอด—เพราะอกอวบของซูเสี่ยวโดนสายเบลท์รัดแน่นจนเป็นร่องลึก อี๊บ้าเอ๊ย! นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว!

  เขารีบหันกลับ ตั้งสมาธิกับสนามแทน

  รอบแรกเป็นแค่รันอินกับทำความคุ้นเคย เฉินหรานขับเรียบ ๆ ตามมาตรฐาน

  สนามรูปเลขแปดนี้มีเส้นตรง 6 ช่วง แต่ละช่วงยาวราว 200 เมตร กับโค้ง 7 จุด แถมมีทั้งโค้ง S สองชั้น สามชั้น แล้วยังมีสะพานยกตัดกลางสนามให้อารมณ์โรลเลอร์โคสเตอร์อีกต่างหาก

  ปกติพวกมือใหม่ต้องแตะเบรกบ่อย ๆ ใช้แรงกดหัวรถพาเข้ามุม แต่เฉินหรานวิ่งครบหนึ่งรอบก็จับจังหวะได้แล้ว

  เขาหันไปบอกซูเสี่ยว “ถ้าอยากลงตอนนี้ก็ยังทันนะครับ”

  ซูเสี่ยวหาวหวอด ๆ ทำเป็นไม่ตื่นเต้น แกล้งชม “ขับเนียนดีนี่ ถ้าจะหาคนขับรถส่วนตัว ฉันเลือกคุณแน่”

  เฉินหรานหัวเราะขำในใจ งั้นจัดให้ดูสักที!

  เขากดคันเร่งพุ่งเข้ามุมโค้งทันที

  200 เมตร…100 เมตร…50 เมตร…

  ซูเสี่ยวเพิ่งจะร้องเตือน รถก็ปัดท้ายวูบเข้าโค้งเสียงยางครูดดังลั่น!

  911 สีส้มสไลด์เข้าโค้งขวา จากนั้นวกกลับโค้งซ้ายต่อเนื่องอีกหนึ่งชุด—ดริฟต์สามโค้งติดภายในไม่ถึงสองวินาที!

  “โว้ยย! โคตรเทพ! ใครวะเนี่ย!”

  “ดู ๆ ๆ เขาเร่งออกจากโค้งก่อนถึงจุด Apex อีก!”

  เสียงเชียร์รอบสนามดังลั่น ควันขาวคลุ้งไปทั่วจากยางดริฟต์พิเศษที่ผสมสารเผาให้มีเอฟเฟกต์สวย ๆ

  ตลอดยี่สิบกว่าวินาทีหลังจากนั้น ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่ 911 สีส้มคันนี้

  เมื่อรถจอดเทียบสนามอีกครั้ง เสียงปรบมือโห่ร้องก็ดังกระหึ่ม

  “โคตรเก่ง! คลับเรามีเซียนใหม่แล้วเว้ย!”

  “พี่ครับ รับผมเป็นศิษย์ทีเถอะ ผมจะกราบไหว้เลย!”

  ในรถ ซูเสี่ยวหอบหายใจแรง หน้าแดงจัดเหมือนคนเพิ่งออกกำลังหนัก ๆ

  เฉินหรานแกล้งกระแอมชี้ไปที่กระโปรงสั้นของเธอ “คุณซู…ก่อนลงรถ อาจต้อง…เช็กกระโปรงนิดนึง”

  เธอก้มลงไปมอง แล้วกรี๊ดเบา ๆ—กระโปรงมันถลกขึ้นมาถึงโคนขา เผยให้เห็นต้นขาในถุงน่องดำแนบเนียนกับ…ลายเล็ก ๆ สีชมพูที่โผล่พ้นมา

  เฉินหรานรีบเบือนหน้าออกนอกรถ แต่ภาพที่ผุดขึ้นในหัวกลับเป็น เจ้าเหมียวตัวน้อยสีชมพู ใส่กิ๊บแปะหูน่ารักน่าเอ็นดู

  เขาสะบัดหัวแรง ๆ—โว้ยย! หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!

【จบตอนที่ 19】