ตอนที่ 45 เจ็ดมิติแห่งพื้นที่

เมื่อชูเหยียนได้ยิน ก็มีแววขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่พอคิดดีๆ ก็รู้สึกมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
จริงสิ เพราะพรสวรรค์ของข้าสูงเกินไป อาจารย์ย่าถึงได้ปฏิเสธข้าน่ะสิ!
คิดดังนั้น นางกระพริบตาที่เปี่ยมเสน่ห์แฝงไหวหวั่น พลางแกล้งทำเป็นเชื่อฟังถามขึ้นอย่างน่ารักว่า
“ในเมื่อคืนนั้นเจ้าบังคับข้าให้ยอมจำนน กลายเป็นอาจารย์ชั่วคราวของข้า เช่นนั้นเจ้ามีวิชากระบี่สุดยอดอะไรจะสอนข้าหรือไม่?”
เซียวหรานแม้จะเกลียดเรื่องยุ่งยาก แต่ในเมื่อรับศิษย์เครื่องมือมาแล้ว หากไม่สอนสักชุดกระบี่ไว้ใช้ทำงานเกษตรก็ดูไม่ถูกต้องนัก
“ยื่นมือออกมา”
“ทำไม?”
“ตรวจร่างกาย!”
ชูเหยียนสะดุ้ง ใจเต้นพรึงพรึง แล้วค่อยยื่นมือขวาออกมาอย่างระแวดระวัง
มือของนางอ่อนนุ่มดังกลีบบัว ผิวดั่งหยกน้ำนม ขาวเนียนระเรื่อชมพู งามบอบบางจนเหมือนไร้กระดูก
จะว่าน่ารักหรือน่าหยอกก็ไม่รู้สิ
เซียวหรานคว้ามือเธอไว้แน่น ตรวจจับชีพจรอย่างตรงไปตรงมา
เขาตรวจชีพจรด้วยพลังสะท้อน ฟังเสียงหัวใจเพื่อดูสมดุลธาตุในกาย
พลางเปิดระบบร้านค้าเพื่อมองหาวิชากระบี่ราคาต่ำกว่าสิบแต้มกตัญญูให้เธอ
ไม่นาน เขาก็พบหนึ่งวิชาที่ทั้งใช้ได้จริงและเหมาะกับร่างกายรวมถึงจิตใจของเธออย่างยิ่ง—
วิชากระบี่เข็มเย็บผ้า!
วิชานี้แม้จะไม่เข้าขั้น แต่สามารถใช้กระบี่ทำงานละเอียดสุดขีดได้ทั้งแล่เนื้อ ปักผ้า หรือแม้แต่เย็บเสื้อผ้า ถือว่าเหมาะที่สุดสำหรับให้เจ้าหญิงผู้หยิ่งทะนงช่วยหาแต้มกตัญญูให้ตนเอง
ยิ่งไปกว่านั้น วิชานี้ต้องให้เซียวหรานเรียนก่อนแล้วค่อยถ่ายทอดต่อ ใช้ได้ทั้งครูและศิษย์ เรียกว่าได้ประโยชน์สองต่อ
ราคาเพียงแปดแต้มกตัญญู ถูกจนอยากร้องไห้ เขาใช้เองก็ได้ แล้วสอนต่อให้ชูเหยียนที่มีพรสวรรค์สูง แค่เรียนเก้าส่วนในพริบตาก็ใช้ได้หมด งานเบ็ดเตล็ดทั้งหมดบนเขาก็โยนให้เธอทำได้เลย
“เจอแล้ว!”
ชูเหยียนหน้าเขียวเป็นไพลิน แค่คิดว่าอยู่ดีๆ ถูกจับชีพจรแล้วอีกฝ่ายพูดว่า “มีแล้ว” ก็รู้สึกจะเป็นลม
หรือว่าเมื่อคืนข้านอนแล้วโดน...
“เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่น่ะ?”
เซียวหรานรีบปล่อยข้อมือเธอ
“ข้ามีสุดยอดวิชากระบี่ที่เข้ากับร่างกายและจิตใจของเจ้าอย่างสมบูรณ์ ชื่อว่า ‘วิชากระบี่เข็มเย็บผ้า’ เจ้าสนใจจะเรียนไหม?”
ชูเหยียนถึงได้รู้สึกโล่งอก พอคิดดูอีกทีก็ถามว่า
“วิชากระบี่บ้าอะไรกัน?”
“วิชากระบี่เข็มเย็บผ้า ที่ต่างจากวิชากระบี่ระดับสวรรค์แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง”
“ไม่เรียน!”
เซียวหรานพูดอย่างอ่อนโยนปนขอร้อง
“หากเจ้าเรียนวิชากระบี่เข็มเย็บผ้า ข้าจะพาเจ้าไปเข้าร่วมงานประชุมสืบทอดกระบี่ แล้วปีนขึ้นลานกระบี่ให้เจ้าเลือกกระบี่ประจำตัวที่หลอมขึ้นก่อนยุคเต๋าเสื่อม”
ชูเหยียนสะดุ้งทันที
นางรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร และก็รู้ว่าในฐานะของเซียวหรานตอนนี้ การพาเธอไปทำเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย
เพียงแต่ด้วยพรสวรรค์ของนางจะให้เรียนวิชากระบี่ไม่เข้าขั้นก็ดูตลกร้ายเกินไป
“เปลี่ยนเป็นกระบี่ที่ดูจริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
“วิชากระบี่เข็มเย็บผ้านี่แหละจริงจังสุดๆ แล้ว สามารถทำงานละเอียดได้ทุกชนิด เป็นวิชากระบี่ช่วยเหลือที่สมบูรณ์แบบ เช่น เจ้าใช้มันเย็บเสื้อผ้าสวยๆ ให้ตัวเอง หรือเย็บให้ท่านอาจารย์ย่าก็ได้ ไม่ต้องกลัวว่าท่านจะไม่รักเจ้าอีกต่อไป ลองนึกดูสิ ตอนท่านสวมชุดที่เจ้าทำ ถ้าอยากให้เปิดตรงไหน เจ้าก็แหวกตรงนั้น...”
“เรียนแล้ว!”
เมื่อแน่ใจว่าศิษย์เครื่องมือยอมรับ เซียวหรานจึงกดซื้อวิชากระบี่เข็มเย็บผ้า
“ซื้อ!”
【ขอแสดงความยินดีกับผู้ฝึกสำเร็จวิชากระบี่ไม่เข้าขั้นขั้นสูงสุด — วิชากระบี่เข็มเย็บผ้า! (ใช้แต้มกตัญญู 8 เหลือ 80)】
สมองของเซียวหรานดังอื้อขึ้นทันที เหมือนสติทะลวงสวรรค์
เพียงชั่วขณะเดียว ทะเลจิตของเขาแจ่มกระจ่างราวท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
ไม่นานก็ปรากฏกระบวนท่ากระบี่สุดพิสดารมากมายในหัว
“ตอนนี้ ให้ข้าสอนเจ้าโดยตรงทั้งเคล็ดจิตและท่วงท่ากระบี่”
แสงอาทิตย์ฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่น ลมพัดแผ่วเบา
เจ้าแมวส้ม “ฟางฮว่า” นอนเหยียดยาวข้างรากสน มองชูเหยียนฝึกกระบี่อยู่ท่ามกลางสายลม ท่าทางของนางช่างคล้ายกับผู้อาวุโสผู้ถือกระบี่คนหนึ่งนัก
ชูเหยียนทำตามจิตและท่ากระบี่ที่เซียวหรานสอน แกว่งกายเล็กพลิ้วไหวราวสายน้ำ ฝึกฝนบนลานกระบี่อย่างตั้งใจ
ไม่นานนางก็พบว่า เซียวหรานไม่ได้หลอก วิชากระบี่เข็มเย็บผ้านี้เหมือนสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ
แม้ดูง่าย แต่กลับชัดเจนเป็นระบบ ทำให้เธอรวบรวมกระบวนท่ากระบี่ที่เคยวุ่นวายให้เชื่อมต่อกันได้ และพัฒนาอย่างก้าวกระโดด
แม้จะเรียบง่าย แต่มันมอบแนวทางการลงมืออย่างชัดเจน ทำให้เธอสามารถเชื่อมโยงท่ากระบี่ที่เคยกระจัดกระจายเข้าด้วยกัน ตัดสิ่งฟุ่มเฟือยออก จนการออกกระบี่ของเธอเฉียบขาด รวดเร็ว และรุนแรง
หากเซียวหรานกล้าแตะต้องร่างนางอีกละก็ นางคงฟันเขาให้สิ้นซากโดยไม่ให้เลือดสักหยดกระเด็น
จะทำงานให้ดี ก็ต้องมีเครื่องมือที่ดีเสียก่อน เมื่อเลือกวิชากระบี่ให้ศิษย์เครื่องมือได้แล้ว เซียวหรานกล่าวอย่างภาคภูมิ—
“ทุกคนหลบไป ข้าจะเริ่มทำหน้าที่กตัญญูแล้ว!”
ตอนนี้ เป้าหมายแห่งการกตัญญูของเซียวหรานคือการดูแลร่างกายของอาจารย์ของเขา
นอกจากนวดบำรุงเป็นประจำแล้ว ยังต้องเริ่มจากอาหารและสุรา
ทุกอาหารและสุราต้องปรุงขึ้นตามสภาพร่างกายของอาจารย์ ให้ทั้งอร่อย ดื่มได้อย่างสบายใจ และค่อยๆ รักษาโรคเรื้อรังของท่านไปด้วย
ก่อนอื่น ต้องดื่มน้ำอุ่นมากๆ
แน่นอนว่าอาจารย์ไม่ดื่มน้ำ
ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มสุราอุ่นแทนสิ...จำนวนมากด้วย!
สุราที่อุ่นทั่วไปมักเพียงแค่ใช้ไฟอ่อนอุ่นไว้ ไม่สามารถรักษาความร้อนได้ยาวนาน อีกทั้งความร้อนเพียงอย่างเดียวไม่พอให้ซึมลึก
หากต้องการผลลัพธ์ที่ดีขึ้น เช่นการบำรุงเลือดและอบอุ่นธาตุในกาย ต้องเติมจุลินทรีย์ให้ความร้อนและสมุนไพรเสริมพลังเข้าไป
สมุนไพรเสริมพลังสามารถขอยืมจากอินเยว่ซือป๋อได้
ส่วนจุลินทรีย์ให้ความร้อนนั้น ที่ภูเขาจงจื้อมีไฟใต้ดินแรงจัด โดยเฉพาะยอดเขาหลอมกระบี่ ย่อมมีจุลินทรีย์สายไฟสำหรับบำรุงลวดลายกระบี่อยู่แน่
ว่าแล้ว—
วันนี้เซียวหรานมีสองภารกิจ
หนึ่ง ไปยอดเขาร้อยสมุนไพร
สอง ไปยอดเขาหลอมกระบี่
ก่อนออกเดินทาง เขาสอนชูเหยียนให้ใช้วิชากระบี่เข็มเย็บผ้า เก็บเกี่ยวรวงข้าว กลีบหงฮวา และเกสรผักกาดผสมกับน้ำผึ้ง
หลังเก็บวัตถุดิบครบ เขาใช้เวลานานกว่าชั่วยาม หมักสุราข้าวขั้นสูงอย่างพิถีพิถัน จากนั้นฝังไหไว้ในห้องใต้ดินเพื่อรอการหมักสมบูรณ์
ก่อนจาก เขากำชับชูเหยียนว่า
“ซ่อนห้องใต้ดินไว้ดีๆ อย่าให้ท่านอาจารย์พบเข้า ถ้าพบเจ้าก็ต้องยอมตายดีกว่าให้ท่านดื่มสุราเย็น!”
ชูเหยียนสะท้านในใจ มองเขาอย่างนิ่งงัน
“เจ้าดูเหมือนจะเข้าใจผู้หญิงดีกว่าข้าอีกนะ”
เซียวหรานหัวเราะเบาๆ
“ในฐานะศิษย์ มันคือสิ่งที่ข้าควรทำ”
ความรู้สึกเหมือนเซียวหรานกำลังบอกเป็นนัยๆ ทำให้ชูเหยียนถามต่อว่า
“แม้จะไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถ้าข้าเกิดมีรอบเดือน เจ้าก็จะให้ข้าดื่มสุราอุ่นด้วยไหม?”
(ในใจ) — ข้าคงจะลูบหัวเจ้าพร้อมพูดว่า ‘ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ นะ’
เซียวหรานกลืนคำในใจ ลูบหัวศิษย์เครื่องมืออย่างเอ็นดู
“เจ้าก็ไม่ดื่มสุรา...งั้นข้าจะสร้าง ‘เจ็ดมิติแห่งพื้นที่’ ให้เจ้า”
ชูเหยียนชะงัก หน้าขึ้นสีชมพูจางๆ ราวหญิงสาวแรกแย้ม
“เจ็ดมิติแห่งพื้นที่? นั่นคืออะไร?”
เซียวหรานยิ้มเล็กน้อย
“เป็นเวทมนตร์มิติขั้นสูงอย่างหนึ่ง”
เมื่อสั่งการทุกอย่างเสร็จ เขาก็รีบไปยังสวนผลไม้
ชุนวาและชิวฉานกินผลไม้จนแน่นท้อง นอนแผ่หราอยู่ในสวนผัก ใบหน้ามีรอยแดงและม่วงราวโดนต่อย
รอยแดงนั้นคือคราบน้ำสตรอว์เบอร์รี ส่วนรอยม่วงคือคราบน้ำองุ่น
เซียวหรานไม่ได้สนใจพวกเธอ
เขาเก็บสตรอว์เบอร์รีและองุ่นระดับสูงจำนวนหนึ่ง จากนั้นไปเก็บแตงกวาและมะละกออีกหลายสิบลูกมารวมไว้
แล้วคว้าสองสาวโยนขึ้นฟ้า ปลุกให้ตื่นแบบกายภาพ จากนั้นเหาะขึ้นกระบี่ มุ่งไปยังยอดเขาร้อยสมุนไพรทางทิศเหนือ
“เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
“ที่นี่ที่ไหน!”
“ปล่อยเราลงนะ เรายังไม่ได้ไปแช่น้ำพุซ้อมท่าว่ายเลย!”
“องุ่นม่วงนี่แหละตัวดี มันหมักในท้องเราจนกลายเป็นสุรา ทำให้เราหลับไป!”
สองสาวโวยวายในอากาศ ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่ไม่อาจหนีจากกรงเล็บของเซียวหรานได้
“ใจเย็น ข้าพาพวกเจ้าไปปลูกสตรอว์เบอร์รีที่ยอดเขาร้อยสมุนไพรต่างหาก”
(จบตอน)