กระบี่และกางเกงใน

บรรยากาศในโซนวีไอพีตึงเครียดจนแทบจะขาดผึง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ลานประลองเบื้องล่าง

การต่อสู้ระหว่าง กระบี่เดียวดาย กับ นักฆ่าเงา กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด

นักฆ่าเงาใช้ทักษะลอบสังหาร พรางตัวหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงจิตสังหารที่กดดันศัตรูจากทุกทิศทาง ส่วนมือกระบี่หนุ่มยืนนิ่งหลับตา มือจับด้ามกระบี่แน่น ไม่ขยับเขยื้อน

"ฮ่าๆๆ! เสร็จแน่!"

หวังเทียนหัวเราะร่าด้วยความมั่นใจ

"นักฆ่าเงาเป็นศิษย์เอกของสำนักสังหารไร้เงา วิชาพรางตัวของมันสมบูรณ์แบบ แม้แต่ระดับก่อกำเนิดขั้นต้นยังจับสัมผัสไม่ได้! ไอ้หนุ่มกระบี่นั่นทำได้แค่ยืนรอความตายเท่านั้นแหละ!"

"แน่ใจเหรอครับคุณชาย?"

หลินอี้นั่งจิบชาอย่างใจเย็น

"บางครั้ง... สิ่งที่ตามองไม่เห็น ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีอยู่จริง"

ทันใดนั้นเอง

วูบ!

เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ด้านหลังของมือกระบี่หนุ่ม มีดสั้นอาบยาพิษเล็งตรงไปที่ก้านคอ

"ตาย!"

หวังเทียนตะโกนลั่น

แต่ทว่า...

เช้ง!

เสียงโลหะตัดผ่านอากาศดังขึ้นเพียงครั้งเดียว รวดเร็วและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

มือกระบี่หนุ่มไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ชักกระบี่ออกจากฝักแล้วเสียบกลับเข้าไปในพริบตา

ตุบ!

ร่างของนักฆ่าเงาที่กำลังพุ่งเข้ามา หยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากหน้าอก

"อะไรกัน!?"

หวังเทียนเบิกตาโพลง อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้

"มะ... มองทันได้ยังไง!? มันล่องหนอยู่ไม่ใช่เหรอ!?"

"เขาไม่ได้ใช้ตามอง"

หลินอี้เฉลย

"เขาใช้ จิตกระบี่ จับสัมผัสการเคลื่อนไหวของอากาศ... เมื่อนักฆ่าขยับตัว อากาศย่อมเกิดระลอกคลื่น สำหรับมือกระบี่ระดับนี้ นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะระบุตำแหน่ง"

กรรมการสนามประกาศก้อง

"ผู้ชนะ... กระบี่เดียวดาย!"

หลินอี้วางถ้วยชาลง แล้วหันไปยิ้มแฉ่งให้หวังเทียนที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม

"จบเกมครับคุณชาย... 10,000 หินวิญญาณ กระบี่แสงทอง... และ กางเกงใน"

"จ่ายมาซะดีๆ"

หวังเทียนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธและอับอาย เขาแพ้ราบคาบ แพ้ให้กับพ่อค้าบ้านนอกคนนี้ถึงสองตาติด!

"เอาไป!"

หวังเทียนถอดแหวนมิติที่มีเงิน 10,000 หินวิญญาณ และวางกระบี่แสงทองกระแทกลงบนโต๊ะดังปัง

"พอใจหรือยัง!?"

"ยังครับ"

หลินอี้ส่ายนิ้ว

"ขาดไปอย่างหนึ่งนะ... กางเกงใน ไง"

"เจ้า!"

หวังเทียนลุกพรวดขึ้นชี้หน้าหลินอี้

"อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ! ข้าเป็นถึงนายน้อยตระกูลหวัง! เจ้าจะให้ข้าถอดกางเกงในกลางงานประลองเนี่ยนะ!?"

"อ้าว... กฎก็คือกฎนี่นา"

หลินอี้ทำหน้าซื่อตาใส

"ตอนเดิมพันท่านก็ตกลงแล้วนี่? หรือว่า... คำพูดของนายน้อยตระกูลหวัง มันไม่มีค่า? เป็นแค่ลมปากเหม็นๆ?"

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากโต๊ะรอบข้าง เหล่าคุณหนูคุณชายตระกูลอื่นต่างพากันมองมาที่หวังเทียนด้วยสายตาขบขันและสมเพช

"นั่นสิ... แพ้แล้วพาลนี่นา"

"เสียชื่อตระกูลแม่ทัพหมด"

คำนินทาเหล่านั้นเปรียบเสมือนเข็มทิ่มแทงใจหวังเทียน เขาหน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิด

"ได้! เจ้าต้องการกางเกงในข้านักใช่ไหม!?"

หวังเทียนกัดฟันกรอด เขาหันหลังให้ผู้คน แล้วล้วงมือเข้าไปในกางเกง ขยุกขยิกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงผ้าแพรสีแดงสดออกมา แล้วปาใส่หน้าหลินอี้

ฟึ่บ!

"เอาไปดมให้พอใจเลยไอ้โรคจิต! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

พูดจบ หวังเทียนก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากโซนวีไอพีไปทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะครืนของทุกคนในงาน

หลินอี้ใช้พัดคีบกางเกงในสีแดงสดขึ้นมาด้วยท่าทางรังเกียจ

"สีแดงซะด้วย... รสนิยมจัดจ้านจริงๆ"

[ติ๊ง! ทำให้ศัตรูอับอายขายหน้าอย่างรุนแรง]

[ได้รับแต้มความเกรียน 1,000 แต้ม]

[ได้รับไอเทม: กางเกงในมงคลของคุณชายหวัง (ไม่มีสเตตัสพิเศษ มีแต่กลิ่นอับ)]

"ยี๋..."

หลินอี้โยนกางเกงในทิ้งลงถังขยะข้างๆ ทันที

"ใครจะไปอยากได้ของพรรค์นั้น ข้าแค่จะสั่งสอนมันเฉยๆ"

เขาหันไปเก็บกวาดเงินและกระบี่แสงทองลงกระเป๋า

[ตรวจสอบไอเทม: กระบี่แสงทอง]

[ระดับ: ก่อกำเนิด ขั้นกลาง]

[คุณสมบัติ: เพิ่มความเร็วในการโจมตีธาตุแสง และสามารถเปล่งแสงอำพรางสายตาคู่ต่อสู้ได้]

"ของดี... เอาไปขายต่อคงได้ราคา หรือไม่ก็เอาไปให้กระบี่มารกิน"

หลินอี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

มู่หยุนและหลินเฟิงที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ต่างพากันขยับเก้าอี้หนีห่างจากหลินอี้โดยอัตโนมัติ พ่อค้าคนนี้อันตรายเกินไป ไม่ใช่แค่ฝีปากกล้า แต่ยังหน้าด้านไร้ยางอายถึงขีดสุด

"เอาล่ะ... ได้ทุนคืนมาเยอะเลย"

หลินอี้ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

"รอบคัดเลือกคงไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว ข้าขอตัวกลับไปนอนนับเงินที่ร้านก่อนดีกว่า เจอกันในรอบ 32 คนสุดท้ายนะพวกท่าน"

เขาโบกมือลาเหล่านายน้อยที่เหลือ แล้วเดินผิวปากออกจากงานไปอย่างสบายใจ

...

3 วันต่อมา

การแข่งขันรอบคัดเลือกจบลง รายชื่อผู้ผ่านเข้ารอบ 32 คนสุดท้ายถูกประกาศออกมา และแน่นอนว่าชื่อของ หลินอี้ (ในฐานะตัวแทนพิเศษจากราชสำนัก) ก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้ชาวเมืองฮือฮายิ่งกว่าผลการแข่ง คือป้ายประกาศขนาดใหญ่ที่ติดอยู่หน้า หอการค้าปากแจ๋ว

[โปรโมชั่นพิเศษ! ฉลองชัยชนะ!]

[โชว์กางเกงในสีแดง รับส่วนลดทันที 10 เปอร์เซ็นต์!]

[คำเตือน: โปรโมชั่นนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากบุคคลนิรนามท่านหนึ่งที่ชอบใส่สีแดง]

ชาวเมืองที่รู้ข่าววงในต่างพากันหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง ส่วนคนตระกูลหวังที่เดินผ่านร้านถึงกับต้องก้มหน้าเดินหนีด้วยความอับอาย

ณ จวนตระกูลหวัง

"อ๊ากกกกก! ไอ้หลิน! ข้าจะฆ่ามัน!"

หวังเทียนอาละวาดทำลายข้าวของในห้องจนพังยับเยิน

"ท่านพ่อ! ท่านต้องจัดการมันให้ข้านะ! มันหยามเกียรติตระกูลเราเกินไปแล้ว!"

แม่ทัพหวัง ผู้เป็นบิดา นั่งหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้ แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว

"เงียบซะเจ้าลูกโง่! ไปแพ้พนันเขาเองแล้วยังจะมาโวยวาย!"

"แต่ท่านพ่อ..."

"ไอ้พ่อค้าคนนี้ไม่ธรรมดา... มันมีตราหยกขององค์หญิงสาม และยังมีฝีมือระดับที่มองการต่อสู้ขาด"

แม่ทัพหวังเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ

"ในรอบ 32 คน... ข้าจัดการล็อกคู่ต่อสู้ไว้ให้เจ้าแล้ว"

"หือ?"

หวังเทียนเงยหน้าขึ้น

"รอบแรก... เจ้าจะได้เจอกับมัน"

แม่ทัพหวังแสยะยิ้มอำมหิต

"ฆ่ามันซะบนเวทีประลอง... อุบัติเหตุในการต่อสู้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ ยิ่งดาบกระบี่ไร้ตา ต่อให้มันมีตราหยก ก็ช่วยชีวิตมันไม่ได้"

"ข้าจะให้ 'ยาเม็ดโลหิตอสูร' แก่เจ้า กินมันก่อนขึ้นเวที พลังของเจ้าจะพุ่งขึ้นไปแตะระดับ ก่อกำเนิด ขั้น 3 ชั่วคราว"

หวังเทียนตาเป็นประกายวาวโรจน์

"ขอบคุณท่านพ่อ! ข้าสัญญาว่าจะสับมันเป็นหมื่นชิ้น!"

สงครามบนเวทีประลองกำลังจะเริ่มขึ้น และครั้งนี้... เดิมพันด้วยชีวิต!