ตอนที่ 43 ป้าก็สวยเหมือนกันนะคะ

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที จ้าวม่อม้อถึงค่อย ๆ เลื่อนกายขึ้นมานั่งในรถอย่างหน้าแดง ไม่กล้าเงยหน้ามองเฉินหราน ขดตัวอยู่บนเบาะเหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง

เฉินหรานจ้องตาเธออยู่นิด ๆ จ้าวม่อม้อทำแก้มป่อง เงยขึ้นมาสบตากับเขา พอผ่านไปสองสามลมหายใจ เฉินหรานก็พยักหน้าน้อย ๆ แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ อยากซื้ออะไรก็ได้ เอาเป็นรางวัลให้เธอ”

ยังเหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัดตอนค่ำ เฉินหรานขับรถไปถึงสี่แยกถนน X แล้วจอดที่ลานจอดรถใต้ดินของหวังฝูจิ่ง

“นาฬิกากับรถไม่ต้องซื้อ เดี๋ยวฉันจะให้ทีหลัง เธอไปดูเครื่องสำอางกับเสื้อผ้าพอก็พอ”

เขาจำได้ว่าท่ามกลางกองรถซากนั้นมี BMW Z4 อยู่คันหนึ่ง เหมาะกับผู้หญิงขับ ส่วน “กล่องสมบัติ” ของพ่อ แค่คุ้ย ๆ ก็น่าจะเจอนาฬิกาที่เหมาะให้ผู้หญิงใส่

ตอนนี้เงินเก็บของเขามีแค่สามแสนกว่าหยวน ยังไม่พอให้จ้าวม่อม้อช้อปแบบสุดลิ่มได้หรอก ตัดสองอย่างที่แพงสุด—รถกับนาฬิกา—ออกไปก่อน ส่วนอย่างอื่น ต่อให้ซื้อเต็มที่ก็คงไม่เกินแสน

จ้าวม่อม้อคล้องแขนเขาไว้ มองอย่างคาดหวัง “งั้นพี่จะให้นู๋ขับรถอะไรเหรอ?”

เฉินหรานไม่อ้อมค้อม ทำหน้านิ่งแล้วบอกว่า “ที่บ้านมี BMW Z4 อยู่คันหนึ่ง เธอขับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวดูจากผลงานของเธอ ค่อยพิจารณาอีกทีว่าจะให้คันที่ดีกว่านี้ไหม”

“Z4 เหรอ ที่บ้านพี่ยังมี Z4 อีก พี่…บ้านพี่ทำอะไรกันแน่คะ ทำไมถึงซื้อซูเปอร์คาร์ได้ตั้งหลายคัน?”

เฉินหรานหาวเบา ๆ แล้วยิ้ม “ก็บอกตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วไง ฉันรับซื้อของเก่า”

จ้าวม่อม้อเม้มปากน้อย ๆ ทำหน้าฟ้องว่าไม่ค่อยเชื่อ

ทั้งสองเดินมาถึงชั้นสองโซนแบรนด์หรู ที่นี่กว่าครึ่งเป็นเคาน์เตอร์เครื่องสำอาง รวมเอาแบรนด์ท็อปของโลกไว้ครบ

จ้าวม่อม้อพาเฉินหรานวนสักรอบ มือก็มีถุงช้อปปิงงอกเพิ่มมาเป็นสิบกว่าถุง

รวม ๆ กันได้สองหมื่นกว่าหยวน ยังไม่ถึงสามหมื่น

“ยังอยากซื้ออะไรอีกไหม” เฉินหรานชี้ไปที่เคาน์เตอร์ Armani ข้าง ๆ

จ้าวม่อม้อรีบส่ายหน้า “ไม่แล้ว ๆ เท่านี้ก็พอใช้ไปได้อีกนานเลย”

เฉินหรานพยักหน้าพอใจ อย่างน้อยเธอก็รู้กาลเทศะ—ไม่งั้น หลังวันนี้ก็คงไม่ต้องติดต่อกันอีก

“งั้นไปเลือกเสื้อผ้าอีกสักสองสามชุด”

เขาชี้ขึ้นไปชั้นสาม เว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วว่า “ต่อไปห้ามใส่เสื้อผ้าแบบนี้อีก ถ้าจะใส่ ก็ใส่ให้ฉันคนเดียว เข้าใจไหม”

จ้าวม่อม้อชะงัก มองชุดสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นของตัวเอง แล้วหน้าเริ่มแดง “ก็ใส่ให้พี่ดูอยู่แล้วนี่ หนูรู้ว่าพี่ชอบขาเรียวยาวใช่ไหมล่ะ วันแรกที่เจอ หนูจับได้เลย ฮึ้ม”

เฉินหรานยักไหล่ยอมรับ—ชอบขาเรียวยาวแล้วมันผิดตรงไหนกัน

ทั้งสองขึ้นชั้นสาม ตรงเข้าร้าน TUCI ที่อยู่หน้าลิฟต์

เฉินหรานไปนั่งเอนหลังที่โซนรับรองบนโซฟาหนังเงาวับ เงยหน้าขึ้นบอกจ้าวม่อม้ออย่างสบาย ๆ “ไปดูได้เลย เลือกมาสักสองชุด เดี๋ยวไปดูร้านต่อไป”

พนักงานขายที่เดินมารับพอได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มก็ยิ่งสดใสขึ้นไปอีกขั้น

เห็นถุงช้อปปิงสิบกว่าถุงในมือจ้าวม่อม้อ เธอก็รู้แล้วว่าวันนี้ “ปลาตัวใหญ่” ติดเบ็ดแน่ ๆ ยิ่งได้ยินเฉินหรานพูดเมื่อกี้ ก็ยิ่งมั่นใจ รีบเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว “คุณคะ จริง ๆ เสื้อผ้านี่ก็เหมือนกระจกนะคะ สะท้อนรสนิยมได้ตรงไปตรงมา คุณผู้หญิงสวยขนาดนี้ ต้องมีชุดที่ตัดเย็บพอดีตัวเพื่อดึงเสน่ห์ของเธอออกมา…”

เฉินหรานเอนหลังฟัง พนักงานสาวก็พร่ำไม่หยุด—ใจความก็แค่ชวนให้ใช้จ่ายในร้านเพิ่ม จะว่าเสื้อผ้าร้านอื่นตัดไม่ได้รูปอย่างไร เขาก็ยังไม่เห็นภาพสักเท่าไร

พอเห็นเฉินหรานเริ่มมีแววไม่ค่อยอดทน พนักงานจึงค่อยพาจ้าวม่อม้อไปลองเสื้อ ก่อนอื่นถามอาชีพและสไตล์ที่ชอบ แล้ว “ไถล” ถามความชอบของเฉินหรานอย่างแนบเนียน สุดท้ายจึงหยิบมาให้สองชุด

ชุดแรก “เดรสโซ่คู่สีชมพู” ทรงสายโซ่ลายคู่ ราคา 18,200 หยวน ชุดที่สอง “เดรสโปโลถักผ้าฝ้ายลายทาง” ราคา 10,500 หยวน

ทำไมต้องเป็น “เดรส” ทั้งคู่?

ก็เพราะจ้าวม่อม้อบอกไว้ว่าเฉินหรานชอบขาเรียวยาว ชุดสองนี้เผยช่วงขาได้สวย ทั้งยังได้แรงส่งจากแพตเทิร์นและการตัดเย็บที่เนี้ยบ ทำให้ภาพรวมดูมีคลาสขึ้นอีกระดับ

สรุปคือ ไม่เพียงจ้าวม่อม้อจะชอบ ตัวเฉินหรานเองยังพยักหน้ารัว ๆ ถึงขั้นออกอาการเคลิ้ม ๆ เล็กน้อย

ถึงจะแพงไปนิด แต่สองชุดราคารวมยี่สิบแปดพันกว่าก็ถือว่า “คุ้มกับคุณภาพ”

“เฉินหราน!”

“หืม?”

จังหวะนั้นเอง เสียงคุ้น ๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน เฉินหรานหันมอง—ไม่ใช่ใครอื่น หานเจียวเจียว นั่นเอง

ข้างกายเธอไม่ได้เป็น ฉินซูเหยา ที่น่ารัก ๆ แต่เป็นสาวรุ่นพี่หน้าทรงยาวนิด ๆ ดูเป็นคุณนายสาวมากกว่า

“เอ่อ…” เฉินหรานชะงัก ไปไม่ถูก จะเรียก “พี่สะใภ้ (ฝ่ายญาติ)” ก็เรียกไม่ได้แล้ว สุดท้ายเลยทักกลาง ๆ ว่า “บังเอิญจัง มาซื้อเสื้อผ้าเหมือนกันเหรอ”

หานเจียวเจียวถือถุง Saint Laurent (YSL) อยู่ในมือ เธอกวาดตามองถุงเครื่องสำอางสิบกว่าถุงข้างตัวเฉินหราน แววตาเผลอฉายแววอิจฉาเล็ก ๆ ก่อนจะพยักหน้า “อืม พอดีวันนี้หยุด เลยนัดเพื่อนมาเดินเล่น”

ตอนนั้นเอง พนักงานถือเครื่องรับชำระเงินเดินเข้ามา เอ่ยอย่างนอบน้อม “คุณลูกค้าคะ รวมทั้งสิ้น 28,700 หยวน ดิฉันดำเนินการอัปเกรดเป็น VIP ให้เองนะคะ หลังหักส่วนลดเหลือ 25,830 หยวน ผ้าพันคอเป็นของแถม มีสามลาย เลือกได้หนึ่งผืนค่ะ”

เฉินหรานหันไปมองจ้าวม่อม้อ ให้เธอเลือกตามใจ

จ้าวม่อม้อมองหานเจียวเจียวแวบหนึ่ง ก่อนหันมามองเฉินหราน แล้วเลือกผ้าพันคอโทนสีชมพูพอดีไว้สำหรับชุดเดรสโซ่คู่สีชมพู ผูกที่ลำคอ ยิ่งขับให้คอยาวดูขาวเนียน

ต้องยอมรับว่า หุ่นของจ้าวม่อม้อโดดเด่นจริง ๆ ถึงดูผอมเพรียว แต่เป็น “ไม้แขวนเสื้อกำเนิดดี” ใส่อะไรก็สวย

ยิ่งบวกกับวัยยี่สิบต้น ๆ และแก้มอิ่มเด้งอย่างคอลลาเจนเต็ม ๆ ต่อให้ไปยืนกลางลานกว้างหน้าแยกถนน X ที่ดาราเดินกันให้พรึ่บ เธอก็ยังเป็นหนึ่งใน “วิวสวย” ของที่นั่น

หานเจียวเจียวเห็นเฉินหรานทำท่าไม่ค่อยสนใจตัวเอง ก็ยิ้มประจบ “แฟนเธอเหรอ หนูคนนี้สวยมากเลยนะ”

เฉินหรานรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างแรง เหมือนพาผู้หญิงอีกคนออกมาแล้วโดน “จับได้คาหนังคาเขา” ที่ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เจอคือแฟนของพี่ลูกพี่ลูกน้อง…เอ่อ—น่าจะต้องเรียกว่า “แฟนเก่า” มากกว่า

จ้าวม่อม้อเห็นสีหน้าลน ๆ ของเฉินหราน ก็ทำท่าคิดอะไรบางอย่างออก เดินเข้าไปหา หานเจียวเจียว จับมือเธอไว้ แล้วยิ้มใสซื่อแต่แอบแซวเล็ก ๆ ว่า

“สวัสดีค่ะ ๆ ป้าก็สวยเหมือนกันนะคะ!”

หานเจียวเจียว: -_-#
เฉินหราน: …

【จบตอน】