ตอนที่ 42 ความพลุ่งพล่านของวัยหนุ่มสาว (ขอตั๋วโหวต!!)

【BMW X6 รุ่นปรับโฉมปี 2018 รุ่นพิเศษ รองรับการรีเฟรช อัตราฟื้นฟู 8.6% ความสำเร็จ 100% ต้นทุนวัสดุ 3,255 หยวน】

【Jeep Wrangler Rubicon รุ่นสองประตู รองรับการรีเฟรช อัตราฟื้นฟู 13.28% ความสำเร็จ 100% ต้นทุนวัสดุ 5,714 หยวน】

เฉินหรานล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง พยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณยืนยัน แสงขาววาบขึ้นตรงหน้า รถทั้งสองคันก็เหมือนใหม่แกะกล่องในพริบตา

ไม่ว่าจะเป็น BMW X6 หรือ Wrangler เฉินหรานก็ชอบทั้งคู่ ถึงขั้นชอบมากกว่าบรรดาซูเปอร์คาร์ทั้งหลายด้วยซ้ำ

แต่คืนนี้จะขับคันไหนไปนัดดีล่ะ?

ไม่ทันรู้ตัว เขาก็เริ่มเป็นโรคเลือกไม่ถูกเข้าแล้ว

เขาติดป้ายทะเบียนให้ทั้งสองคันเรียบร้อย—X6 ได้ป้ายท้องถิ่นของเมืองหลิงซื่อ (รหัส SU-A) ส่วน Wrangler เป็นป้ายของเมืองหลงเฉิง (รหัส SU-D) ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เฉินหรานก็เลือก X6

ไม่ใช่เพราะมันราคาแพงกว่า แต่เพราะป้ายท้องถิ่นจอดบางที่สะดวกกว่า

เวลานัดกับจ้าวฮุ่ยคือสามทุ่มที่บาร์ หมายความว่าอาหารเย็นต้องจัดการเอง

คิด ๆ อยู่ เขาก็โทรหาหงซินหร่าน แต่ปลายสายปิดเครื่อง คาดว่าเจ้าเด็กนี่กำลังอยู่ในห้องผ่าตัดอีกแล้ว

พอมีเส้นสายในบ้าน ทุกอย่างก็ไม่เหมือนกัน—อายุยังน้อยแต่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน ถ้าเป็นนักศึกษาแพทย์ธรรมดา ไม่สั่งสมอีกหลายปี ยังไม่ได้จับมีดผ่าตัดด้วยซ้ำ

เขาถอนหายใจแผ่ว ๆ แผนกินข้าวกับสาวสวยล่มอีกแล้ว

มอง X6 คันใหม่เอี่ยมตรงหน้า เฉินหรานยิ้มมุมปาก ดึงประตู สตาร์ทรถ

ช่างหัวมัน เผ่นไปวนเล่นก่อนละกัน

บนถนนหนานหวยที่เพิ่งเปิดใช้งานเมื่อปีที่แล้ว BMW X6 คันใหม่แล่นด้วยความเร็วเต่าคลาน 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

จากหน้าต่างฝั่งคนขับ เฉินหรานยิ้มอารมณ์ดี ฮัมตามเพลงในวิทยุ

“เคยรักเธอก็คิดว่าเธอคือคนที่ผิด
ความผิดบางอย่างเราต่างต้องรับผิดชอบ
หรือว่าฉันดันไปรักคนที่ไม่ควรรัก
จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฉันต้องการก็ไม่เกินไป
เคยรักเธอ อย่างน้อยฉันก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
ความผิดบางอย่างเราไม่จำเป็นต้องเถียงกัน
บางทีฉันอาจพลาดช่วงเวลาของความสุขไป
เมืองนี้เลยเพิ่มคนอกหักขึ้นมาอีกคน…”

กริ๊ง ๆ!

มือถือบนเบาะข้างดังขึ้นกะทันหัน

เฉินหรานเหลือบมอง แล้วค่อย ๆ ชะลอรถเข้าจอดชิดไหล่ทาง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิ้วของเขาก็ขมวดแน่น แววหน้าฉายแววลังเล

รับ…หรือไม่รับดี?

เป็นสายของโจวจื่อเชี่ยน เสียงเพลง “ลาก่อน…เราก็แค่คนแปลกหน้า” ของจวง ซินเหยียน ยังลอยอยู่…บรรยากาศแบบนี้ทำให้เขาอดนึกถึงเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้

ท้ายที่สุด เขาก็กดรับ

“ฮัลโหล”

“…”

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ เหลือเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ

ที่เมืองซิโป โจวจื่อเชี่ยนนั่งยองอยู่บนโซฟา กอดเข่าทั้งสอง มือซ้ายโอบหัวเข่าอยู่ ชุดนอนยับยู่ยี่ ใบหน้าง่วง ๆ ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

ได้ยินเสียงเฉินหรานอีกครั้ง น้ำมูกของเธอแส่บ ๆ ขอบตาแดงซึม

“ฮัลโหล?”

เสียงเฉินหรานดังขึ้น ตามด้วย “ถ้าไม่พูด ฉันวางละนะ กำลังขับรถอยู่”

หัวใจของโจวจื่อเชี่ยนสะท้าน เธอจับน้ำเสียงไม่อดทนของเขาได้ทันที

ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อน เธอคงเถียงกลับแน่—เพราะ ‘เฉินหรานคนก่อน’ ไม่เคยกล้าพูดกับเธอแบบนี้

แต่วันนี้…

ตั้งแต่วันที่เธอปิดประตูเดินออกไป เธอก็รู้แล้วว่า ตัวเองหมดสิทธิ์จะงอแงกับเฉินหรานอีก

เธอกลั้นน้ำตาไว้ พูดเสียงแผ่ว “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากถามว่า…อาของนายดีขึ้นหรือยัง”

เฉินหรานว่า “ดีขึ้นเยอะแล้ว ตอนนี้กินอาหารเหลวได้ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

…

อีกครู่หนึ่งก็เงียบลง

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วง” น้ำตาของโจวจื่อเชี่ยนก็ไหลพราก

บางคน…เพิ่งรู้คุณค่าก็ตอนที่สูญเสียไปแล้ว ทว่า ‘กระดาษที่ยับ’ ไม่มีทางเรียบเหมือนเดิม

คิ้วของเฉินหรานขมวดต่ำ เสียงเข้ม “ถ้าไม่มีธุระ งั้นแค่นี้นะ กำลังขับรถ ไม่สะดวก—วางแล้ว”

“ฉัน…”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

โจวจื่อเชี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตาไหลเป็นสาย เสียงวางสายที่ดังอยู่ข้างหูทำให้เธอสะอื้น

ส่วนเฉินหราน ที่หลิงซื่อ—ก็ใช่ว่าจะสบายใจไปกว่าเธอสักเท่าไหร่

สิ่งที่เรียกว่า ‘ไร้เยื่อใย’ แท้จริงก็แค่ ‘พยายามแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ’ เท่านั้น

ยิ่งทำเป็นไม่ทุกข์ เขากลับยิ่งเป็นคนที่เจ็บที่สุดตอนค่ำคืนเงียบงัน

ดีที่เขาเจ็บจนพอแล้ว และเดินออกมาจากความสัมพันธ์นั้นได้

การที่เขายอมเปิดใจรับรักครั้งใหม่—ก็เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด

สำหรับโจวจื่อเชี่ยน…ก็ขอเพียงให้เธอมีความสุขเถอะ

สตาร์ทรถออกอีกครั้ง เฉินหรานพลันอยากระเบิดพลังสักหน่อย เขาไล่ดูรายชื่อในแอป แล้วเปิดบัญชีที่ใช้รูปการ์ตูน

…

หน้า สถาบันเทคโนโลยีหลิงซื่อ

มีนักศึกษาที่อยู่หอช่วงปิดเทอมขี่จักรยานผ่านไปมาเป็นระยะ สายตาก็มักจะเหลือบเข้าไปดูใต้ร่มไม้

สายเดี่ยวแบบซ่อนสายเสื้อในกับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีดำระดับชายสะโพก ขาคู่ขาวเรียวเปล่งปลั่งในแสงอาทิตย์

การแต่งตัวกล้า ๆ แบบนี้ไม่ได้เจอกันบ่อยในแคมปัส แม้เมืองหลิงซื่อจะเชื่อมโลกภายนอกมากขึ้น เด็กสาวสมัยนี้เปิดกว้างกว่าที่เคย แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนจะกล้าแต่ง

ไม่ไกลนัก BMW X6 สีดำคันใหม่ค่อย ๆ แล่นเข้ามา

จ้าวม่อม้อเหลือบไปมองนิดหนึ่ง แล้วก้มเล่นโทรศัพท์ต่อ—รถแบบนี้ส่วนใหญ่คนขับมักเป็นลุงวัยกลางคน คงเป็น ‘คุณพ่อเพื่อน’ คนไหนมารับกระมัง

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ รถหยุดตรงหน้าเธอพอดี “คนสวย ขึ้นรถสิ”

จ้าวม่อม้อชะงัก เงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าคนขับไม่ใช่ลุงลงพุง แต่เป็นเฉินหรานที่เรียกเธอให้ออกมาพบ

พอขึ้นไปนั่ง เธอถามอย่างอยากรู้ “พี่เฉิน นายเปลี่ยนรถอีกแล้วเหรอ?”

เฉินหรานเหลือบมองเรียวขายาวของเธอ แล้วพยักหน้า “อืม รถสปอร์ตไม่ค่อยสบาย”

จ้าวม่อม้อทำปากจู๋มองเขา อิจฉาตาร้อน “พูดว่าไม่สบายตอนขับซูเปอร์คาร์—พวกคนรวยนี่เรื่องมากจริง ๆ ถ้าฉันมีรถสปอร์ตสักคัน จะให้ฉันนอนในรถทุกวันก็ยังได้”

เฉินหรานยิ้มบาง ๆ แล้วหันรถกลับเข้าเมือง

“สัมภาษณ์เป็นไงบ้าง?”

ก่อนหน้านี้ เธออยากได้โอกาสสัมภาษณ์งาน เลยให้เฉินหรานช่วยแอดเพื่อนในแอป—บังเอิญคน ๆ นั้นคือซูเสี่ยว

และเธอก็ได้ไปสัมภาษณ์ที่บริษัทของซูเสี่ยวจริง

แต่จ้าวม่อม้อส่ายหน้า “ไม่ค่อยโอเค ให้ฉันไปนั่งหน้าฟรอนต์ นายก็รู้ ฉันอยากหาเงินก้อนโต งานหน้าฟรอนต์เงินเดือนน้อยกว่าเงินที่ฉันทำไลฟ์อยู่ตั้งเยอะ”

เฉินหรานชำเลืองมองต้นขาขาวเนียนของเธอ แล้วถามอย่างสงสัย “อยากได้เงินมากขนาดนั้นไปทำอะไร?”

จ้าวม่อม้อตอบอย่างไม่คิดมาก “ซื้อเครื่องสำอาง ซื้อกระเป๋า ซื้อเสื้อผ้า ของอยากได้เยอะ เงินไม่พอใช้หรอก”

คิ้วเฉินหรานกระตุก เขาดันนึกถึงโจวจื่อเชี่ยนขึ้นมา

เขาพูดเสียงเรียบ “งั้นหาคนรักรวย ๆ ไปเลย ให้เขาซื้อให้ไม่ง่ายกว่าหรือ?”

จ้าวม่อม้อหันมาจ้องหน้าด้านข้างของเขา ใบหน้าตอนจริงจังของเฉินหรานดูดีกว่าตอนมองตรงเสียอีก โดยเฉพาะเวลาตั้งใจขับรถ จะมีแววแน่วแน่ในสายตา

“คนรักเหรอ ฉันก็อยากนะ แต่พวกที่รวยก็มักไม่หล่อ ส่วนที่หน้าตาดีก็มักไม่มีเงิน ยังมีพวกอา ๆ ที่ตามตื๊อฉันประจำ—อายุก็พอจะเป็นพ่อฉันได้แล้ว ยังให้ฉันเรียก ‘พี่ชาย’ อยู่ได้ น่าขนลุกจะตาย”

เฉินหรานหันไปมอง เมื่อเห็นเธอเม้มปากมองมาด้วยสายตาคาดหวัง เขาก็เผลอพูดออกมา “งั้นมากับฉันสิ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ก็หมายความตามนั้น”

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง?”

“เธอทำอะไรได้ ก็ทำอย่างนั้น”

จ้าวม่อม้อหนีบขาแน่น ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย โน้มตัวข้ามมาทางเฉินหราน ก้มตัวลงไปด้านล่างของเขา

【จบตอน】