ตอนที่ 50 ก็ “ปัง!” ไปหนึ่งที

วันนี้ดูท่าโชคจะเข้าข้างเต็ม ๆ พอปิดดีลพี่ซุนเฟยเฟยเสร็จ ฝั่งอีกสองสาวก็เริ่มขยับตามทันที

ลู่หยิ่งถูกใจ Audi Q7 เดิมทีเธอขับ Audi A4 อยู่แล้ว ดูท่าจะหลงรักค่ายสี่ห่วงไม่น้อย

เฉินหรานเปิดราคาที่ 660,000 หยวน ลู่หยิ่งทั้งอ้อนทั้งตื๊ออยู่พักใหญ่ สุดท้ายเฉินหรานเป็นฝ่ายลดให้เอง ตกลงที่ 630,000 หยวน

ส่วน โจวลู่ เล็งไว้สองคันคือ Audi A6L กับ BMW 530Li

โจวลู่เปิดสตูดิโอออกแบบของตัวเอง กำไรไปได้สวย รถสองคันนี้ตั้งใจจะจัดไว้ให้พนักงานใช้เดินทาง

เฉินหรานเสนอราคา A6L: 410,000 หยวน และ 530Li: 420,000 หยวน

โจวลู่เป็นคนตรง บอกปัดให้ปัดเป็นเลขกลม—สองคัน 800,000 หยวน—แล้วโอนให้ก่อน 400,000 หยวน แบบไม่รีรอ

ดีลจบฉับไว ถูกใจคนขายสุด ๆ เฉินหรานตบปากรับคำทันที เรื่องส่วนลดเล็กน้อยไม่ต้องไปเคี้ยวให้เสียเวลา เงินเข้ากระเป๋าก่อนคือประเด็น

ปิดการขายแล้ว เฉินหรานกับจ้าวม่อม้อออกมาส่งทั้งสามหน้าประตู มองไฟท้ายสามคันเลี้ยวลับสุดถนน

กระทั่งรถลับตา จ้าวม่อม้อก็โผกอดเฉินหราน มอบ “จูบแบบฝรั่งเศส” ให้หนึ่งทีเต็ม ๆ

เฉินหรานเองก็คึกไม่น้อย ช้อนก้นขาขาวยาวของเธอขึ้นประคอง ให้สองขาเกี่ยวรัดเอวไว้ เดินฮัมเพลงพาเข้าไปในตึกเล็ก…

ราว สี่สิบนาทีเศษ ต่อมา

ทั้งคู่กลับออกมาที่ลาน จ้าวม่อม้อพุ่งเข้าประจำที่ BMW Z4 บิดกุญแจ—เสียงคำรามต่ำ ๆ สะท้อนกำแพงบ้านดังสนั่นฟ้า

เฉินหรานหาวหวอด เอนพิงกรอบประตู มองเธอตะโกนแหลมในรถอย่างขำ ๆ

พอเธอหายเห่อ เขาจึงเข้าไปบอก “รายงานตรวจสภาพทั้งสี่คัน แล้วก็เรื่องโอนกรรมสิทธิ์ เปลี่ยนชื่อประกันอะไรพวกนี้ ฝากเธอดูทั้งหมดนะ ไหวไหม”

จ้าวม่อม้อยิ้มหวาน กระโดดลงมาคล้องคอเขา พอจูบยาว ๆ จนหอบนิด ๆ ก็ว่า “สบายมาก หนูเคยพาแฟนคลับไปทำเรื่องพวกนี้อยู่บ่อย ๆ สำนักงานทะเบียนรถ หนูมีคนรู้จักด้วยนะ”

“ดีเลย” เฉินหรานจุ๊บหน้าผากเธอ มองนาฬิกา “บ่ายโมงครึ่งแล้ว จะกินอะไร เดี๋ยวฉันเลี้ยง พาไปกินดี ๆ เลย”

จ้าวม่อม้อเม้มปาก ยอมให้เขาหยิกแก้มนุ่มทีหนึ่ง คิดครู่หนึ่งแล้วว่า “ออกไปกินมันไม่สะดวกอะ ในตึกมีครัวนิ ฉันทำกับข้าวให้กินไหมล่ะ”

เฉินหรานอึ้ง “ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”

เธอเชิดคาง “เรื่องใหญ่โตตรงไหนกัน ปลาเนื้อชิ้นโตอาจไม่ไหว แต่ ทำบะหมี่ ให้กินได้แน่!”

เฉินหรานเหลือบมองต่ำ ทำหน้ากรุ้มกริ่ม “งั้นไม่เอาดีกว่า ยิ่งกินยิ่งหิว…”

“บ้าเอ๊ย!”

ท้ายที่สุด จ้าวม่อม้อยอมแพ้ หักพวงมาลัยพา BMW Z4 มุ่งหน้าไปทางย่านมหาวิทยาลัย

…

บ่ายกลับมา จ้าวม่อม้อก็ลุยงานจริงจังทันที

บางครั้งเฉินหรานก็สงสัย—เด็กคนนี้ออกจะติดภาพว่า “สาวรักเงิน”—แล้วทำไมถึงขยันขนาดนี้ ทำให้ตัวเองดู?

ด้วยหน้าตาแบบเธอ จะหา ทายาทรุ่นสอง หล่อและรวยคบสักคน มันยากตรงไหนกัน

แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอหน้าแดง ๆ อัดวิดีโอในรถมิดชิด เฉินหรานก็แอบคิด—บางที เธออาจไม่ได้ “รักเงินไร้ขอบเขต” อย่างที่ใครว่า เธอแค่ไล่คว้าชีวิตที่อยากได้ด้วยแรงของตัวเอง

ที่เธออยู่ข้างเขา… นอกจากเหตุผลส่วนตัวกับ “ออกกำลังกายตอนเที่ยง” ที่เธอไวไฟจนเขาเองก็แทบเสียท่าแล้ว แก่นแท้อีกอย่างก็คือ ค่าคอมที่เขาให้มันสูงพอ

มนุษย์น่ะ—ก็แค่นี้แหละ เป็นจริงเป็นจังและจริงจังกับความเป็นจริง

ถ้ามีงานสุจริตที่เลี้ยงตัวได้ดี ต่อให้ใครจะชอบเงินแค่ไหน ก็ไม่มีเหตุผลต้อง “ขายตัวตน”

อย่าง หานเจียวเจียว กับเพื่อนร่วมงานหน้าเรียวยาวคนนั้น—จะว่าไม่รักเงินเหรอ ก็แค่ยังไม่จนจนใกล้เส้นแบ่งของตัวเองก็เท่านั้น

เฉินหรานถือขวดน้ำแร่สองขวด หยิบเก้าอี้จากตึกเล็กมานั่งผึ่งแดดอ่อน ๆ

จ้าวม่อม้อจัด MINI Coupe อยู่อีกมุม จัดมุมถ่ายไม่หยุดมือ ท่วงท่าดูมืออาชีพน่าดู

วันนี้เธอใส่กระโปรง TUCI ที่เฉินหรานเพิ่งซื้อให้ เวลาเธอย่อตัวถ่ายรูป เส้นโค้งสะโพกวาดชัด บนหุ่นโปร่งสูงดูแล้วกลับมีน้ำมีนวลเกินคาด

เฉินหรานอดนึกย้อนถึง “ตอนเที่ยง” ไม่ได้ รู้สึกร้อนผ่าว รีบซดน้ำเย็นดับไฟในอก

“พี่เฉิน มีแฟนคลับถามราคา MINI Coupe แล้ว ตอบยังไงดีคะ” จ้าวม่อม้อวิ่งมาด้วยแววตาเป็นประกาย—ถ้าปิดอีกคันได้ วันนี้ยอด ห้าคัน ค่าคอมไม่เบาแน่

จริง ๆ แบบนี้มันดีที่สุดแล้ว ถึงเฉินหรานจะ “เปย์” เธอก็จริง แต่ความรู้สึกถูกเลี้ยงดูมันทำให้เธอรู้สึกด้อยกว่า

แบบนี้ต่างหาก—เงินมาจากฝีมือเธอเอง ความหมายคนละเรื่องกับรับเงินเปล่า ๆ

เธอรู้ว่าเปอร์เซ็นต์คอมมิชชันที่เฉินหรานให้ สูงมาก ซึ่งในมุมหนึ่งก็เหมือน “ยื่นเงินให้ใช้”

แต่เธอมองว่า นี่คือ การให้เกียรติ—ให้เธอหาเงินด้วยสองมือ ความรู้สึกต่างจากการยัดเงินให้ใช้ลิบลับ

เธอเลย “ตั้งใจบริการตอนเที่ยง” สุดฝีมือ—ก็ตอบแทนกันไปตรง ๆ

เฉินหรานยื่นขวดอีกใบให้ พบว่าเขาเปิดฝาไว้ให้แล้ว เธอนั่งซบลงบนตักเขา “หนูจะกินของพี่”

เขากระดกน้ำอึกใหญ่ แล้ว “ป้อน” ให้จนเธออิ่มยิ้ม

จ้าวม่อม้อหยิบมือถือ เปิด แอปแชต “หนูจองคิว สถาบันตรวจรถบุคคลที่สาม ให้มารับรถแล้ว ไปด้วยกันไหมคะ”

เฉินหรานดูเวลา—บ่ายสามกว่า ไปดูงานหน้างานก็ดี จะได้เห็นขั้นตอนครบ ๆ

พอดีมือถืออีกเครื่องสั่นขึ้นมา

เฉินหรานมองหน้าจอเล็กน้อย เลิกคิ้ว—เป็นเบอร์ที่คาดไม่ถึง

“ฮัลโหล?”

“ลุง~ มาช่วยหน่อยเร็ว!”

เป็นสายจาก ฉินซูเหยา—เฉินหรานเดาว่าน่าจะเพราะ หานเจียวเจียว ให้โทรมา ตั้งแต่วันนั้นที่แยกกัน เธอยังไม่เคยโทรหาเขาก่อนเลย

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” เขาถามหยั่งเชิง

ฉินซูเหยางอนตุ๊บ “หนูกะจะไปหานั่นแหละ แต่รถอยู่ดี ๆ ยางระเบิด”

เฉินหรานอึ้ง “แตกยังไง”

เสียงเธออ้อน ๆ “ก็—ปัง—ไปหนึ่งที ยางก็แตกแล้วสิ”

เฉินหรานถอนใจ “รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันไป ส่งโลเคชันมาใน แอปแชต เลย”

“โอเค ๆ เดี๋ยวส่งให้นะ แล้ว… จะขับ รถยก มารับหนูไหม หรือยังไง”

“รถยกบ้าอะไร” เฉินหรานขำ “ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปเอง—รอสักครู่”

【จบตอน】