บทที่ 25 หนีตายสู่ภูเขาหิน

บทที่ 25 หนีตายสู่ภูเขาหิน
นอกกำแพงฐานทัพ รถปราบจลาจลกำลังแล่นไปตามทางเล็กๆ
แต่ซอมบี้จากถนนสายชนบทเริ่มหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ หลิวเว่ยหมินมองเห็นซอมบี้กระจัดกระจายอยู่ข้างหน้า 4-5 ตัว และยังมีพวกที่โผล่ออกมาจากป่าทั้งสองข้างทาง
เขากัดฟันแน่น ตะโกนบอก "จับให้แน่น!"
รถปราบจลาจลเร่งความเร็วพุ่งเข้าชนทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
กึก... กึก... กึก...
ด้วยความเร็วสูง ซอมบี้สามตัวหน้าถูกกันชนเหล็กกระแทกจนม้วนเข้าไปใต้ท้องรถ
ล้อบดขยี้ร่างของพวกมัน แม้รถปราบจลาจลจะไม่พลิกคว่ำ แต่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
บนหลังคารถที่ไม่มีที่ยึดเกาะดีๆ อยู่แล้ว คนสามคนถูกเหวี่ยงจนโงนเงน
ตุบ! ตุบ!
แรงสั่นสะเทือนเหวี่ยงคนสองคนร่วงลงจากหลังคา
"อ๊ากกก! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"
"ขาฉันหัก! เร็วเข้า ช่วยด้วย ซอมบี้มาแล้ว!"
หลิวเว่ยหมินมองกระจกหลังเห็นเหตุการณ์นั้น เขาทอดถอนใจ
แต่เขาหยุดรถไม่ได้ ขืนหยุด ทุกคนบนรถได้ตายกันหมดแน่
ซอมบี้ที่แห่กันออกมาจากป่าสองข้างทาง ไล่ตามมาติดๆ
คนในรถมองเห็นไอ้คนดวงซวยสองคนนั้นถูกฝูงซอมบี้รุมทึ้งกลืนกิน
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางตกเป็นเหยื่อ ทุกคนต่างรู้สึกเศร้าสลดและหวาดกลัวชะตากรรมของตัวเอง
รถปราบจลาจลเร่งเครื่องอีกครั้ง พุ่งออกจากทางเล็กเข้าสู่ถนนสายชนบท
"ไปไหนดี? ที่ไหนปลอดภัยบ้าง?" หลิวเว่ยหมินตะโกนถามไปข้างหลัง
เลขาธิการหมู่บ้านครุ่นคิดสักพักแล้วตอบ "แถวนี้มีจุดชมวิว 'ภูเขาหิน' ซอมบี้น่าจะน้อย แถมภูมิประเทศก็กันซอมบี้ปีนขึ้นไปยาก!"
หลิวเว่ยหมินพยักหน้า แล้วขับมุ่งหน้าไปตามทางที่เลขาฯ บอก สองข้างทางของถนนหลวงยังมีซอมบี้อยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เกาะกลุ่มกัน เดินเตร็ดเตร่ไร้จุดหมายทีละ 2-3 ตัว
พอรถปราบจลาจลขับผ่าน พวกมันก็วิ่งไล่ตามอยู่พักหนึ่ง แต่พอตามไม่ทันก็ได้แต่ส่งเสียงคำรามด้วยความโมโห
ขับมาได้ 2 กิโลเมตร จู่ๆ เลขาธิการหมู่บ้านก็บอกให้เลี้ยวขวา
หลิวเว่ยหมินหักพวงมาลัยเลี้ยวขวาทันที คนที่เหลือรอดอยู่บนหลังคารถเกือบจะร่วงลงมาอีกคน
โชคดีที่เหลือเขาแค่คนเดียว จึงเกาะไว้ได้แน่นสุดชีวิต
รถขับต่อไปข้ามสะพานแห่งหนึ่ง จนมาถึงภูเขาหิน
ตีนเขาหินมีซอมบี้เพ่นพ่านอยู่บ้าง
แต่โชคดีที่ภูมิประเทศแถวนี้มีความซับซ้อนและสูงชัน แถมยังมีรั้วเหล็กกั้นอยู่ที่ทางเข้า
หลิวเว่ยหมินขับรถพุ่งชนฝูงซอมบี้อย่างไม่ลังเล บดขยี้พวกมันตายคาที่ไปหลายตัว
ถอยหลัง แล้วพุ่งชนอีก ทำแบบนี้ซ้ำๆ จนเหลือซอมบี้รอดอยู่ไม่กี่ตัว
เขาจอดรถแล้วหันไปมองฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่ข้างหลัง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าลงจากรถ
หลิวเว่ยหมินถอนหายใจด้วยความเอือมระอา แล้วพูดกับพวกข้างหลังว่า "เอามา!"
"อะ... อะไร?" เลขาธิการหมู่บ้านงง ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร
"เอาอีโต้ในมือคุณมาให้ฉัน! หรือคุณจะลงไปจัดการซอมบี้พวกนั้นเอง?" หลิวเว่ยหมินพูดเสียงแข็งเมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดของคนพวกนี้
"คุณมีปืนไม่ใช่เหรอ? ก็ยิงไอ้สัตว์ประหลาดพวกนั้นสิ!" เลขาธิการหมู่บ้านไม่เข้าใจว่าจะเอาอีโต้ไปทำไม
หลิวเว่ยหมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ "กระสุนหมดเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว จะให้ฉันใช้มีดพกสั้นๆ ลงไปสู้เหรอไง?"
แววตาของเลขาธิการหมู่บ้านดูลอกแลก แต่พอเห็นซอมบี้ข้างนอก เขาก็ไม่อยากเสี่ยง
จึงยื่นมีดดายหญ้าในมือให้หลิวเว่ยหมินอย่างกล้าๆ กลัวๆ
หลิวเว่ยหมินรับมีดมา กำชับหลิวฮว่าเหมยว่าอย่าลงมา
เขาผลักประตูรถเปิดออกอย่างแรง กระแทกซอมบี้ที่เกาะกระจกอยู่จนกระเด็น
จากนั้นก็ง้างมีดดายหญ้าฟันฉับเข้าใส่ซอมบี้อีกตัว! ฉึก! ซอมบี้ล้มลง!
ซอมบี้อีกสองตัวกรูกันเข้ามา หลิวเว่ยหมินแสดงฝีมือการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา
รับมือซอมบี้สองตัวพร้อมกันอย่างใจเย็น เขาฟันตัวหนึ่งล้มคว่ำ ส่วนอีกตัวที่พุ่งตามมาติดๆ
เขาใช้มีดพกแทงสวนเข้าที่หัวมันทันที
คนในรถมองผ่านหน้าต่าง เห็นหลิวเว่ยหมินจัดการซอมบี้เรียบวุธ ต่างพากันยิ้มออกด้วยความดีใจ
หลิวฮว่าเหมยเปิดประตูลงจากรถ ทันใดนั้นเธอก็รีบสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า
เธอเงื้อขวานในมือสับลงไปที่ซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังคืบคลานเข้าหาหลิวเว่ยหมิน!
มันคือไอ้ตัวที่เกาะประตูและโดนหลิวเว่ยหมินกระแทกล้มไปตอนแรกนั่นเอง!
ในฐานะลูกสาวของหลิวเว่ยหมินผู้รักการออกกำลังกาย เธอมีความกล้าและร่างกายที่แข็งแรงไม่แพ้ผู้ชายอกสามศอก
รอดไปที!
สองพ่อลูกสบตากัน
ตอนนั้นเอง ประตูท้ายรถก็เปิดออก ฝูงชนทยอยกันเดินลงมา
"ไปทางไหน?" หลิวเว่ยหมินหันไปถามเลขาธิการหมู่บ้านที่กำลังลงจากรถ ในใจเริ่มหงุดหงิด
ตลอดทางที่ผ่านมา เขาบอกได้เลยว่าคนกลุ่มนี้มัน 'ตัวถ่วง' ชัดๆ พึ่งพาอะไรไม่ได้สักอย่าง
เลขาธิการหมู่บ้านเดินนำหน้า พอทุกคนเข้ามาในเขตท่องเที่ยว เขาก็ปิดประตูรั้วเหล็ก
รั้วนี้เป็นประตูทางเข้าจุดชมวิว สมัยก่อนเอาไว้กันนักท่องเที่ยวที่จะแอบเข้าฟรี แม้จะไม่แข็งแรงมาก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกั้น
เลขาธิการหมู่บ้านชี้ไปที่ก้อนหินรูปร่างแปลกตาที่วางระเกะระกะอยู่ข้างหน้า "ทางนี้คือภูเขาหิน เดินยากหน่อยนะ เราต้องปีนขึ้นไป"
เขาเดินนำพลางอธิบาย "ภูเขาหินเดินลำบากก็จริง แต่มันก็ช่วยกันซอมบี้ได้ดีเหมือนกัน"
หลิวเว่ยหมินไม่พูดอะไร เดินตามขึ้นไปพร้อมกับคนอื่น
ชายหนุ่มหลายคนที่เดินตามหลังหลิวฮว่าเหมย จ้องมองบั้นท้ายกลมกลึงของเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย
โดยเฉพาะจังหวะที่หลิวฮว่าเหมยต้องก้าวขาปีนป่ายก้อนหิน ส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายยิ่งปรากฏชัดเจน
พวกผู้ชายข้างหลังจ้องมองแก้มก้นงามงอนคู่นั้นตาเป็นมัน
ดูเหมือนหลิวฮว่าเหมยจะสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา เธอหันขวับกลับไป
พอเห็นสายตาลามกของคนพวกนี้ เธอโกรธจนหน้าแดง
"มองอะไร!?" เธอตวาดลั่น!
ในใจคิดอย่างเดือดดาล: คนพวกนี้ทำไมมันหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ เลวยิ่งกว่าหลี่อวี่ซะอีก ศีลธรรมมันหายไปไหนหมด!
แต่พอนึกย้อนไป ตอนอยู่ใต้กำแพง คนพวกนี้กลับทำตัวน่าสงสารราวกับผู้บริสุทธิ์
ชายหนุ่มรอยสักที่ตามมาติดๆ รีบแก้ตัวหน้าตาย "ไม่ได้มองอะไรซะหน่อย รีบๆ เดินเถอะ อย่าขวางทางคนอื่น"
หลิวเว่ยหมินที่อยู่หน้าสุดได้ยินเสียงเอะอะจึงหันกลับมามอง
พวกชายหนุ่มรีบก้มหน้าหลบสายตาทันที
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก ภูเขาหินลูกนี้ไม่สูงมากนัก ไม่นานพวกเขาก็เห็นบ้านมุงกระเบื้องเก่าๆ สองหลังที่วัชพืชขึ้นรกครึ้มอยู่ตรงกลางเขา
แต่พอใกล้จะถึงบ้านเก่า ทั้งที่สามารถเดินตรงไปได้ แต่เลขาธิการหมู่บ้านกลับทำท่าอึกอัก แล้วบอกให้เดินเลี่ยงไปทางข้างๆ
หลิวเว่ยหมินทำหน้าสงสัยและเอ่ยถาม
เลขาธิการหมู่บ้านรีบตอบ "ข้างหน้ามันเดินยากน่ะ ข้างหน้ามัน..." เหมือนยังคิดข้ออ้างไม่ออก เขาจึงติดอ่างตอบไม่ถูก
แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาพูดต่อ "ภูเขาหินของเราก็ถือเป็นที่เที่ยวเล็กๆ นะ ทางขวามือมีจุดชมวิวอยู่ ทิวทัศน์ดีมาก เราไปทางนั้นกันเถอะ จะได้ดูด้วยว่าซอมบี้ตามมาทันหรือยัง"
แม้เหตุผลจะดูฟังไม่ขึ้น แต่พอได้ยินเรื่องซอมบี้ หลิวเว่ยหมินจึงตัดสินใจไปดูลาดเลาก่อน
เพื่อดูว่าที่ตีนเขามีซอมบี้ชุดใหม่ตามมาสมทบหรือไม่
แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มา หลิวเว่ยหมินก็เริ่มรู้เช่นเห็นชาติว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ชาวนาซื่อๆ ที่เขารู้จักอีกต่อไป เขาจึงแอบระวังตัวไว้ในใจ คืนนี้จะลองไปสำรวจเส้นทางนั้นดูว่ามีอะไรซ่อนเงื่อนอยู่หรือเปล่า
เมื่อไปถึงจุดชมวิว มองลงไปเห็นบ้านชาวบ้านไม่กี่หลังที่ตีนเขา และมีซอมบี้เดินเตร็ดเตร่อยู่บ้าง
แต่พวกมันติดรั้วเหล็ก เข้ามาไม่ได้ ได้แต่ยืนคำรามขู่อยู่ด้านนอก
เมื่อทุกคนมาถึงบ้านกระเบื้องเก่าสองหลังนั้น ฟ้าก็เริ่มมืดพอดี
โชคดีที่พวกเขาหยิบไฟฉายสำหรับเดินป่ามาจากป้อมยามหน้าประตู ไม่งั้นคงต้องคลำทางในความมืด
ค่ำคืนอันมืดมิด หลังจากเครียดมาทั้งวัน ทั้งหนีตาย ทั้งฟันซอมบี้ จนไม่มีเวลาหาอาหาร
หลิวเว่ยหมินกับลูกสาวไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ความหิวโหยจึงเริ่มจู่โจมอย่างหนักหน่วง