กลโกงและยาต้องห้าม

เช้าวันประลองรอบ 32 คนสุดท้าย

บรรยากาศภายในลานประลองหลวงคึกคักและอัดแน่นไปด้วยฝูงชนนับหมื่นที่แห่แหนกันมาชมการต่อสู้ของเหล่าอัจฉริยะ ฮ่องเต้ไม่ได้เสด็จมาด้วยพระองค์เอง แต่มอบหมายให้ อ๋องแปด ผู้เป็นพระอนุชา มาเป็นประธานในพิธี

หลินอี้นั่งอยู่ในโซนผู้เข้าแข่งขัน มองดูการจับสลากประกบคู่ที่กำลังดำเนินอยู่บนเวที

"คู่ที่ 1..."

กรรมการประกาศเสียงดังกังวาน พลางหยิบป้ายชื่อออกมาจากกล่องทองคำ

"ตัวแทนพิเศษจากราชสำนัก... หลินอี้!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบสนาม ทุกคนต่างจับตามองพ่อค้าหนุ่มผู้โด่งดัง (และฉาวโฉ่) ผู้นี้

"และคู่ต่อสู้คือ..."

กรรมการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากที่ดูรู้ทันทีว่ามีการเตรียมการมาแล้ว

"นายน้อยตระกูลหวัง... หวังเทียน!"

เฮ!

เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม โดยเฉพาะจากฝั่งกองเชียร์ตระกูลหวังที่ขนกันมาเต็มอัฒจันทร์

"บังเอิญจังนะ..."

หลินอี้พึมพำ พลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

"ล็อกผลกันเห็นๆ แตาก็เอาเถอะ ข้าก็อยากตบเกรียนมันอีกสักรอบเหมือนกัน"

เขาเดินขึ้นสู่เวทีประลองด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากหวังเทียนที่เดินขึ้นมาด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย รังสีสังหารแผ่ออกมารุนแรงจนคนดูแถวหน้ายังรู้สึกขนลุก

หวังเทียนในวันนี้ไม่ได้พกกระบี่แสงทอง (เพราะเสียพนันไปแล้ว) แต่ถือ ทวนยาวสีดำทมิฬ ที่ปลลายหอกมีอักขระสีเลือดไหลเวียนอยู่

"วันนี้เจ้าไม่รอดแน่ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด!"

หวังเทียนคำรามในลำคอ

"ข้าจะเอาเลือดเจ้ามาล้างความอัปยศที่เจ้าทำไว้กับข้า!"

"โอ้โห..."

หลินอี้ทำท่าตกใจ (แบบปลอมๆ)

"ดุจังเลยนะคุณชาย... วันนี้ใส่กางเกงในมาหรือเปล่า? หรือว่าโนแพน?"

"หุบปาก!!"

หวังเทียนตะโกนลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"เริ่มการประลองได้!"

กรรมการสับมือลงสัญญาณเริ่ม

ตูม!

หวังเทียนไม่รอช้า ระเบิดพลังปราณระดับก่อกำเนิด ขั้น 1 ออกมาทันที พื้นเวทีหินอ่อนยุบตัวลงตามรอยเท้าที่เขากระทืบพุ่งตัวออกไป

"ตายซะ!"

ทวนยาวในมือหมุนควงเป็นกงล้อ พุ่งแทงใส่หน้าอกหลินอี้ด้วยความเร็วสูง

วูบ!

หลินอี้ใช้ย่างก้าวแมลงสาบเอียงตัวหลบได้แบบฉิวเฉียด ปลายทวนเฉียดเสื้อเขาไปเพียงนิดเดียว

"ช้าไป..."

หลินอี้กระซิบข้างหูหวังเทียน

"นี่เหรอฝีมือของนายน้อยตระกูลแม่ทัพ? ท่าทางเหมือนคนเมาไม้กวาดมากกว่านะ"

"หนอยแน่!"

หวังเทียนตวัดทวนกลับหลัง กวาดเป็นวงกว้าง

หลินอี้กระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วเหยียบลงบนด้ามทวนของหวังเทียน ใช้มันเป็นฐานส่งตัวกระโดดม้วนหลังไปตั้งหลักที่อีกฝั่งของเวที

"มีดีแต่หนีหรือไง!"

หวังเทียนหอบหายใจด้วยความโกรธ เขาโจมตีไปหลายสิบกระบวนท่าแต่ไม่โดนตัวหลินอี้เลยแม้แต่ปลายเล็บ

"ไม่ได้หนี เขาเรียกว่าชั้นเชิง"

หลินอี้ยืนกอดอก

"ถ้าข้าเอาจริง เดี๋ยวการประลองจะจบเร็วเกินไป คนดูเขาซื้อตั๋วมาแพง ต้องเล่นให้คุ้มค่าตั๋วหน่อย"

คำพูดดูถูกของหลินอี้เปรียบเสมือนน้ำมันราดบนกองเพลิง

หวังเทียนล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเม็ดยาสีแดงคล้ำที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมา

"ในเมื่อเจ้าอยากตายเร็วๆ ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!"

เขาโยนยาเข้าปากแล้วกลืนลงไปทันที

อึก!

ทันใดนั้น ร่างกายของหวังเทียนก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัว

ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจเต้นแรงจนได้ยินออกมาภายนอก ผิวหนังของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นทั่วตัวราวกับหนอนชอนไช ดวงตาขาวกลายเป็นสีดำสนิท และนัยน์ตากลายเป็นสีแดงฉานเหมือนสัตว์อสูร

โฮก!

เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอ พลังปราณรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่

จากก่อกำเนิด ขั้น 1... ทะยานขึ้นสู่ ขั้น 2... และหยุดอยู่ที่ ขั้น 3 สูงสุด!

คลื่นลมปราณสีแดงระเบิดออกมารอบตัว อัดกระแทกจนม่านพลังป้องกันเวทีสั่นสะเทือน

"นี่มัน... วิชาอะไรกัน!?"

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างลุกฮือด้วยความตกใจ

"กลิ่นอายแบบนี้มัน... มาร!?"

"เขาใช้ยาต้องห้าม!"

กรรมการคุมสนามหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่เมื่อเห็นสายตาของแม่ทัพหวังที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนแท่นประธาน พวกเขาก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นและปล่อยให้การประลองดำเนินต่อไป

[แจ้งเตือน: ตรวจพบสารกระตุ้นต้องห้าม]

[วิเคราะห์: ยาเม็ดโลหิตอสูร (ฉบับดัดแปลง)]

[ผลลัพธ์: เพิ่มพลังผู้ใช้ 3 เท่า แลกกับสติสัมปชัญญะและอายุขัย]

[คำเตือน: ระดับพลังของศัตรูในปัจจุบัน ก่อกำเนิด ขั้น 3 (สภาวะคลั่ง)]

"เล่นยาซะแล้ว..."

หลินอี้ส่ายหน้า

"ขี้แพ้ชวนตีจริงๆ ตระกูลนี้"

"ตายยยยย!"

หวังเทียนในร่างมารคลั่งคำรามลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและไม่ได้ศัพท์

ตึง!

เพียงแค่เขาดีดตัว พื้นเวทีก็ระเบิดเป็นหลุมกว้าง ร่างสีแดงพุ่งเข้าหาหลินอี้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า

เปรี้ยง!

ทวนยาวฟาดลงมา หลินอี้ใช้ดาบตัดวายุอัสนีรับไว้

เคร้ง!

แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้เท้าของหลินอี้จมลงไปในพื้นหินถึงข้อเท้า แขนชาหนึบไปชั่วขณะ

"แรงควายดีแท้!"

หลินอี้กัดฟัน ดันดาบต้านรับแรงกดดัน

หวังเทียนไม่เปิดช่องว่าง เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากทวน แล้วต่อยหมัดที่หุ้มด้วยปราณโลหิตเข้าใส่หน้าท้องของหลินอี้

"เกราะอัสนี!"

วูบ!

กระแสไฟฟ้าหุ้มร่างหลินอี้เป็นเกราะป้องกัน แต่หมัดของหวังเทียนรุนแรงเกินไป เกราะสายฟ้าแตกกระจาย

ตุบ!

หลินอี้กระเด็นกลิ้งไปกับพื้น เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก

"ฮ่าๆๆๆ! อ่อนแอ! เจ้ามันอ่อนแอ!"

หวังเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เดินย่างสามขุมเข้ามาหาหลินอี้ ทวนในมือส่องแสงสีเลือดวาววับ เตรียมจะแทงซ้ำให้ตายคาที่

"จบกันแค่นี้แหละ!"

หวังเทียนง้างทวนขึ้นสุดแขน

ผู้ชมบางคนถึงกับเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นภาพสยดสยองที่จะเกิดขึ้น

แต่ทว่า...

หลินอี้ที่นอนอยู่บนพื้น กลับค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมา รอยยิ้มที่มุมปากยังคงอยู่ แถมดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิม

"ยาดีนี่..."

เขาเช็ดเลือดที่ปาก

"แต่เสียดาย... ที่มันมีผลข้างเคียงร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่งที่พ่อเจ้าคงไม่ได้บอก"

หลินอี้ชี้นิ้วไปที่หวังเทียน

"เจ้ารู้ไหมว่า... ยาโลหิตอสูร มันแพ้ทางอะไรที่สุด?"

หวังเทียนชะงักด้วยความสงสัย (แม้สติจะเลือนราง)

"แพ้ทาง... ไฟยังไงล่ะ!"

วูบ!

เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนขึ้นที่มือซ้ายของหลินอี้ ไฟวิญญาณ ที่เขาเพิ่งหลอมรวมมา

และที่มือขวา สายฟ้าสีม่วงก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง

"ข้าจะช่วยเผาผลาญความบ้าคลั่งของเจ้าให้เอง... ด้วยบริการพิเศษจากหอการค้าปากแจ๋ว!"

หลินอี้ประกบมือเข้าหากัน ผสานไฟและสายฟ้าเข้าด้วยกันในท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในสนาม

"ลองชิมนี่หน่อยเป็นไง... บอลเกนกิ... เอ้ย ระเบิดอัสนีเพลิง!"