ขยะแห่งชิงหยุน

ความเจ็บปวด...

มันเป็นความรู้สึกแรกที่แล่นปราดเข้ามาในสมอง ราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง

"โอ๊ย... ใครมันเปิดไฟสว่างขนาดนี้ฟะ ปิดม่านหน่อยโว้ย!"

ชายหนุ่มตะโกนออกไปทั้งที่ตายังปิดสนิท มือควานหาผ้าห่มนวมนุ่มๆ ตามความเคยชิน ทว่าสิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสได้กลับไม่ใช่ผ้าฝ้ายเนื้อดีจากห้างสรรพสินค้า แต่เป็น... ฟาง?

ฟางแห้งๆ แข็งๆ ที่ทิ่มแทงผิวหนังจนแสบยิบๆ

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าสีขาวซีด แต่เป็นคานไม้ผุพังที่มีหยากไย่ห้อยระโยงระยาง แสงแดดรำไรลอดผ่านรูรั่วบนหลังคามุงจากส่องลงมากระทบฝุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกทำเอาเขาต้องย่นหน้า

"ที่นี่มัน... ที่ไหน?"

ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายมหาศาลที่ไม่ใช่ของเขาก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ฉายชัดขึ้นมาซ้อนทับกับความทรงจำเดิม

ชื่อของเจ้าของร่างนี้คือ หลินอี้ ศิษย์สายนอกระดับล่างสุดของ สำนักชิงหยุน หรือ สำนักเมฆาคราม ยอดเขาที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในแคว้นต้าเยี่ยน

แต่เดี๋ยวก่อน... ตำแหน่งศิษย์สายนอกฟังดูเหมือนจะดี แต่ในความเป็นจริง หลินอี้คนเก่าคือกระสอบทรายเดินได้ดีๆ นี่เอง เขาเป็นคนรับใช้ที่ทำหน้าที่ตักน้ำ ผ่าฟืน และเป็นที่ระบายอารมณ์ของศิษย์รุ่นพี่ที่มีพลังปราณสูงกว่า

พรสวรรค์ในการฝึกตนน่ะหรือ? รากวิญญาณระดับขยะ! ฝึกมา 3 ปีเพิ่งจะบรรลุขั้น รวบรวมลมปราณระดับ 1 ซึ่งหมาเฝ้าประตูสำนักยังอาจจะเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ

"บ้าไปแล้ว... นี่ฉันทะลุมิติมางั้นเหรอ? พล็อตนิยายดาดๆ แบบนี้มันเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ เนียนะ?"

หลินอี้กุมขมับ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาเพิ่งจะโต้รุ่งปั่นงานเสนอลูกค้า แล้ววูบหลับไปคาโต๊ะทำงาน ตื่นมาอีกทีก็กลายเป็นขยะในโลกยุทธภพเสียแล้ว ชีวิตพนักงานเงินเดือนที่ว่าแย่ มาเจอชีวิตศิษย์สายนอกที่โดนกดขี่นี่เทียบไม่ติดเลยสักนิด

ปัง!

เสียงถีบประตูไม้เก่าๆ ดังสนั่นจนบานพับแทบหลุด ประตูเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดศิษย์สายนอกสีเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูแคลน ข้างหลังเขามีลูกสมุนหน้าตาเจ้าเล่ห์เดินตามมาอีก 2 คน

"ไอ้ขยะหลิน! ตะวันโด่งจนจะเผาก้นแกอยู่แล้ว ยังมัวแต่นอนกินบ้านกินเมืองอยู่อีกรึ!"

ชายหนุ่มผู้มาเยือนตะคอกเสียงดัง พลางเดินดุ่มๆ เข้ามาในกระท่อมโกโรโกโส

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกทันทีว่าหมอนี่คือ จ้าวกัง ศิษย์สายนอกระดับ 3 ขาใหญ่ประจำเขตนอกที่ชอบมารีดไถหินวิญญาณและรังแกหลินอี้เป็นประจำ รอยช้ำตามตัวที่หลินอี้เจ็บอยู่นี่ก็ฝีมือมันเมื่อวานชัดๆ

"มองหน้าหาบิดาเจ้าหรือ? วันนี้เป็นเวรเจ้าไปตักน้ำที่ธารน้ำตกมรกต 50 ถัง! ถ้าไม่เสร็จก่อนเที่ยง ข้าจะหักขาเจ้าอีกข้าง!"

จ้าวกังแสยะยิ้ม เหยียบลงบนฟางที่หลินอี้นอนอยู่

หลินอี้ขมวดคิ้ว ความโกรธแค้นของเจ้าของร่างเดิมปะทุขึ้นมาผสมกับความหงุดหงิดของวิญญาณใหม่ คนอย่างเขาตอนอยู่ในโลกปัจจุบัน แม้จะโดนเจ้านายด่า แต่ก็ไม่เคยยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีขนาดนี้

'จะให้ฉันไปตักน้ำ 50 ถัง? ร่างกายผอมแห้งแบบนี้ แบกถังเดียวก็กระอักเลือดแล้วมั้ง'

หลินอี้คิดในใจ สถานการณ์ตอนนี้เสียเปรียบสุดๆ สู้ไปก็เจ็บตัวเปล่าๆ

แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะจำใจลุกขึ้น เสียงสังเคราะห์โมโนโทนที่คุ้นเคยในนิยายแนวระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง!]

[ตรวจพบคลื่นวิญญาณที่เหมาะสม... กำลังทำการติดตั้ง 'ระบบเทพเจ้าปากแจ๋ว']

[ดาวน์โหลด... 10%... 50%... 99%... 100%]

[ติดตั้งเสร็จสิ้น! ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ระบบ]

หลินอี้ตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองศึก ระบบ! ในที่สุดสูตรโกงของพระเอกก็มาถึง! แต่เดี๋ยวนะ... ชื่อระบบมันแปลกๆ ไหม?

"เทพเจ้าปากแจ๋ว?"

หลินอี้ทวนคำในใจ

"ระบบนี้มันทำอะไรได้ฟะ?"

ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น

[ข้อมูลระบบ: ระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างรากฐานความแข็งแกร่งผ่านการ 'วาทศิลป์' และการ 'ยั่วโมโห']

[คำอธิบาย: ยิ่งท่านทำให้คู่สนทนาโกรธแค้น หรือพูดจาได้เจ็บแสบกระแทกใจมากเท่าไหร่ ท่านจะได้รับ 'แต้มความเกรียน' เพื่อนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทักษะ โอสถ หรือค่าประสบการณ์ได้]

[ภารกิจแรก: ปฏิเสธการกดขี่ของ 'จ้าวกัง' ด้วยวาจาที่ทำให้เขาโกรธจนหน้าสั่น]

[รางวัล: ยาชำระไขกระดูกระดับต่ำ 1 เม็ด]

[รางวัลพิเศษ: แต้มความเกรียน 50 แต้ม]

[บทลงโทษหากล้มเหลว: เป็นขยะตักน้ำต่อไปตลอดชีวิต]

หลินอี้อ่านข้อความบนหน้าจอแล้วมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ จากความหวาดกลัวเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความท้าทาย เรื่องฝีปากน่ะเหรอ? เขาคือนักโต้วาทีเก่าสมัยมหาวิทยาลัย และเป็นถึงหัวหน้าทีมฝ่ายขายที่ด่าลูกน้องทางอ้อมได้เจ็บแสบที่สุดในแผนก!

"เฮ้ย! ยิ้มบ้าอะไรของเจ้า หูหนวกหรือไง ข้าบอกให้ลุกไปตักน้ำ!"

จ้าวกังตะโกนอีกครั้ง ง้างเท้าเตรียมจะเตะซ้ำ

หลินอี้ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ปัดฝุ่นออกจากไหล่เสื้อด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่เห็นจ้าวกังอยู่ในสายตา

"ศิษย์พี่จ้าวกัง..."

หลินอี้เอ่ยเสียงเรียบ

"ข้าว่าท่านเข้าใจอะไรผิดไปหน่อยนะ"

"เข้าใจผิด? เข้าใจผิดเรื่องอะไร!"

จ้าวกังชะงัก

"เรื่องที่ท่านคิดว่าตัวเองเป็นคนคุมกฎแถวนี้น่ะสิ"

หลินอี้เงยหน้ามองสบตา แววตาที่เคยขี้ขลาดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความนิ่งสงบที่แฝงแววเย้ยหยัน

"ปกติข้าตักน้ำให้เพราะเห็นว่าท่านสมองทึบ ฝึกยุทธ์มาตั้งนานยังย่ำอยู่แค่ขั้น 3 คงไม่มีปัญญาไปหาน้ำกินเอง แต่ดูเหมือนความเมตตาของข้าจะทำให้ท่านได้ใจเกินไป"

"นะ... นี่เจ้า!"

จ้าวกังตาเบิกโพลง ไม่เชื่อหูตัวเอง ไอ้ขยะหลินอี้ที่ปกติแค่มองหน้าก็ตัวสั่น วันนี้กล้าพูดจาสามหาวขนาดนี้เชียวรึ?

"อีกอย่างนะศิษย์พี่..."

หลินอี้พูดต่อ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว

"ปากท่านเหม็นมาก ไปกินมูลสุนัขจิ้งจอกมาหรือไง? แนะนำให้ไปตักน้ำที่ธารน้ำตกมาล้างปากตัวเองสัก 50 ถังก่อนเถอะ ค่อยมาคุยกับคนอื่น"

ความเงียบเข้าปกคลุมกระท่อมชั่วขณะ ลูกสมุน 2 คนข้างหลังอ้าปากค้าง

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 10 แต้ม จากจ้าวกัง]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 5 แต้ม จากลูกสมุนคนที่ 1]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 5 แต้ม จากลูกสมุนคนที่ 2]

หน้าของจ้าวกังเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนแทบระเบิด ความโกรธพุ่งทะลุปรอท!

"ไอ้สารเลวหลินอี้! เจ้ากล้าด่าข้าเรอะ! วันนี้ข้าไม่กระทืบเจ้าให้ตายคามือ อย่ามาเรียกข้าว่าจ้าวกัง!"

จ้าวกังคำรามลั่น โคจรลมปราณอันน้อยนิดไปที่หมัดขวา แล้วพุ่งเข้าใส่หลินอี้หมายจะชกให้หน้าหงาย

วินาทีนั้นเอง หลินอี้ไม่ได้รู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกตื่นเต้น ระบบแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

[ภารกิจสำเร็จ!]

[ได้รับ: ยาชำระไขกระดูกระดับต่ำ 1 เม็ด]

[คำแนะนำ: ท่านสามารถใช้ยาได้ทันทีเพื่อฟื้นฟูร่างกายและเพิ่มพลังชั่วคราว]

"ใช้เลย!"

หลินอี้สั่งการในใจ

ความรู้สึกร้อนวูบวาบไหลเวียนไปทั่วร่างราวกับลาวา ความเจ็บปวดจากการถูกซ้อมเมื่อวานหายไปเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยพละกำลังมหาศาลที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในร่างนี้

หมัดของจ้าวกังที่ดูเหมือนจะเร็วในสายตาคนทั่วไป กลับดูเชื่องช้าลงในสายตาของหลินอี้

หมับ!

เสียงฝ่ามือปะทะหมัดดังทึบ หลินอี้ยกมือขึ้นรับหมัดของจ้าวกังไว้ได้อย่างแม่นยำและมั่นคง ร่างผอมแห้งของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

"อะ... อะไรกัน!?"

จ้าวกังร้องเสียงหลง พยายามดึงมือกลับแต่เหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้

หลินอี้แสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาเป็นประกายวาวโรจน์

"ศิษย์พี่จ้าวกัง หมัดเบาเหมือนปุยนุ่นแบบนี้... มิน่าล่ะ ถึงยังเป็นได้แค่เบ๊รับใช้พวกศิษย์สายใน"

[ติ๊ง! คริติคอล!]

[ความเสียหายทางจิตใจรุนแรง ได้รับแต้มความเกรียน 20 แต้ม]

"ปล่อยข้านะเว้ย!"

จ้าวกังโวยวายด้วยความตื่นตระหนก

"ปล่อยแน่... แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน"

หลินอี้กระตุกยิ้ม

"ส่งหินวิญญาณที่พวกแกไถชาวบ้านมาให้หมด ไม่งั้นข้าจะหักนิ้วเจ้าทีละนิ้ว ให้เหมือนกับที่เจ้าขู่จะหักขาข้าเมื่อกี้!"

โลกใบใหม่นี้... ดูท่าจะสนุกกว่านั่งทำบัญชีในออฟฟิศเยอะเลยแฮะ!