บทที่ 24 ปาร์ตี้บาร์บีคิว

บทที่ 24 ปาร์ตี้บาร์บีคิว
แม้รถปราบจลาจลจะอัดแน่นไปด้วยผู้คน แต่ก็ยังมีคนที่ขึ้นรถไม่ได้
ที่ด้านล่างรถยังมีคนตกค้างอยู่อีกสามคน ในขณะที่ฝูงซอมบี้จากระยะไกลกำลังเคลื่อนที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หลิวเว่ยหมินมองดูรถที่แน่นจนแทบจะระเบิด แล้วหันไปมองสามคนที่อยู่ด้านหลังด้วยความจนใจ
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหลังคารถ ภาพเหตุการณ์ที่คนพวกนี้ไม่ยอมช่วยเขาเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว
แวบหนึ่งเขาไม่อยากจะเอ่ยปากช่วย แต่ค่านิยมที่ยึดถือมาหลายสิบปีกลับตำหนิตัวเอง สุดท้ายเขาจึงตะโกนออกไป "ขึ้นไปบนหลังคา!"
สามคนที่กำลังวิ่งวนด้วยความร้อนรนราวกับเจอพระมาโปรด พวกเขาเข้าใจความหมายทันทีและรีบตะเกียกตะกายขึ้นไปบนหลังคารถ
บรื๊นนน...
รถปราบจลาจลสตาร์ทเครื่องแล้วพุ่งทะยานออกไป ทิ้งฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง
ภายในกำแพงฐานทัพ ป้าสะใภ้และตาหลิวได้ยินเสียงรถขับเข้ามา ต่างก็พากันวิ่งออกมาดู
เมื่อเห็นหลิวเจี้ยนเหวินปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ยายหลิวก็ปล่อยโฮออกมาทันที หลิวฟางฮัว แม่ของหลี่อวี่ ก็แอบเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ ด้วยความตื้นตัน
ลุงใหญ่กวาดตามองเห็นพ่อแม่ ภรรยา และลูกชายอยู่กันครบถ้วนเหมือนยกภูเขาออกจากอก เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลี่ซู่ซินมองดูทุกคนที่กำลังรุมล้อมหลิวเจี้ยนเหวิน จู่ๆ สายตาก็หันไปเห็นซวนซวนที่หลี่อวี่จูงมืออยู่
แวบแรกเธอรู้สึกหวงพี่ชายขึ้นมานิดหน่อย... ชิ! นั่นมันพี่ใหญ่ของหนูนะ
แต่พอเห็นซวนซวนใส่รองเท้าแค่ข้างเดียว เสื้อลายกระต่ายขาวหมองจนกลายเป็นกระต่ายเทา เนื้อตัวผอมแห้งหน้าเหลืองซีด ยืนตัวสั่นอย่างกล้าๆ กลัวๆ อยู่ข้างหลี่อวี่ ความเห็นใจของหลี่ซู่ซินก็เอ่อล้นออกมาทันที
เธอคิดในใจ: พี่สาวคนนี้น่าสงสารจัง ช่างเถอะ ให้ยืมพี่ใหญ่ไปก่อนก็ได้
เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหา แล้วใช้มือที่เล็กกว่ามือน้อยๆ ของซวนซวน เอื้อมไปจับมืออีกข้างของพี่สาวคนใหม่
มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงใบจิ๋วอยู่นาน สรุปก็ควักเอาลูกอมนมตรากระต่ายขาวที่ถูกทับจนแบนแต๊ดแต๋ออกมาเม็ดหนึ่ง
เธอส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แล้วพูดด้วยเสียงเล็กๆ ใสๆ ว่า "ให้พี่กิน!"
ซวนซวนมองเด็กหญิงแก้มยุ้ยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มตรงหน้า ทันใดนั้นน้ำตาที่กลั้นมาตลอดก็ไหลพรากออกมา
หลี่ซู่ซินเห็นซวนซวนร้องไห้ก็เริ่มลนลาน เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด จึงหันไปมองหลี่อวี่เพื่อขอความช่วยเหลือ
หลี่อวี่เห็นท่าทางของน้องสาวตัวน้อย ส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจก็ถูกสะกิดเข้าอย่างจัง
เขาเอามือขยี้หัวหลี่ซู่ซินด้วยความเอ็นดู แล้วพูดเสียงอบอุ่น "ซู่ซิน หนูไม่ได้ทำพี่เขาร้องไห้หรอกนะ พี่เขาแค่ซึ้งใจที่หนูให้ลูกอมน่ะ"
"ซู่ซินของพวกเราเก่งมาก!" หลี่อวี่ชมเชย แล้วแนะนำต่อ "พี่สาวคนนี้ชื่อซวนซวน ต่อไปหนูเรียกเขาว่าพี่ซวนซวนนะ เข้าใจไหม?"
พอรู้ว่าไม่ได้เป็นต้นเหตุ หลี่ซู่ซินก็ถอนหายใจออกมาเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ
เธอเห็นซวนซวนมาคนเดียวจึงถามขึ้น "พี่ซวนซวน พ่อแม่พี่ไปไหนเหรอคะ? ทำไมพี่มาคนเดียว?"
ซวนซวนได้ยินคำถามก็ยิ่งเศร้า น้ำตาไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก หลี่อวี่จึงช่วยอธิบาย "ครอบครัวของพี่เขาถูกซอมบี้ข้างนอกกัดตายหมดแล้ว"
ในแนวคิดของหลี่อวี่ เขาเน้นย้ำกับคนที่บ้านเสมอว่าอย่าปิดบังความจริง สภาพแวดล้อมแบบเรือนกระจกจะสร้างแต่ดอกไม้ที่อ่อนแอ ซึ่งในวันสิ้นโลก มันคือความตาย
ดังนั้นแม้แต่หลี่ซู่ซินที่อายุน้อยที่สุด ก็ยังต้องเรียนรู้วิธีใช้มีดสั้น และเคยขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์เพื่อดูซอมบี้จากระยะไกลมาแล้ว
หลี่ซู่ซินได้ยินสิ่งที่หลี่อวี่พูด ความเศร้าก็ก่อตัวขึ้นในใจ เธอก้มหน้าลงแล้วพูดเสียงเบาหวิว "หนูก็ไม่มีแม่เหมือนกัน พ่อบอกว่าแม่ป่วยแล้วก็จากไป หนูจำหน้าแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ"
แต่เธอก็รีบเงยหน้าขึ้นมาปลอบใจ "พี่ซวนซวน อย่าเสียใจไปเลยนะ เหมือนที่พ่อหนูบอก แม่จะคอยปกป้องหนูอยู่บนฟ้า พ่อแม่พี่ก็เหมือนกัน"
ซวนซวนมองเด็กหญิงตัวน้อยที่อายุน้อยกว่าเธอมากกำลังยืนปลอบใจ ด้วยคำพูดที่ไร้เดียงสานั้น ทำให้ซวนซวนที่เริ่มรู้ความหยุดร้องไห้ทันที
เธอลืมตาโตแล้วพูดเบาๆ "ขอบคุณนะ"
หลี่อวี่ลูบหัวเด็กทั้งสองคน แล้วใช้มืออีกข้างจูงมือหลี่ซู่ซิน
หลี่ซู่ซินสลัดความเศร้าทิ้งไปทันที เธอเงยหน้ามองหลี่อวี่แล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ หนูอยากกินบาร์บีคิว!"
หลี่อวี่มองน้องสาวที่เมื่อกี้ยังทำให้เขาใจหายแว้บ อารมณ์เปลี่ยนไวตามไม่ทันจริงๆ
แต่ก็เข้าใจได้ แม่ของหลี่ซู่ซินเสียไปตั้งแต่เธอยังไม่ถึง 2 ขวบ ความทรงจำเกี่ยวกับแม่จึงเลือนลางมาก แถมเธอยังเด็กนัก
หลี่อวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง มองดูหลี่ซู่ซินที่ดูไร้เดียงสา
แล้วเขาก็ยิ้มออกมา "ได้! คืนนี้จัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกัน!"
ใต้ต้นไทรกลางลานบ้าน สปอตไลต์ดวงใหญ่ถูกแขวนไว้บนกิ่งไม้ ส่องแสงสว่างไสวราวกับกลางวัน
บนพื้นมีเตาบาร์บีคิววางเรียงรายอยู่ 4-5 เตา เตาหนึ่งกำลังย่างเนื้อวัวและเนื้อแพะ ไขมันหยดลงบนถ่านไฟแดงฉานส่งเสียงฉ่าๆ
เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นมาทุกครั้งที่น้ำมันหยดลงไป
เตาอื่นๆ ก็เต็มไปด้วยของอร่อย ทั้งหมูย่าง ไก่เสียบไม้ น่องไก่ ปีกไก่ ไก่ป๊อป คอไก่ ไส้กรอก
ส่วนผักก็มีทั้งผักกาดหอม ถั่วฝักยาว มะเขือยาว มันฝรั่ง มันเทศ กุยช่าย เห็ดเข็มทอง เห็ดหอม พริกหยวก รากบัว มะเขือเทศ หอมหัวใหญ่
การมีสวนผักเป็นของตัวเองนี่มันสะดวกจริงๆ ยิ่งตุนเสบียงไว้เยอะก็ยิ่งดี
ข้างเตาบาร์บีคิวมีลังเบียร์เย็นเจี๊ยบที่หลี่อวี่เพิ่งขนออกมาจากตู้แช่ 2 ลัง บนโต๊ะยังมีน้ำผลไม้หมักเองอีกหลายขวด พร้อมด้วยกระดาษทิชชูสำหรับเช็ดปาก... ใช่แล้ว หลี่อวี่คิดเผื่อไว้หมด เขาตุนกระดาษชำระไว้เพียบ
หลี่หาง เสี่ยวลู่ และลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ กำลังย่างอาหารกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าวัยรุ่นที่อ่อนเยาว์ถูกไอร้อนจากเตาถ่านรมจนแดงก่ำ
หลี่หยวนยกโปรเจกเตอร์ออกมาตั้งฉายละครเกาหลีบนจอผ้าใบ นั่งดูกับไล่ซีเยว่และสาวๆ พลางส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดว่า "โอปป้าหล่อจัง"
ส่วนตาหลิวกับปู่หลี่ตั้งโต๊ะเล็กใต้ต้นไทร ดวลหมากรุกกันอย่างดุเดือด โดยมีอาสี่ ป้าสะใภ้ และคนอื่นๆ ยืนมุงดู
หากมองจากมุมสูงลงมา จะเห็นภาพคนหลายสิบคนกำลังหัวเราะ หยอกล้อ เล่นหมากรุก แทะเมล็ดแตงโม ดูหนัง และกินบาร์บีคิว...
แน่นอน ยังมีเด็กชายตัวแสบที่กินจนปากมันแผล็บ
นั่นคือลูกชายคนเล็กของอาหญิง เจ้าเด็กนี่มีนิสัยเสียคือชอบแคะขี้มูกแล้วเอาไปป้ายเสื้อแม่
หลี่อวี่เห็นฉากนั้นแล้วความดันแทบพุ่ง
ไอ้เวรเอ๊ย โตขึ้นไอ้เด็กนี่ต้องมีแวว... แน่นอน!
ข้างๆ กัน ลุงใหญ่หลิวเจี้ยนเหวินและหลี่อวี่กำลังนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบอย่างสบายอารมณ์
หลังจากอาบน้ำร้อนและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่สะอาดสะอ้าน หลิวเจี้ยนเหวินรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด ชีวิตตอนนี้กับสิบกว่าวันที่ผ่านมาต่างกันราวกับสวรรค์และนรก
หลิวเจี้ยนเหวินเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "เสี่ยวอวี่ กำแพงคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
หลี่อวี่จิบเบียร์เย็นเฉียบในมือ สายลมพัดผ่านมาเบาๆ ความเย็นซ่านจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง
เขาตอบช้าๆ "พ่อกับอารองเฝ้าประตูอยู่ครับ ที่ห้องมอนิเตอร์ก็มีอาเขยกับคนอื่นดูอยู่ ผมให้หลี่หางเอาของกินไปส่งพวกเขาแล้ว"
เขาบอกให้หลี่หางเอาบาร์บีคิวที่ย่างเสร็จแล้วไปส่งเวรยาม แต่กำชับว่าห้ามดื่มเหล้า เพราะกลัวจะเสียงาน
ตอนนี้สมองของหลี่อวี่แจ่มใสมาก ปกติเขาคอแข็ง ดื่มเหล้าขาวได้ 2 ชั่งกว่า เบียร์นี่ดื่มได้เรื่อยๆ
แต่ในฐานะแกนนำ เขาต้องประคองสติให้มั่นคงที่สุด จึงจิบไปแค่นิดหน่อย
ลุงใหญ่มองภาพความสุขตรงหน้า แล้วอุทานออกมา "นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ"
ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกหลิวเว่ยหมินจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง