กลิ่นอายกบฏ

แสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องลงมายังเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ แต่บรรยากาศในวันนี้กลับแตกต่างไปจากทุกวัน

มันไม่ได้มีความสดใสหรือคึกคักเหมือนงานเทศกาล แต่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดันราวกับมีเมฆหมอกที่มองไม่เห็นปกคลุมอยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว

หลินอี้เดินออกมาจากหอการค้าปากแจ๋วในชุดตัวเก่งที่สะอาดสะอ้าน (หลังจากอาบน้ำขัดตัวจากน้ำเน่าในท่อระบายน้ำมา 3 รอบ) เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

"กลิ่นแปลกๆ..."

หลินอี้พึมพำ

"ไม่ใช่กลิ่นขยะ... แต่เป็นกลิ่นของเหล็กและเลือด"

ถนนหนทางที่มุ่งหน้าสู่ลานประลองหลวงเนืองแน่นไปด้วยทหารเกราะเหล็กที่ยืนประจำการอยู่แทบทุกจุดอับสายตา พวกมันไม่ได้สังกัดหน่วยรักษาความปลอดภัยเมืองหลวง แต่มีตราสัญลักษณ์ รูปพยัคฆ์คำราม ติดอยู่ที่ไหล่

กองทัพส่วนตัวของตระกูลหวัง

"อ้วนจาง... วันนี้เจ้าไม่ต้องไปที่สนามนะ"

หลินอี้หันไปสั่งเพื่อนซี้ที่กำลังเตรียมป้ายเชียร์

"ทำไมล่ะขอรับลูกพี่? วันนี้รอบ 16 คนสุดท้ายนะ! ข้าลงทุนจ้างหน้าม้าไปเชียร์ท่านเพียบเลย!"

"ยกเลิกให้หมด"

หลินอี้เสียงเครียด

"วันนี้สถานการณ์ไม่ปกติ... เจ้าเฝ้าร้านไว้ แล้วปิดประตูหน้าต่างให้แน่นหนา เตรียมค่ายกลป้องกันภัยที่ข้าติดตั้งไว้ให้พร้อม ถ้าได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นเมื่อไหร่... ให้เปิดค่ายกลทันที ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

อ้วนจางเห็นสีหน้าจริงจังของหลินอี้ก็กลืนน้ำลายเอือก

"ระ... รับทราบขอรับ! แล้วลูกพี่จะ..."

"ข้าจะไปจุดชนวนระเบิด"

หลินอี้ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าสู่ลานประลองเพียงลำพัง

...

ลานประลองหลวง

วันนี้ผู้ชมหนาตากว่ารอบที่แล้วเป็นเท่าตัว อัฒจันทร์ทุกชั้นถูกจับจองจนเต็มเอียด แม้แต่บนหลังคาบ้านเรือนรอบๆ ก็มีคนปีนขึ้นไปดู

บนแท่นประธานสูงสุด วันนี้ไม่ได้มีเพียง อ๋องแปด แต่ยังมีบุคคลสำคัญอีกผู้หนึ่งเสด็จมาด้วย

จักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าเยี่ยน

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมมังกรสีทองอร่าม นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่ใบหน้าดูซีดเซียวและอ่อนแรงเล็กน้อย ข้างกายมี องค์หญิงสาม จ้าวจิงอี นั่งปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง

และที่นั่งถัดลงมา... แม่ทัพหวัง นั่งหน้าถมึงทึง มือจับด้ามดาบที่เอวตลอดเวลา สายตากวาดมองไปทั่วสนามราวกับพญาเหยี่ยวจ้องเหยื่อ

หลินอี้เดินเข้าสู่โซนผู้เข้าแข่งขัน เขาใช้ เนตรแห่งความจริง กวาดมองไปรอบๆ สนามทันที

วูบ...

ข้อมูลไหลเข้ามาในหัวสมองของเขาราวกับสายน้ำ

[ตรวจพบความผิดปกติทางยุทธวิธี]

[จำนวนทหารตระกูลหวังในพื้นที่: 5,000 นาย]

[ตำแหน่ง: ปิดล้อมทางเข้าออกทุกจุด, ประจำการบนกำแพงสูง, และแฝงตัวในกลุ่มผู้ชม]

[ระดับความอันตราย: สีแดงเข้ม (เตรียมพร้อมก่อสงคราม)]

"กะจะเอาให้ตายกันหมดเลยสินะ..."

หลินอี้แค่นหัวเราะ

"เล่นใหญ่สมกับเป็นตัวร้ายเกรดเอ"

เสียงกลองศึกดังกึกก้องไปทั่วลานประลอง เป็นสัญญาณเริ่มการแข่งขันรอบ 16 คนสุดท้าย

ตึง! ตึง! ตึง!

"คู่แรก..."

กรรมการประกาศเสียงดัง

"ตัวแทนพิเศษราชสำนัก หลินอี้... ปะทะ... มือสังหารไร้นาม!"

ชายร่างผอมสูงในชุดคลุมสีเทาเดินขึ้นเวที ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าพันแผลจนมองไม่เห็นเค้าเดิม มีเพียงดวงตาที่ฉายแววอำมหิตและไร้ความรู้สึก

หลินอี้เดินขึ้นเวที สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากคู่ต่อสู้

"กลิ่นอายแบบนี้..."

หลินอี้หรี่ตาลง

"เหมือนกับเจ้า เงาปีศาจ ที่ข้าฆ่าไปในป่า... สำนักเงาโลหิตงั้นรึ?"

[ตรวจสอบเป้าหมาย: มือสังหารไร้นาม (หมายเลข 44)]

[สังกัด: สำนักเงาโลหิต (หน่วยพลีชีพ)]

[ระดับ: ก่อกำเนิด ขั้น 2]

[อาวุธ: เข็มพิษระเบิดร่าง, ยาเม็ดระเบิดชีพจร]

[คำสั่ง: สังหารเป้าหมายด้วยการระเบิดตัวเอง]

"ไอ้บ้าเอ๊ย..."

หลินอี้สบถ

"ยังไม่ทันสู้ก็จะระเบิดตัวเองแล้ว? พวกเอ็งนี่มันลัทธิคลั่งอะไรกันนักหนา"

"เริ่มการประลอง!"

สิ้นเสียงกรรมการ มือสังหารไร้นามก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง มันพุ่งตัวเข้าใส่หลินอี้ด้วยความเร็วสูง ร่างกายเริ่มบวมเป่งและส่งแสงสีแดงวาบๆ ออกมา

"ตายไปพร้อมกับข้าซะ!"

มันตะโกนเสียงแหบแห้ง เตรียมจะกดชนวนระเบิดในตัว

ผู้ชมแตกตื่นตกใจเมื่อเห็นความผิดปกติ

"มันจะระเบิดตัวเอง!"

"หนีเร็ว!"

แต่หลินอี้กลับยืนนิ่ง ไม่ขยับหนี

"คิดจะตายง่ายๆ งั้นเหรอ?"

หลินอี้ยกมือขึ้น ดีดนิ้วดังเปาะ

"วาจาสิทธิ์... จงสงบ!"

วิ้ง!

คลื่นพลังไร้รูปกระแทกเข้าใส่ร่างของมือสังหาร การไหลเวียนของลมปราณที่กำลังปั่นป่วนหยุดชะงักลงชั่วคราว ร่างที่บวมเป่งค่อยๆ ยุบตัวลง

"อะ... อะไรกัน!?"

มือสังหารตกตะลึง พยายามจะเร่งพลังอีกครั้ง

"ช้าไป"

หลินอี้พุ่งตัวเข้ามาประชิดตัว ใช้ฝ่ามือทาบลงบนหน้าอกของอีกฝ่าย

"คัมภีร์กลืนกินฟ้าดิน... ดูด!"

วูบ!

พลังปราณที่อัดแน่นเตรียมระเบิด ถูกหลินอี้ดูดกลืนเข้ามาในร่างของตัวเองจนหมดเกลี้ยง ภายในพริบตา มือสังหารระดับก่อกำเนิดก็กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่หมดแรงข้าวต้ม

ตุบ!

มันทรุดลงกับพื้น มองหลินอี้ด้วยสายตาหวาดกลัว

"เจ้า... เจ้าเป็นตัวอะไร..."

"เป็นคนที่ไม่อยากเปื้อนเลือดเจ้าน่ะสิ"

หลินอี้เตะเสยคางมือสังหารจนสลบเหมือด แล้วหันไปโค้งคำนับให้ท่านประธาน (ฮ่องเต้) อย่างสวยงาม

"จัดการขยะเรียบร้อยพะยะค่ะ"

ฮ่องเต้พยักหน้าด้วยความพอพระทัย ในขณะที่แม่ทัพหวังกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

"แผนแรกพลาด..."

แม่ทัพหวังกระซิบกับคนสนิท

"เตรียมแผนสอง... เมื่อถึงรอบชิงชนะเลิศ ให้ส่งสัญญาณทันที!"

หลินอี้เดินลงจากเวที แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่กลุ่มควันไฟสีดำที่เริ่มลอยขึ้นมาจากทิศทางของประตูเมือง

"เริ่มแล้วสินะ..."

เขากระชับดาบในมือแน่น

"อีกไม่กี่ชั่วโมง... เมืองนี้จะลุกเป็นไฟ"

และเมื่อถึงเวลานั้น ประตูหลังของสุสานบรรพชนก็จะไร้คนเฝ้า

"รอข้าก่อนนะ ตรามังกร... ป๋าจะไปรับเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ"