ตอนที่ 44 คุณนี่มันยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว

“พอได้แล้ว จ้าวม่อม้อ เธอจะซื้อเสื้อผ้าอีกไหม?”

เฉินหรานเห็นท่าไม่ดี นิ้วแตะเอวคอดเล็กของจ้าวม่อม้อเบา ๆ เป็นสัญญาณให้หยุดพูดอะไรแรง ๆ

จ้าวม่อม้อเม้มริมฝีปากสีแดงนิด ๆ แบบท้าทาย แล้วเหลือบมอง “ข้อดีอย่างเดียว” บนเรือนร่างของหานเจียวเจียว—ก็แค่ “ส่วนหนึ่ง” ใหญ่กว่าตัวเองนิดหน่อยเท่านั้น

หานเจียวเจียวทั้งอายทั้งโกรธ ดึงคอเสื้อขึ้นเล็กน้อยแล้วถลึงตาใส่เธอ จึงค่อยสงบลง

เฉินหรานชี้ถุงช้อปที่วางบนโซฟา ให้จ้าวม่อม้อหยิบติดมือไว้

จากนั้นหันบอกหานเจียวเจียวว่า “งั้นไม่กวนแล้วนะ พวกเราขอตัวก่อน”

ว่าแล้วก็พาจ้าวม่อม้อเดินออกจากร้าน ทิ้งให้หานเจียวเจียวกับเพื่อนร่วมงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เพื่อนร่วมงานหญิงหน้าทรงยาวขมวดคิ้ว “เจียวเจียว ผู้ชายคนนั้นใครกัน แฟนเขานี่ไร้มารยาทจัง” แต่ปากว่าอย่างนั้น ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความอิจฉา—โดยเฉพาะถุงช้อปในมือจ้าวม่อม้อ บรรดาเครื่องสำอางตัวท็อปล้วนของที่เธออยากได้แต่ยังทำใจจ่ายไม่ลง

หานเจียวเจียวส่ายหน้าอย่างสับสน ไม่ได้พูดอะไร

เห็นเฉินหรานพาจ้าวม่อม้อเลี้ยวเข้าบูติก Danira ที่อยู่ติดกัน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตามไปโดยไม่รู้ตัว

เฉินหรานเริ่มหมดอารมณ์ช้อปปิง หาวหนึ่งทีแล้วว่า “เอาเป็นซื้อกระเป๋าอีกสักใบก็พอ เดี๋ยวไปกินข้าว เสร็จแล้วฉันมีธุระต่อ เธอกลับเองไหวไหม”

จ้าวม่อม้อกำลังคิดอยู่ว่าหานเจียวเจียวเป็นใครกันแน่ พอได้ยินก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย “อืม ๆ หนูกลับเองได้”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าสองคู่ก็ดังจากด้านหลัง—หานเจียวเจียวกับเพื่อนร่วมงานคนนั้นตามเข้ามาแล้ว

เฉินหรานเห็นทั้งคู่ก็ยิ้มให้หานเจียวเจียว เลี่ยงปัญหาด้วยการพยักหน้าให้จ้าวม่อม้อไปเลือกกระเป๋าก่อน

ส่วนตัวเขาให้พนักงานพาไปนั่งที่โซนรับรอง ขอเลมอนวอเตอร์หนึ่งแก้ว พลางไถมือถือรอ

หานเจียวเจียวเดินตรงมาหา เปิดฉากว่า “เฉินหราน เธอช่วยโทรหา ‘ซิงฮุ่ย’ ให้ฉันหน่อยได้ไหม”

เฉินหรานขมวดคิ้ว ปิดหน้าจอ “เธอโทรหาเขาเองไม่ได้เหรอ”

เขาไม่ชอบยุ่งดราม่าทำนองนี้เท่าไหร่—เขาเป็นแค่คนนอกจริง ๆ

ทว่าหานเจียวเจียวนั่งลงข้าง ๆ น้ำเสียงปนตัดพ้อ “ลูกพี่ลูกน้องเธอลบแอ๊ดฉันทิ้งแล้ว ไม่ยอมให้โอกาสอธิบายสักคำ ช่วยฉันหน่อยนะ ฉัน…ฉันลำบากใจมาหลายวันแล้ว”

เฉินหรานเหลือบตามอง—แต่งหน้าสวยจัด ริมฝีปากอิ่มเต็ม แต่งตัวอินเทรนด์ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคน ‘อกหักกินไม่ได้นอนไม่หลับ’ เท่าไหร่

เธอดึงชายกระโปรงสั้นให้คลุมต้นขามากขึ้น ขอโอกาสอีกครั้ง “ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรปิดบังอดีต แต่ซิงฮุ่ยก็ไม่ควรทำแบบนี้ใช่ไหม อย่างน้อยให้ฉันได้อธิบายสักหน่อยก็ยังดี”

“คือว่า…” เฉินหรานเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เขาไม่ปลื้มเรื่องพรรค์นี้จริง ๆ

พอดีกับที่จ้าวม่อม้อเดินมาพร้อมกระเป๋าสองใบ “พี่เฉิน ใบไหนสวยกว่ากันคะ”

พอเห็นหานเจียวเจียว แววตาของจ้าวม่อม้อมีความประหม่าแวบหนึ่ง แต่ก็เก็บสีหน้าไว้อย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มใสกว่าผู้บริสุทธิ์ เธอยืนโพสท์โชว์กระเป๋าให้เฉินหรานดู

เฉินหรานถูกหานเจียวเจียวรบกวนอารมณ์อยู่แล้ว จึงหลุดปาก “ชอบก็ตัดสินใจเลย—เอาสองใบนั่นแหละ”

จ้าวม่อม้อชะงัก—เธอแค่อยากแวะมาฟังว่าหานเจียวเจียวจะพูดอะไร มองป้ายราคา: ใบหนึ่ง 19,800 หยวน อีกใบ 20,800 หยวน รวม ๆ แล้ว 40,000 หยวน จะซื้อก็ซื้อเลยงั้นเหรอ

หานเจียวเจียวก็อึ้ง เพื่อนร่วมงานของเธอยิ่งตาค้าง มองเฉินหรานไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

พนักงานขายของ Danira ยังคงสำรวม ยิ้มอ่อน “คุณผู้ชายมองขาดค่ะ สองรุ่นนี้เป็นคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วง–ฤดูหนาว รุ่นใหม่ จำกัดทั่วประเทศสองพันใบ พลาดแล้วจะเสียดายมากนะคะ”

เฉินหรานเหลือบมองพนักงานขายที่หน้าตาดีไม่แพ้กัน แล้วหันบอกจ้าวม่อม้อ “ชอบก็เอาทั้งคู่เลย”

จ้าวม่อม้อยิ้มแก้มปริ—แน่นอนว่าชอบสิ! เธอเห็นสองรุ่นนี้ในแม็กกาซีนแฟชั่นตั้งแต่เดือนก่อน ยังไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้เหมาเข้ามือพร้อมกัน

“งั้นขอเปลี่ยนสีใบนี้เป็นชมพูนะคะ… แล้วคลัตช์เอาสีดำคลาสสิกค่ะ” เธอหันบอกพนักงานอย่างร่าเริง

หานเจียวเจียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นจ้าวม่อม้อตามพนักงานไป เธอเอ่ยเตือนเฉินหราน “เด็กคนนี้ไม่ใช่แฟนเธอใช่ไหม เธอทุ่มเงินกับเธอแบบนี้ ถ้าพ่อแม่เธอรู้เข้า…”

เส้นเลือดตรงขมับของเฉินหรานกระตุก เขาหันมามองอย่างเบื่อหน่ายและตัดบท “ฉันว่านะ คุณนี่มันยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว”

“ฉัน…” หานเจียวเจียวถึงกับพูดไม่ออก

เฉินหรานว่าต่อเสียงเรียบ “ต่อให้เธอเป็น ‘พี่สะใภ้’ ของฉันจริง ๆ ฉันจะใช้เงินตัวเองกับใคร มันก็เรื่องของฉัน พ่อแม่ฉันไม่เคยมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันหรอก แล้วเธอล่ะ—เราสนิทกันมากหรือไง”

วันนี้เฉินหรานอารมณ์เสียอยู่แล้ว—โดยเฉพาะหลังรับสายโจวจื่อเชี่ยน ถ้าไม่ใจว้าวุ่น เขาคงไม่ชวนจ้าวม่อม้อออกมา และคงไม่ได้ทำอะไรสุดเหวี่ยงขนาดนั้น

แล้วหานเจียวเจียวจะมาเอะอะอวดตัวต่อหน้าเขาทำไม—ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือ

พอเห็นหานเจียวเจียวโดนจนเงียบ เพื่อนร่วมงานหน้าทรงยาวก็ทนไม่ไหว แหลมขึ้นมา “นี่เธอเป็นคนยังไงกัน ยายนั่นดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็น ผู้หญิงบูชาวัตถุ เจียวเจียวเขาเป็นห่วงเธอนะ ทำไมพูดแบบนี้!”

“ผู้หญิงบูชาวัตถุ?” คำนี้ไปกระทบเส้นประสาทของเฉินหรานทันที—ทำให้เขานึกถึงโจวจื่อเชี่ยนขึ้นมา
ตอนอยู่หอ เพื่อนร่วมห้องสามคนของเขายังเคยพูดว่า ‘โจวจื่อเชี่ยนเปลี่ยนไป เป็นคนบูชาวัตถุ’ ตอนนั้นเขาเดือดจนเกือบแตกห้อง—ก็เพราะคำ ๆ นี้แหละ

เฉินหรานหันขวับไปมองหญิงหน้าทรงยาว แค่นยิ้ม แล้วล้วงกุญแจ BMW X6 ออกมาจากกระเป๋ากางเกง “เอางี้—ถ้าเธอไม่บูชาวัตถุ งั้นตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด รถ BMW X6 คันนี้เป็นของเธอทันที กล้าตบไหมล่ะ”

อีกฝ่ายชะงัก มองกุญแจในมือเขา แววตาแกว่งไกวไปมาอยู่ครู่ ก่อนจะตะคอกกลับ “บ้าเปล่า ใครจะทำร้ายตัวเองเพราะรถคันเดียวกัน!”

เธอลากหานเจียวเจียวจะเดินออกไปเสียให้พ้น—ทว่าในใจกลับร้อนวูบ เพราะเมื่อครู่นี้ เธอเกือบตบตัวเองจริง ๆ ก็แหม—BMW X6 ทั้งคันนะ จะให้ตบสักสิบทีก็ยังคุ้ม…

พอมาถึงโถงหน้าร้าน หานเจียวเจียวดึงแขนเพื่อนไว้

เพื่อนสาวหน้าทรงยาวยังกระฟัดกระเฟียด “อย่าไปสนใจไอ้คนเพี้ยนเลย มีเงินนิดหน่อยก็กร่าง—ไอ้พวกเศรษฐีใหม่ชัด ๆ”

หานเจียวเจียวส่ายหน้าเบา ๆ “อย่าพูดแบบนั้นเลย ยังไงเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของ หวังซิงฮุ่ย จะนินทาลับหลังก็ไม่ดี”

เพื่อนหน้าทรงยาวอ้าปากจะเถียง แต่ก็กลืนคำลงไป มองเฉินหรานที่กำลังชำระเงินด้วยหางตาแล้วบ่นเสียงขื่น “บ้านหวังซิงฮุ่ยก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ทำไมลูกพี่ลูกน้องถึงมีเงินขนาดนี้กันนะ”

หานเจียวเจียวเหลียวกลับไปเห็นจ้าวม่อม้อคล้องแขนเฉินหราน มือหิ้วคลัตช์รุ่นใหม่ของ Danira—หัวใจก็พาให้อิจฉาโดยไม่รู้ตัว

“พี่หรง วันนี้พอก่อนเถอะ ฉัน…” ภาพเฉินหรานลอยเข้ามาในหัว หานเจียวเจียวเม้มปาก “ฉันยังตัดใจจาก หวังซิงฮุ่ย ไม่ได้ สองปีกว่านี้มันก็ตั้งเยอะ ฉันอยากไปคุยให้รู้เรื่อง”

พี่หรงมองเธอ แววตาปนทั้งอิจฉาและเหยียดนิด ๆ—ในใจคิดว่า ถ้าหานเจียวเจียวคืนดีกับหวังซิงฮุ่ย แถมยัง “สานสัมพันธ์” กับลูกพี่ลูกน้องที่รวยล้นอีกหน่อย ชีวิตคงสบายในไม่ช้า
เธอได้แต่เสียดายว่าแต่งงานเร็วไปหน่อย—ไม่งั้นผู้ชายซื่อ ๆ อย่างหวังซิงฮุ่ยนั่น เธอก็ฟาดได้เหมือนกัน

เธอสอดแขนกอดคอหานเจียวเจียวทำทีสนิทแน่น “พี่เห็นด้วยนะ ไปง้อเขาเถอะ”

หานเจียวเจียวทำหน้าเหมือนซาบซึ้ง เอนหัวซบไหล่ “ขอบคุณนะพี่หรง พี่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย”

【จบตอน】