ตอนที่ 51 ศูนย์กับศูนย์อีกหลายตัว

ฉินซูเหยาเคยบอกไว้ว่า เธออายุน้อยกว่าเฉินหรานแค่หนึ่งปี

แต่พอเจอกันอีกครั้ง เฉินหรานกลับรู้สึกว่า—เธอคงโกหกเรื่องอายุนิดหน่อยแหง ๆ

แค่เห็นสัดส่วนกับหน้าตา ถ้าใครคิดจะ “แอบชอบ” เธอขึ้นมา น่าจะมีโทษจำคุกขั้นต่ำสามปีนั่นแหละ

สิ่งที่ทำให้เฉินหรานโล่งใจคือ ฉินซูเหยามาคนเดียว เขาไม่เห็นเงาของหานเจียวเจียวอยู่แถวนี้เลย

เขาขับรถเข้าไปจอดด้านหน้า ฉินซูเหยาเงยหน้ามองอย่างน้อยใจ “คนโกหกนะเรา ไม่บอกเหรอว่าจะ ‘รีบ’ มาทันทีไงล่ะ หนูรอตั้ง ครึ่งชั่วโมงกว่า แน่ะ”

เฉินหรานชี้ไปยังถนนเลียบป่าที่เปลี่ยวสุด ๆ “ยังจะมีหน้ามาพูดอีกนะ บอกว่าจะมาบ้านฉัน ทำไมขับมาถึงเมืองข้าง ๆ ได้ล่ะ”

ฉินซูเหยาหยิบมือถือ เปิดแผนที่ “หนูก็กดเส้นทางที่ใกล้สุดนี่ไง ดูสิ ๆ”

เฉินหรานชำเลืองดู—จุดเริ่มต้นคือ เขตวิลล่าจื่อจินซาน แถวนั้นมีแต่บ้านราคา หลายสิบล้านถึงหลักร้อยล้านหยวน ทั้งนั้น

เส้นทางมันต้องผ่านตรงนี้จริง ๆ แหละ เพียงแต่ดวงเธอซวย—ยางแตกกลางทางพอดี

ฉินซูเหยาขับ BMW X5 รุ่นเก่า เธอบอกว่าเป็น “รถคุณป้าไว้ไปซื้อกับข้าว” เธอแอบยืมมาตอนทางบ้านงีบกลางวัน เพื่อขับมาหาเฉินหรานเล่น

คิดถึงภูมิหลังครอบครัวของเธอแล้ว เฉินหรานเดาว่า—คนนี้แหละ ทายาทรุ่นสอง ของแท้

เขาช่วยเปลี่ยนล้ออะไหล่ให้เสร็จ สองคนจึงขับรถกลับสถานีรับของเก่า—คันหน้า–คันหลัง ตามกันมา

“วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ” เฉินหรานยกยางเส้นที่แตกลงจากรถ ถามตามสบาย

ฉินซูเหยาลงรถ พอเห็นลานที่มีรถแน่นไปหมดก็ตะลึง จากนั้นส่ายหัว “หนูโดนเตะออกจากทีมโปรเจกต์แล้วค่ะ พี่เจียวเจียวบอกให้พักสองวัน เดี๋ยวค่อยจัดงานใหม่ให้”

เธอคงยังไม่รู้เรื่อง หานเจียวเจียวกับหวังซิงฮุ่ย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดถึง

แม้เฉินหรานจะงง ๆ ว่าทำไมถึงโดนเตะ แต่เขาก็ไม่ซัก—คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร

ทว่าพอเขาไม่ถาม ฉินซูเหยาก็เล่าขึ้นมาเอง “ผอ.โปรเจกต์พวกเรานี่แหละ หื่นมาก เลื้อย ๆ ลื่น ๆ แถมลวนลามพี่เจียวเจียวต่อหน้าหนู หนูก็เลยสาดกาแฟใส่หน้าไปหนึ่งถ้วย เขาเลยบอกว่าจะไล่หนูออก ฮึ!”

ว่าแล้วเธอก็เดินตรงไปทางรถยก ท่าทางเหมือนตั้งใจมาระบายอารมณ์ เฉินหรานเห็นรถเต็มลานก็ใจหาย รีบบอกให้ขับรถยกไปเล่น ตรงถนนด้านหน้า แทน—แถวนั้นเปลี่ยว รถผ่านน้อย

ส่วนเขาอุ้มยางที่แตกเข้าไปในโกดัง อยู่ในนั้น เกือบสิบนาที

【ยางติดรถเดิม BMW X5 รองรับเปลี่ยนคันเก่าเป็นใหม่ อัตราฟื้นสภาพ 30.28% อัตราสำเร็จ 100% ต้นทุนวัสดุ 127 หยวน】

จริงของเขา—ยิ่งของที่ไม่ต้องใช้เทคนิคมาก ยิ่งซ่อมแพง ค่าเปลี่ยนยางเส้นเดียว พอ ๆ กับซ่อมนาฬิกาได้สาม–สี่เรือน

พอคิดถึงนาฬิกา เฉินหรานก็จำได้ว่า สัญญาจะให้นาฬิกา กับจ้าวม่อม้อไว้

เขาขึ้นไปที่ชั้นสาม ห้องทำงานของพ่อ เฉินเจี้ยนกั๋ว ค้นจากกล่องจนเจอ นาฬิกาผู้หญิง TUCI รุ่น G-timeless—พวกนาฬิกาแฟชั่นใส่แมตช์ลุค ราคาไม่แรง สักแปด–เก้าพันหยวน

เฉินหรานว่าจ้าวม่อม้อเหมาะกับแบรนด์ TUCI ดี—โดยเฉพาะ กระโปรงครึ่งตัววันนี้…ถอดง่ายดี

【นาฬิกาผู้หญิง TUCI รองรับเปลี่ยนคันเก่าเป็นใหม่ อัตราฟื้นสภาพ 45.87% อัตราสำเร็จ 100% ต้นทุนวัสดุ 48 หยวน】

จัดการนาฬิกาเสร็จ เขาจึงเดินออกมาที่หน้าประตู

ฉินซูเหยาขับรถยกอยู่ข้างถนน เล่นกับกองยางเก่าอย่างสนุกสนาน

“เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก…” เสียงหัวเราะของเธอช่างติดหูเหลือเกิน

เฉินหรานนั่งยอง ๆ ตรงขอบฟุตปาธ มองเธออย่างเพลินตา—ท่าทางเหมือนคุณตาพาหลานไปเดินเล่นสวนสาธารณะไม่มีผิด

…

สุดถนน BMW Z4 ของเฉินหรานมี หัวลากสีเหลือง ค่อย ๆ ตามมาข้างหลัง

ฉินซูเหยาตกใจร้องเสียงหลง รีบหักรถยกหลบ แต่ดันพลาด—กองยางที่ตั้งไว้สวย ๆ ล้มระเนระนาดเป็นแถบ

เฉินหรานยกมือกุมขมับ ส่งสัญญาณให้เธอดับเครื่อง—เดี๋ยวพังลามมาถึง กำแพงบ้าน อีก

จังหวะนั้น จ้าวม่อม้อ ขับรถมาจอดตรงหน้า เธอมองฉินซูเหยานครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเฉินหรานด้วยสายตาเหยียด ๆ

เฉินหรานบ่น “อย่ามองแบบนั้นสิ เธอแก่กว่าเธอสองปี นะ”

จ้าวม่อม้อส่งเสียง “หึหึ” แบบไม่เชื่อสุดใจ

แค่ “หึหึ” เดียวนี้แหละมีพลังมาก—เฉินหรานเกือบลงโทษเธอเดี๋ยวนั้น

ฉินซูเหยามองจ้าวม่อม้อบ้าง เห็นทั้งสองคนส่งสายตากันไปมา เธอก็เม้มปากเชิดน้อย ๆ

“สวัสดี ฉันชื่อ จ้าวม่อม้อ พนักงานใหม่ของคุณเฉิน” จ้าวม่อม้อแนะนำตัวก่อน

ฉินซูเหยาได้ยินคำว่า “พนักงาน” ก็อ้าปากค้าง ก่อนรีบคว้ามือเธอไว้ “เอ่อ… สวัสดี ๆ ฉันชื่อฉินซูเหยา เป็น… ของลุง—ของ…”

“เพื่อน” เฉินหรานรีบระบุความสัมพันธ์ให้จบ ๆ

ฉินซูเหยาทำปากยื่นอีกครั้ง สีหน้ายากเดาว่าดีใจหรือเสียใจ

เด็กคนนี้ไม่ค่อยปิดบังอารมณ์—พอเห็นดังนั้น จ้าวม่อม้อเลย จัดเธอไว้ระดับ ‘ต้องไฟต์’ ไว้ก่อนในใจ

จากหัวลาก มีชายสองคนกระโดดลงมา

คนขับอายุราวสี่สิบ ดูท่าทางซื่อ ๆ ส่วนอีกคนแต่งตัวเหมือนเซลส์อสังหา หน้าตาใช้ได้ อายุพอ ๆ กับเฉินหราน

เขาหยิบนามบัตรส่งให้ “สวัสดีครับคุณเฉิน ผม ‘เสี่ยวเฉิง’ จาก สถาบันเย่าหยาง ฝากด้วยนะครับ”

จ้าวม่อม้อกระซิบกับเฉินหราน “เขาเป็นรุ่นพี่หนู ห่างกันสามปี ช่วยหนูไว้หลายเรื่อง”

เฉินหรานพยักหน้าน้อย ๆ ดูนามบัตร—ชื่อ เฉิงเฟยอวี่ ใช่เลย รุ่นนี้ชอบตั้งชื่อมีคำว่า อวี่/เซวียน/หาน กันนัก

สำเนียงยังบอกอีกว่า เป็นคนเมืองหลิง โดยกำเนิด

แต่เฉินหรานรู้สึกว่า—เวลาเฉิงเฟยอวี่มองจ้าวม่อม้อ แววตาแปลก ๆ พอรู้ว่าเขาเป็น “เจ้านาย” ของเธอ เจ้าตัวกลับ ถอนหายใจโล่งอก—ความทะเยอทะยานไม่เลวทีเดียว

น่าเสียดาย จ้าวม่อม้อดูจะ ไม่อิน กับเขาเท่าไร อย่างมากก็จัดไว้เป็น ยางอะไหล่—เรียกใช้เฉพาะยามจำเป็น

เฉินหรานจะอยู่เป็นเพื่อนฉินซูเหยา จึงให้จ้าวม่อม้อไปจัดการเอง—ค่าคอม 3% ไม่ใช่ได้มาฟรี ๆ

จ้าวม่อม้อรับคำ หันไปเหล่มองฉินซูเหยาที่ดูซื่อ ๆ หน่อย แล้วพาเฉิงเฟยอวี่กับคนขับเข้าไป ขับรถออกมาจากลาน

Maserati Quattroporte, Audi Q7, Audi A6L, BMW 530Li ทยอยถูกขับออกมาจากในลาน ก่อนค่อย ๆ เลื่อนขึ้นหัวลากอย่างระมัดระวัง

ฉินซูเหยายืนมองอยู่ข้าง ๆ สักพักก็ถาม “ลุง… คือ นาย ขาดเงิน เหรอ”

เฉินหรานชะงัก ก่อนพยักหน้าตามจริง—อยากเข้า กระดานของจ้าวฮุ่ย อย่างน้อยก็ต้องมี สองร้อยล้านหยวน

ฉินซูเหยาลังเลเล็กน้อย แล้วดึงแขนเขาเบา ๆ “ขาดเท่าไหร่ ลอง… ยืมหนู ไหมล่ะ”

เฉินหรานมองเธอ—ตัวเตี้ยกว่าเขาหนึ่งคืบ ยิ้ม “เธอตัวแค่นี้ ฉันจะไปยืมเงินอะไรจากเธอได้ อีกอย่าง หนูก็ทำงานเงินเดือน จะมีเงินจากไหนมายืมล่ะ”

ฉินซูเหยารู้สึกว่าถูกมองข้าม รีบส่ายหน้า หยิบมือถือขึ้นมากด ๆ แล้วเชิดหน้าเล็กน้อย “ใครว่า หนูไม่มีเงิน กันล่ะ หนูมี เงินค่าขนม นะ—ดูสิ ศูนย์กับศูนย์อีกหลายตัว”

เฉินหรานแค่มองผ่าน ๆ ตอนแรกนึกว่าตาฝาด เลยเพ่งอีกที

โอ้โห… ใน แอปโอนเงิน ของเธอแสดงยอด เจ็ดหลัก—ค่าขนมระดับนี้ ความรู้สึกมันเป็นยังไงกันนะ

【จบตอน】