ตอนที่ 28 ไอ้ก้นดำ

  ภาพเมื่อครู่ทำเอายามกับเฉียนลี่ซวินยืนอึ้งไปทั้งคู่

  เสียง ป๊าบ ดังสนั่น แรงขนาดนั้น ใครได้ยินก็อดหนีบขาแน่นไม่ได้ เคราะห์ดีที่เป็นแค่การเคาะกบาล ไม่ใช่เตะเป้าตัดอนาคต—ไม่งั้นคงสิ้นชายชาตรีไปแล้ว

  เฉียนลี่ซวินถอยหลังไปสองก้าว สบถในใจ บ้าแล้ว ทำไมตูถึงอยากจีบผู้หญิงดุแบบนี้วะ!

  แต่พอคิดถึงรูปร่าง หน้าตา และออร่าเวลาอยู่นอกห้องเรียน เขาก็แทบถอนใจไม่ออก—ต่อให้รู้ว่าฝันร้าย เขาก็ยังไม่อยากเลิกล้มง่าย ๆ

  ในรถ เฉินหรานเพิ่งหายใจโล่งหลังโดนโขกหัว เขากัดฟันมองเฉินเสวี่ยอย่างเคือง ๆ แล้วทำท่าจะขับหนี

  เฉินเสวี่ยโบกมือลายามเสร็จ ก็ขึ้นรถโดยไม่แลแม้แต่น้อยไปทางเฉียนลี่ซวิน

  “เหอะ ยังกล้ามาทำหน้ามุ่ยใส่ฉันอีก ลองมองแรงมาอีกทีสิ ฉันจะโขกให้กะโหลกแตกเลย”

  ภายในรถ เฉินเสวี่ยยังคงครองเกมเหนือกว่าเสมอ ส่วนเฉินหรานก็ได้แต่ถอยรถอย่างเชื่อฟัง ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ

  ด้วยความที่แม่เป็นชาวเสฉวน บางทีเฉินเสวี่ยก็มักหลุดสำเนียงท้องถิ่นออกมา คนอื่นฟังแล้วว่าน่ารัก แต่สำหรับเฉินหรานมันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยชัด ๆ

  เขาพยักพเยิดไปทางหนุ่มในชุดหรูที่ยังยืนข้างรถ Benz GLE ถามเสียงเบา “แล้วหมอนั่นใครอีกล่ะ?”

  เฉินเสวี่ยปรายตามองแวบเดียว ก่อนยกคิ้วเรียวขึ้น “อย่าพูดถึงเลย รำคาญจะตาย”

  เฉินหรานหันไปมองเจ้าหนุ่มคนนั้นอีกที เห็นตาจ้องเขม็งใส่เฉินเสวี่ยอย่างไม่ละสายตา ก็ได้แต่ถอนหายใจ—ดูท่าจะตาบอดจริง ๆ ถึงได้เห็นยัยนี่มีค่าอะไรนักหนา

  เขาเหยียบคันเร่ง Cayenne พุ่งออกไป ทิ้งแต่ฝุ่นไว้ให้คู่แข่งหัวหมุน

  …

  บ้านเก่าของเฉินหรานตั้งอยู่เชิงเขากู่ เมืองลี่สุ่ยฝั่งตะวันออก เดิมเป็นที่หลบภัยสมัยศึกใหญ่ พอผู้เฒ่าผู้แก่ตั้งรกรากก็กลายเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ

  รถแล่นถึงปากหมู่บ้านพอดี เขาเห็นลุงรองกับป้ารองกำลังเตรียมของเซ่นไหว้ที่ศาลบรรพชน

  เหล่าญาติผู้ใหญ่ทั้งตา ยาย ป้า น้า อาก็กำลังช่วยกันอยู่ แต่พอเห็นรถหรูแล่นเข้ามา ต่างก็หยุดมือเหลียวมอง

  ตอนแรกเฉินเจี้ยนจวินยังนึกว่าใครในหมู่บ้านซื้อรถใหม่เข้ามาอวดเสียอีก—เพราะไม่กี่ปีมานี้ หลายคนไปทำงานที่เมืองใหญ่แล้วร่ำรวย ซื้อรถเป็นล้านกลับมาโชว์ก็มีหลายคัน

  แต่พอมองชัด ๆ …โอ้โห! ไอ้เด็กนั่นกับเฉินเสวี่ยนี่หว่า!

  “ลุงรอง ป้ารอง คุณตา คุณอาเล็ก ป้าเล็ก ยายหนิว สวัสดีครับทุกคน มากัน ๆ แจกบุหรี่ครับ แจกบุหรี่”

  เฉินหรานหยิบซองสุดท้ายออกมา แจกไปพลางพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

  เขานับว่ามีชื่อในหมู่บ้านพอสมควร—สมัยสอบติดมหาวิทยาลัยฟู่ตัน ผู้ใหญ่บ้านถึงกับจารึกชื่อเขาไว้ในบันทึกหมู่บ้านที่ศาลเลยทีเดียว

  ผู้ใหญ่บ้านซึ่งตอนนี้อายุเจ็ดสิบยังแข็งแรง เดินมามองขึ้นลงพลางยิ้ม “ไม่เลว ๆ ในเมืองซิโปคงไปได้สวยนี่ สีหน้าแววตาไม่เหมือนเด็กบ้านนอกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ”

  เฉินหรานยิ้มกลบเกลื่อน ไม่ได้ตอบว่าดีหรือแย่—เรื่องที่เขากลับมาสืบทอดกิจการสถานีรับซื้อของเก่า เขายังไม่อยากบอกใคร

  ถ้าเป็นคนนอกไม่รู้จักกันจะเล่าไปตรง ๆ ก็ได้ แต่ในหมู่บ้านมันอีกเรื่อง—พ่อแม่ ลุงป้าอายเขาเอาได้ ถ้ายังไม่ทำผลงานให้เห็น เขาก็ไม่อยากโดนซุบซิบนินทา

  เขาคิดในใจ รอวันหนึ่งฉันสร้างชื่อเสียงขึ้นมา ถึงบอกไปว่าทำงานเก็บขยะ คนก็ต้องยกมือไหว้อยู่ดี

  เฉินเจี้ยนจวินมองหลานชายที่นิ่งสงบ ไม่โอ้อวดในยามถูกชม ก็แอบพยักหน้าอย่างพอใจ

  …

  หลังจากทักทายญาติ ๆ เสร็จ เฉินเจี้ยนจวินก็เข้ามาตบบ่าเฉินหราน ถามยิ้ม ๆ “โห รถหรูเชียวนะ พ่อไม่ลำบากแล้วสินะ?”

  เฉินหรานหัวเราะตอบ “รถคันนี้พ่อซื้อซากน้ำท่วมมา ผมไปซ่อมให้จนวิ่งได้ ส่วนเรื่องเงิน ไม่ต้องห่วงครับ ผมเพิ่งหาได้ก้อนใหญ่ ทางนั้นไม่มีปัญหาแล้ว”

  เขาอยากพูดเรื่องคืนเงินด้วย แต่เพราะคนเยอะ เลยเก็บไว้คุยที่บ้านดีกว่า

  วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียของปู่ ทุกอย่างที่ต้องเตรียม ลุงรองกับป้ารองจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว เขาและเฉินเสวี่ยแค่ตามไปกราบ ก็ใช้เวลาไม่นาน

  …

  กลับมาถึงบ้าน ป้ารองก็ทำอาหารรอไว้แล้ว เที่ยงวันยังเชิญผู้ใหญ่ในหมู่บ้านมากินเลี้ยงอีกด้วย เฉินหรานก็โดนกรอกเหล้าไปหลายแก้ว

  พอส่งแขกเสร็จ เขาก็ยื่นซองเงินให้ลุงรองกับป้ารอง “ลุงรอง ป้ารอง ผมคุยกับแม่แล้ว ในนี้มี 180,000 หยวน รหัสคือวันเกิดเสวี่ย ฝากไว้ให้เลยครับ”

  เฉินเจี้ยนจวินถึงกับชะงัก “หา ที่ไหนมานักหนา?”

  เฉินหรานก็ใช้คำอธิบายที่เตรียมไว้—ว่าอาศัยเส้นสายเก่าที่บริษัทรถยนต์ รับงานนอกมาให้เพื่อนร่วมงาน แล้วกินกำไรส่วนต่างเอา

  ลุงรองฟังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่ก็รับมา เพราะช่วงนี้กำลังขัดสน อีกทั้งลูกสาวก็ถึงวัยแต่งงาน กำลังวางแผนซื้อบ้านใกล้โรงเรียนมัธยมหลิงซื่อให้เธอเป็นเรือนหอ

  เดิมเขาก็คิดจะซื้อรถเล็กให้ลูกสาวไว้ใช้สักคัน ถ้าไม่ติดเรื่องพี่ชายมีปัญหาเสียก่อน คงซื้อไปแล้ว

  เฉินหรานเหลือบมองไปทางเฉินเสวี่ยที่กำลังนั่งจัดเอกสารการสอน แล้วพูดขึ้น “ลุงรอง ไม่ต้องซื้อหรอกครับ ผมมีรถมือสองอยู่คันหนึ่ง ให้เธอใช้หัดขับก่อนดีกว่า ขืนเอารถใหม่มาชน เสียดายเงินเปล่า”

  เฉินเสวี่ยหันขวับทันที กัดฟัน “เฉินหราน ไอ้ก้นดำ! ใครว่าฉันจะชน ฉันขับรถเก่งจะตาย ไม่เชื่อถามพ่อสิ!”

  ถึงปากจะด่า แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้

  เฉินหรานหัวเราะในใจ รอดูเถอะว่ารถที่ฉันเตรียมไว้จะทำให้เธอตกใจขนาดไหน!

  ลุงรองกับป้ารองคิดว่าหลานชายคงหมายถึงรถเล็ก ๆ ราคาไม่กี่หมื่น จึงไม่ได้ขัดอะไร—ใครจะไปคิดล่ะ ว่าในหัวเฉินหรานเล่นใหญ่กว่านั้นเยอะ…

  แต่เรื่องนั้นไว้ทีหลัง

  ตอนบ่าย เขายังไม่ง่วง แม้จะดื่มไปหลายแก้ว เลยเดินตรวจรอบบ้านเก่า เฉินเสวี่ยก็เดินตามมาด้วย

  “เดินวนไปวนมาอะไรนักหนา ปวดฉี่ก็เข้าห้องน้ำไปสิยะ”

  “…”

  เฉินหรานทำเป็นไม่ได้ยิน กวาดตามองกำแพงเก่า ๆ ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ฉันคิดว่าจะรื้อบ้านเก่าทิ้งแล้วสร้างใหม่ นายว่าพ่อแม่จะยอมไหม?”

  เฉินเสวี่ยเด็ดดอกไม้จากต้นหายถังมาเล่น พลางหัวเราะ “หึหึ อย่าบอกนะว่าไปขายก้นมาได้ตังค์?”

【จบตอนที่ 28】