ตอนที่ 52 บุพเพบังเอิญ

“เจ้านาย งั้นหนูไปทำธุระก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยกลับมา หรือว่าจะให้หนูเลิกเลยแล้วกลับหอ?”

จ้าวม่อม้อเห็นเฉินหรานกับฉินซูเหยาก้มหัวชนกันดูมือถือ ก็ถามเสียงเปรี้ยว ๆ นิด

เฉินหรานยังช็อกกับ “เงินค่าขนม” ของฉินซูเหยา พอได้ยินก็พยักหน้า “กลับได้เลย วันนี้ขอบใจมากนะ”

จ้าวม่อม้อมองฉินซูเหยานิดหนึ่ง พยักหน้า เปิดประตู BMW Z4 ทิ้งตัวนั่ง “ปัง!” ปิดประตูดังฟังชัด

เฉินหรานได้ยินเสียงก็เพิ่งนึกขึ้น “นาฬิกาเธอลืมไว้ในออฟฟิศนะ อย่าลืมหยิบกลับไปล่ะ”

“นาฬิกา?!” จ้าวม่อม้อชะงัก ก่อนตาเป็นประกาย

เธอเปิดประตูลงมายืนยิ้มหวานมองเฉินหราน ถ้าไม่มีฉินซูเหยาอยู่แถวนั้น มีหวังเธอจะกระโดดขึ้นมาคล้องเอวเขาอีกแล้ว

“ขอบคุณค่ะ เจ้านาย”

จ้าวม่อม้อกระโดดดึ๋ง ๆ เข้าตึกเล็กไป—รู้ดีว่า “นาฬิกา” นั่นคือของขวัญที่เฉินหรานรับปากไว้

ตรงนี้ เฉิงเฟยอวี่ ก็เข้ามาทัก รับปากว่าจะทำ “รายงานตรวจ” ให้ สวยสะอาดตา

เฉินหรานขำ ๆ ถึงจะไม่กลัวว่ารถจะมีปัญหา แต่ก็ยังกล่าวขอบคุณตามมารยาท “ลำบากนะ”

ไม่นาน จ้าวม่อม้อก็เดินออกมา ด้วยนาฬิกา TUCI อยู่บนข้อมือ ยิ้มสดใสราวดอกไม้เดินแบบแคตวอล์ก จนเฉิงเฟยอวี่กับคนขับรถลากมองตาค้าง

พอทั้งสองไปแล้ว ที่สถานีรับของเก่าก็เหลือเฉินหรานกับฉินซูเหยา

ฉินซูเหยาดูมีเรื่องคิด เธอดึงเขามานั่งในลาน รับลมบ่าย… แล้ว ไถมือถือ

เฉินหรานอยากลุกไปทำอย่างอื่นหลายที แต่ถูกเธอดึงไว้ทุกครั้ง

“ลุง รอก่อนสิ”
“พักหน่อย อย่าขยับเยอะ”
“เดี๋ยวก่อน อีกแป๊บ…”

จู่ ๆ ในมือถือของเธอก็มีเสียงอ่านบทกวีนุ่มทุ้มดังขึ้น—
“ฉันอยากมีใครสักคนเหมือนเธอ ลมเย็นจากหุบเขา แสงอุ่นจากเมืองเก่า
จากเช้าจรดค่ำ จากไพรพนาเข้าห้องหนังสือ
เฝ้ารอไม่กลัวกาลเวลาร้ายกาจ ไม่กลัวหนทางยาวไกล
แค่สุดท้ายเป็นเธอ ก็พอ”

เฉินหรานชะงัก—เหมือนได้ยินใน Douyin ช่วงหนึ่งเลย

ฉินซูเหยอฟังซ้ำอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดอย่างตื่นเต้น “ลุง ‘ต้าเฉิง-อ่าดิง’ อยู่ไหนอะ ที่นั่นสวยมาก ไปเที่ยวกันเถอะนะ”

เฉินหรานชำเลืองมือถือเธอ ภาพตัดต่อวิว ต้าเฉิง-อ่าดิง ผ่านฟิลเตอร์สวยราวสวรรค์บนดิน

ยังไม่ทันตอบ ข้อความเด้งขึ้นบนจอเธอทันที—
【JOOMI-Han: เป็นยังไงบ้าง เฉินหรานยอมไหม?】

เฉินหรานขมวดคิ้ว มองเธอที่ยังทำหน้าใสซื่อ “เธอมาเพราะ เธอคนนั้น ใช่ไหม”

แรก ๆ ฉินซูเหยายังโคลงคอเหมือนจะปฏิเสธ พูดวนไปวนมา “อะไรของ ‘เธอ’ ล่ะ หนูไม่เคยไปต้าเฉิง-อ่าดิงสักหน่อย อยากไปเองต่างหาก เราไปกันสี่คนสิ พี่เจียวเจียวกับแฟนเธอด้วย พอดีเลย”

เฉินหรานชี้ไปที่จอมือถือ เด็กสาวก้มลงดู หน้าก็แดงแปร๊ด “แย่ละ โป๊ะแตกเลย—เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก!”

เฉินหรานดีดนิ้วเบา ๆ บนกลางศีรษะ “ปั่นฉันตั้งนาน ยังหัวเราะออกอีก?”

เธอเม้มปาก “ก็หนูไม่ได้ตั้งใจนี่นา เป็นพี่เจียวเจียวต่างหาก หนูบอกแล้วไงว่าหนู เล่นละครไม่เก่ง นี่ไง ลุงจะทำยังไงดี”

เธอเบิกตาใส ๆ จ้องหน้าเขาไม่เลิก “ทำยังไงดีล่ะ”

เฉินหรานขมวดคิ้ว ตัดบทโหด ๆ “ไม่รู้สิ ยังไงฉันก็ ไม่ไป ว่างก็ ไม่ไป”

ฉินซูเหยอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะเปิด แอปแชต พิมพ์ตอบ หานเจียวเจียว

พอดีเสียงเรียกเข้าของเฉินหรานดังขึ้น—เบอร์ของ หวังซิงฮุ่ย ลูกพี่ลูกน้อง

“พี่?”
“เฉินหราน เดี๋ยวฉันจะพา ซินซิน ไปเยี่ยมคุณลุงที่โรงพยาบาล นายอยู่ฝั่งนั้นไหม”

เฉินหรานใจเต้นนิด “พี่อยู่กับซินซินเหรอ”

หวังซิงฮุ่ยอึกอัก “ฉันเพิ่งถึงหมู่บ้าน ยายหนิวให้ฉันช่วยยก ไม้ไผ่ ขึ้นเขา หมู่บ้านนายไม่มีวัยรุ่นเลย ช่วงปิดเทาก็ว่าง ๆ เลยมาช่วย”

“ฉันอยู่บ้าน เดี๋ยวจะไปโรงพยาบาล เจอกันตอนเย็น”

หวังซิงฮุ่ยหัวเราะ “โอเค เจอกัน ซินซินตุ๋นไก่แก่ไว้สองตัว เดี๋ยวไปกินด้วยกัน”

เฉินหรานยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ แต่ก็ตอบรับ “ได้”

วางสาย ป๊อปอัพจาก แอปแชต โผล่ขึ้นพอดี—
【JOOMI-Han: เฉินหราน อย่าโกรธเหยาวเหยาวเลยนะ ฉันเป็นคนยุให้เธอไปเอง ฉันแค่อยากเจอซิงฮุ่ยอีกครั้ง ไม่มีอย่างอื่น แค่อยากคุยให้เคลียร์…】

ข้อความยาวพรืด—เนื้อหาเรียกคะแนนสงสาร แถมโยนความผิดไปที่ซิงฮุ่ยว่าทำตัว “ไร้น้ำใจ”

เฉินหรานส่ายหน้า—บล็อก เธอซะให้จบ น่ารำคาญ จะเกี่ยวอะไรกับฉันนัก

ฉินซูเหยาคิดว่าเฉินหรานยังโกรธ เลยเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

จริง ๆ เขาก็หงุดหงิดนิดหน่อย แต่ไม่ใช่โกรธเธอ พอเห็นเธอนั่งวาดวงกลมกับพื้นเหมือนเด็กอนุบาลทำผิดก็ขำ ลูบหัวปลอบเบา ๆ

“ดึกแล้ว เดี๋ยวฉันเปลี่ยนยางให้ เธอกลับบ้านไว ๆ เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วง”

“โอเค ค่า”

เขายกยางใหม่ที่เพิ่งจัดเก็บจากโกดัง ใส่แทนล้ออะไหล่ของ BMW X5 แล้วเก็บล้ออะไหล่คืนท้ายรถ

“ค่ำนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาล ไม่ไปส่งนะ กลับทางเป็นใช่ไหม”

ฉินซูเหยาเปิดแผนที่ “รู้แล้ว… เอ่อ ลุง หนูยังมาเล่นที่นี่ได้อีกไหม” เธอถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เฉินหรานยิ้ม “ได้สิ แต่ถ้าคราวหน้า สมรู้ร่วมคิด กับใครมา หลอก ฉันอีก ฉันจะโกรธจริง ๆ”

เธอยกมือ สาบานต่อฟ้า “จะไม่ทำแล้ว หนูไม่กล้าแล้ว”

เฉินหรานหลุดหัวเราะ—แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะพร้อมกัน

ส่งฉินซูเหยาเสร็จ เฉินหรานล็อกประตูสถานีรับของเก่า ขับ BMW X6 มุ่งหน้าไป โรงพยาบาลทหาร

ไปถึงก็ ห้าโมงครึ่ง ใกล้หกโมง

เขาแวะเคาน์เตอร์พยาบาล—ไม่เห็น หงซินหร่าน—แล้วไปที่ห้องผู้ป่วย ยังไม่ทันเปิดประตู ก็ได้ยินเสียง หวังต้าหลง

“เจี้ยนกั๋ว นายว่า ซินซิน คิดไง ฉันว่าน่าจะเข้ากับลูกชายฉันได้นะ เสียอย่างเดียว อายุน้อย ไม่รู้จะไปกันรอดไหม…”

เสียงพ่อ (เฉินเจี้ยนกั๋ว) เบามาก ฟังไม่ถนัด

แม่ (หวังเม่ยหลิง) กลับสวนทันที “พี่ เลิกเอาซินซินไป เสียคน เถอะ เด็กนี่เราดูมาแต่เล็กแต่ลืมตา ถึงจะออกเรือนไปก็ต้องได้คน มีความสามารถ”

หวังต้าหลงฉุน “ก็ลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของแกนี่นา”

หวังเม่ยหลิงย้อน “ลูกพี่ลูกน้องแล้วยังไง เลี้ยงเสียคนน่ะสิ รู้ตัวไหม”

เฉินหรานได้ยินแม่เดือดขึ้นมาก็เพิ่งนึก—แม่ฉันน่ะ ตัวจริงเสียงจริง

ส่วนเรื่อง “พี่ซิงฮุ่ยกับซินซิน”… ก็อย่างว่า—บุพเพมันชอบเล่นตลก

เฉินหรานผลักประตูเข้าไปในห้อง

【จบตอน】