ชิ้นส่วนปริศนา

เสียงระฆังกังวานใสเป็นการส่งสัญญาณเริ่มงานประมูล แสงไฟในห้องโถงค่อยๆ หรี่ลง แสงไฟส่องสว่างสาดส่องไปที่กลางเวที เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงผ่าข้างสูงโชว์เรียวขาขาวเนียน นางคือหรูเยียนพิธีกรสาวพราวเสน่ห์ประจำหอประมูลจันทรา

"ยินดีต้อนรับเหล่าจอมยุทธ์ผู้ทรงเกียรติทุกท่านสู่งานประมูลประจำปีของหอประมูลจันทราเจ้าค่ะ..."

เสียงหวานหยดย้อยของนางทำเอาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ใจสั่นระริก

แต่สำหรับหลินอี้ที่นั่งไขว่ห้างกินองุ่นอยู่ในห้องรับรองพิเศษหมายเลข 1 เขากลับมองนางเหมือนมองผักกาดขาวในตลาด

"ลีลาเยอะจริง รีบๆ เอาของออกมาขายได้แล้ว หิวข้าว!"

หลินอี้บ่นอุบอิบ แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่ห้องรับรองพิเศษหมายเลข 2 ฝั่งตรงข้าม

สินค้าชิ้นที่ 1 กระบี่วายุคลั่ง ระดับ 2

"กระบี่เล่มนี้ตีจากเหล็กเย็นพันปี ตัดเหล็กเหมือนตัดหยวกกล้วย เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ธาตุลม เริ่มต้นที่ 200 หินวิญญาณ!"

"250!"

"300!"

เสียงประมูลดังเซ็งแซ่จากชั้นล่าง แต่หลินอี้ยังคงนั่งนิ่ง ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย จนกระทั่งกระบี่ถูกขายออกไปในราคา 500 หินวิญญาณ

สินค้าชิ้นที่ 2 ยาเม็ดบำรุงรากปราณ ระดับ 3

"ศิษย์น้องหลิน... เจ้ายานั่นดีมากเลยนะ ช่วยให้การฝึกฝนเร็วขึ้น"

หลิวเหมยกระซิบตาเป็นประกาย

"ขยะ"

หลินอี้ตอบสั้นๆ

"ยาที่ปรุงออกมาแล้วมีสิ่งเจือปนเกิน 30 เปอร์เซ็นต์ กินไปก็เหมือนกินขี้เลื่อยผสมแป้งเปียก เก็บเงินไว้เถอะ"

หลิวเหมยหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเชื่อฟัง

จนกระทั่งถึงสินค้าชิ้นที่ 5 ปิ่นปักผมหงส์เหิน

"ปิ่นปักผมที่ทำจากหยกอุ่นแกะสลัก แม้จะไม่มีคุณสมบัติในการต่อสู้ แต่ความงดงามของมันสามารถทำให้หญิงสาวทั่วหล้าหลงใหล เริ่มต้นที่ 100 หินวิญญาณ!"

หลินอี้เห็นแววตาของหลิวเหมยที่มองปิ่นนั้นอย่างละสายตาไม่ได้ เขายิ้มมุมปาก แล้วกดปุ่มประมูลทันที

"101 หินวิญญาณ!"

เสียงประกาศราคาดังขึ้นพร้อมไฟหน้าห้องรับรองหมายเลข 1 สว่างวาบ

ทันใดนั้น ไฟหน้าห้องรับรองหมายเลข 2 ฝั่งตรงข้ามก็สว่างขึ้นทันควัน ราวกับรอจังหวะนี้มานาน

"500 หินวิญญาณ!"

เสียงตะโกนของหวังเทียนดังลอดออกมาด้วยความสะใจ

"ใครหน้าไหนอยากได้ ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!"

คนทั้งงานฮือฮา ราคาพุ่งจาก 100 เป็น 500 ในพริบตา

หลินอี้เลิกคิ้ว แกล้งทำเสียงตกใจผ่านเครื่องขยายเสียง

"โอ้โห... คุณชายหวังช่างร่ำรวยยิ่งนัก แต่ปิ่นนั่นเหมาะกับศิษย์พี่หญิงของข้ามาก ข้าขอสู้! 501 หินวิญญาณ!"

"1,000 หินวิญญาณ!"

หวังเทียนเกทับทันที

"ไอ้ยาจก! แน่จริงก็ตามมาสิ!"

หลินอี้กดไมค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน

"1,000 เชียวรึ? อืม... พอดีข้าเพิ่งนึกได้ว่าที่บ้านมีไม้จิ้มฟันทำจากทองคำอยู่แล้ว ปิ่นหยกราคาแพงขนาดนั้นคงไม่จำเป็น งั้นยกให้คุณชายหวังเอาไปแคะขี้หูเล่นก็แล้วกัน!"

"พรู๊ด!"

คนทั้งงานหลุดขำ

"ประกาศ! ปิ่นปักผมหงส์เหิน ตกเป็นของคุณชายหวังเทียน ในราคา 1,000 หินวิญญาณเจ้าค่ะ!"

หรูเยียนรีบเคาะค้อนก่อนที่หวังเทียนจะได้สติ

"ไอ้... ไอ้สารเลวหลินอี้!!! เจ้าหลอกข้า!"

เสียงโหยหวนดังมาจากห้องเบอร์ 2

หลินอี้หัวเราะชอบใจ

"ปลาเริ่มกินเบ็ดแล้ว..."

หลังจากนั้น หลินอี้ก็ใช้วิธีเดิมปั่นราคาของไร้สาระอีก 2 ถึง 3 ชิ้น ให้หวังเทียนซื้อไปในราคามหาโหด จนตอนนี้หวังเทียนเสียเงินเปล่าไปเกือบ 5,000 หินวิญญาณแล้ว

จนกระทั่ง... สินค้าชิ้นที่ 9 ถูกเข็นออกมา

พนักงานเข็นรถเข็นที่มีผ้าคลุมสีดำออกมาวางกลางเวที หรูเยียนมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะเปิดผ้าคลุมออก

สิ่งที่วางอยู่บนถาดกำมะหยี่สีแดง ไม่ใช่สมุนไพรวิเศษ หรืออาวุธเทพเจ้า แต่เมันคือก้อนโลหะสีดำทมิฬรูปร่างบิดเบี้ยว ขนาดเท่ากำปั้น ผิวขรุขระเหมือนอุกกาบาต และดูสกปรกเหมือนเศษเหล็กข้างทาง

"เอ่อ... สินค้าชิ้นนี้คือโลหะปริศนาที่นักผจญภัยค้นพบในซากโบราณสถาน"

หรูเยียนพยายามโฆษณา

"แม้มันจะดูธรรมดา แต่มีความแข็งแกร่งมาก ไม่มีไฟชนิดใดหลอมละลายมันได้... ทางเราคาดว่ามันอาจจะเป็นวัตถุดิบตีดาบระดับสูง... ราคาเริ่มต้น 50 หินวิญญาณเจ้าค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วหอประมูล ไม่มีใครสนใจเศษเหล็กที่เอาไปทำอะไรไม่ได้ แม้แต่ช่างตีเหล็กยังส่ายหน้า

แต่ทว่า... ในหัวของหลินอี้กลับเกิดพายุใหญ่!

[ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!]

[คำเตือนระดับวิกฤต! ตรวจพบ ชิ้นส่วนแกนกลางระบบที่เสียหาย]

หน้าจอโปร่งแสงของหลินอี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนเด้งรัวๆ

[ข้อมูลวิเคราะห์: นี่คือชิ้นส่วนของ 'ระบบราชันย์สงคราม' ที่ถูกทำลายเมื่อ 5,000 ปีก่อน]

[ความเข้ากันได้: 99.9 เปอร์เซ็นต์]

[คำสั่ง: โฮสต์ต้องครอบครองวัตถุชิ้นนี้เพื่อทำการกลืนกินและปลดล็อกฟังก์ชัน เนตรแห่งความจริง!]

[หากพลาดโอกาสนี้: ระบบจะงอนและปิดตัวเอง 3 วัน]

"เฮ้ย! มีงอนด้วยเรอะ!"

หลินอี้สะดุ้ง

เขาจ้องมองก้อนโลหะดำนั้นด้วยสายตาเป็นมัน ความขี้เล่นหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจริงจัง นี่ไม่ใช่แค่ของเล่น... แต่มันคืออาหารของระบบเขา!

แต่ปัญหาคือ... ไอ้คุณชายหวังเทียน

ตอนนี้หวังเทียนกำลังจ้องห้องหลินอี้เขม็ง เหมือนหมาบ้าที่รอโอกาสกัด ถ้าหลินอี้แสดงท่าทีว่าอยากได้แม้แต่นิดเดียว หวังเทียนจะต้องทุ่มเงินหมดหน้าตักเพื่อขัดขวางเขาแน่ๆ

"เอาไงดี..."

หลินอี้เหงื่อตก สมองประมวลผลเร็วรี่

"ถ้าประมูลปกติ มันต้องตามมาปั่นราคาแน่... ต้องใช้วิธีจิตวิทยาขั้นสูง"

"ไม่มีใครสนใจเลยหรือเจ้าคะ?"

หรูเยียนถามเสียงอ่อย เตรียมจะเคาะค้อนผ่าน

"งั้นข้าจะนับถอยหลัง..."

"50 หินวิญญาณ!"

เสียงหนึ่งดังขึ้น... แต่ไม่ใช่จากห้องหลินอี้ เป็นชายชราชุดคลุมสีเทาที่นั่งอยู่มุมมืดชั้นล่าง เขาเสนอราคาขั้นต่ำสุด

หลินอี้ขมวดคิ้ว "ตาลุงนั่นใคร?"

[ติ๊ง! ตรวจสอบ: จอมยุทธ์พเนจร ตาถึง]

ไม่ได้การ! ถ้าปล่อยไป ของหลุดมือแน่ หลินอี้สูดหายใจลึก แล้วตัดสินใจกดไมค์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเบื่อหน่ายและดูแคลนที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เฮ้อ... น่าเบื่อจริง ของดีๆ หมดแล้วหรือไง? เอาเศษเหล็กมาขายเนี่ยนะ?"

หลินอี้บ่นเสียงดังออกไมค์

"แต่เอาเถอะ... ข้าเห็นมันรูปร่างแปลกดี เอาไปทับกระดาษที่ส้วมหลังบ้านก็น่าจะเก๋ไม่หยอก"

"60 หินวิญญาณ!"

หลินอี้เสนอราคาแบบขอไปที

ทันใดนั้น ไฟห้องหมายเลข 2 ก็สว่างวาบขึ้นทันที!

"ฮ่าๆๆ! ไอ้ขยะหลิน! เจ้าอยากได้ที่ทับกระดาษงั้นรึ? ฝันไปเถอะ! อะไรที่เจ้าอยากได้ ข้าจะแย่งมาให้หมด!"

หวังเทียนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"100 หินวิญญาณ!"

หวังเทียนเสนอราคา

หลินอี้แสยะยิ้มมุมปาก... ในใจเต้นระรัว

"มาแล้ว... ปลาติดเบ็ดตัวเบ้อเริ่มเลย"

แต่รอบนี้เขาจะเล่นบทอยากได้จนตัวสั่นหรือบทไม่สนใจดีนะ? เพื่อให้ได้ของชิ้นนี้มาในราคาที่คุ้มที่สุด โดยไม่ให้ไอ้โง่นั่นรู้ตัวว่านี่คือสุดยอดสมบัติ?

สงครามประสาทแย่งชิงขยะที่เป็นทองคำ กำลังจะระเบิดขึ้นแล้ว!