บทที่ 27 จะเอาอะไรมาแลก?

บทที่ 27 จะเอาอะไรมาแลก?
"ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้!" หลิวเว่ยหมินตะโกนเสียงแหบแห้ง ลูกสาวคนนี้แม่ตายตั้งแต่เด็ก เขาเลี้ยงเธอมากับมือ
ปกติเขาต้องออกไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันมีน้อยนิด เขาจึงรู้สึกผิดต่อลูกเสมอมา
ในสายตาของหลิวฮว่าเหมย แม้พ่อจะไม่มีเวลาให้มากนัก แต่พ่อคือท้องฟ้าของเธอ!
การซึมซับจากพ่อทำให้เธอเติบโตมาเป็นคนรักความยุติธรรม
แต่คนพวกนี้พอได้ยินเสียงตวาด กลับยิ่งกดล็อกตัวเธอแน่นขึ้นไปอีก
หลิวเว่ยหมินระเบิดโทสะ "ศพข้างนอกนั่น ฝีมือพวกแกใช่ไหม?"
เลขาธิการหมู่บ้านเห็นว่าความแตกแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
เขาแสยะยิ้ม "โลกมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว คุณเองก็พูดนี่ว่ารัฐบาลไม่มีแล้ว จะแปลกอะไร"
เห็นเลขาฯ ยอมรับหน้าตาเฉย หลิวเว่ยหมินใจสลาย
สิ่งที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิตกลายเป็นเรื่องตลก เมื่อเห็นลูกสาวดิ้นรนอยู่ใต้เงื้อมมือมาร หัวใจคนเป็นพ่อเหมือนถูกกรีดด้วยมีด
เขาพุ่งตัวเข้าไปทันที กระสุนหมดไปนานแล้ว อาวุธเดียวที่มีคือมีดสั้น
เห็นหลิวเว่ยหมินพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มรอยสักก็เริ่มลนลาน คว้าตัวลูกน้องข้างๆ มาบังเป็นโล่มนุษย์
เวลานี้หลิวเว่ยหมินสติขาดผึง ไม่สนแล้วว่าใครเป็นใคร เขาแทงสวนเข้าที่คอของคนที่ถูกใช้เป็นโล่ทันที
ฉึก! เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ!
เลขาธิการหมู่บ้านที่แอบถอยไปหลบข้างหลังตั้งแต่แรกเห็นหลิวเว่ยหมินฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม หัวใจก็เต้นรัวด้วยความกลัว
เห็นหลิวเว่ยหมินฆ่าคนแล้วยังไม่ยอมหยุด เขาจึงตะโกนลั่น "หยุดมันไว้! ฆ่ามันซะ ไม่งั้นเราตายกันหมดแน่!"
ทุกคนเหมือนเพิ่งได้สติ ต่างกรูเข้าใส่ บ้างถือจอบ บ้างถือมีดทำครัว บ้างถือมีดดายหญ้า บางคนคว้าท่อนฟืนมาเป็นอาวุธ
ในสายตาของหลิวเว่ยหมิน คนพวกนี้ไม่มีค่าความเป็นคนอีกต่อไป เขาคิดแต่จะช่วยลูกสาวให้ได้!
พอได้ยินเสียงเตือนของเลขาฯ คน 4-5 คนก็รุมเข้ามา คนหนึ่งง้างจอบฟันลงมา แต่หลิวเว่ยหมินหลบได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วพุ่งเข้าประชิดตัวคนที่ถือมีดดายหญ้า
มีดสั้นในมือแทงสวนเข้าที่คอหอยอีกครั้ง เป็นท่าที่ทำจนชินมือ
ตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มขึ้น ในช่วงพายุฝน หลิวเว่ยหมินกับหลิวเจี้ยนเหวินต่อสู้เอาชีวิตรอดจากดงซอมบี้มานับไม่ถ้วน เพื่อประหยัดกระสุน พวกเขาต้องใช้มีด
การแทงเข้าจุดตายอย่างลำคอ จึงกลายเป็นสัญชาตญาณฝังลึกของหลิวเว่ยหมินไปแล้ว
คนพวกนี้ในสายตาเขาตอนนี้ เลวร้ายยิ่งกว่าซอมบี้เสียอีก!
พอจัดการเหยื่อรายนี้เสร็จ เขาก็แย่งมีดดายหญ้าจากมือมันมา มีดสั้นมันคมก็จริงแต่ระยะมันสั้นไป... ของแบบนี้มันต้อง 'ยาวกว่าได้เปรียบ'!
เห็นหลิวเว่ยหมินฆ่าไปอีกศพ เลือดบ้าของพวกชาวบ้านก็เริ่มขึ้นหน้า ถ้าไม่หยุดไอ้หมอนี่ คนต่อไปที่จะตายอาจเป็นตัวเอง!
ทุกคนจึงดาหน้าเข้ามา ชายหนุ่มรอยสักที่เป็นหัวโจกถือมีดสปาร์ตา พยักหน้าส่งสัญญาณให้พรรคพวกซ้ายขวา แล้ววิ่งชาร์จเข้ามาพร้อมกัน
หลิวเว่ยหมินเก่งแค่ไหนก็เป็นแค่คนคนเดียว ไม่ใช่ยอดมนุษย์!
เขาถือมีดดายหญ้าฟันฝ่าเข้าไปหาลูกสาวอย่างไม่คิดชีวิต ฟันพวกมันตายไปสองศพ แต่ตัวเองก็โดนฟันเข้าที่ไหล่ไปสองแผล โชคดีที่สัญชาตญาณทำให้เขาเบี่ยงหลบจุดตายได้ทัน
แต่แผ่นหลังก็ถูกกรีดเป็นแผลยาวสองแนว เลือดไหลซึมออกมา
ในที่สุดเขาก็ฝ่ามาถึงตัวลูกสาว คนสองคนที่กดหลิวฮว่าเหมยอยู่พยายามจะเอามีดจ่อคอเธอเพื่อขู่
แต่หลิวเว่ยหมินไวกว่า เขาขว้างมีดสั้นในมือออกไป ปักเข้ากลางอกหนึ่งในคนร้ายอย่างแม่นยำ
หลิวฮว่าเหมยฉวยโอกาสถีบอีกคนกระเด็น แล้ววิ่งไปหาพ่อ
สองพ่อลูกได้กลับมาอยู่ด้วยกัน หลิวเว่ยหมินหอบหายใจหนักหน่วง เขาเอาตัวบังลูกสาวไว้
หลิวฮว่าเหมยมองแผ่นหลังของพ่อที่ชุ่มไปด้วยเลือด น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
หลิวเว่ยหมินไม่พูดพร่ำทำเพลง แอบยัดกุญแจรถและไฟฉายใส่มือลูกสาว กระซิบเสียงเครียด "หนีไป... ไปหาหลิวเจี้ยนเหวิน! หลี่อวี่อาจจะไม่ช่วยลูก แต่หลิวเจี้ยนเหวินเห็นแก่หน้าพ่อ เขาต้องช่วยแน่!"
ถึงจะเสียงเบา แต่ชายหนุ่มรอยสักที่อยู่ใกล้ที่สุดได้ยิน มันตะโกนลั่น "อย่าให้พวกมันหนีไปได้!"
ฝูงคนร้ายกรูเข้ามาอีกรอบ หลิวเว่ยหมินดันลูกสาวไปทางประตู แล้วตัวเองก็ถือมีดดายหญ้าพุ่งเข้าใส่พวกมันอย่างบ้าเลือด
เขาฟันโดนคนหนึ่ง แต่อีกคนหลบทัน
หลิวเว่ยหมินผลักหลิวฮว่าเหมยออกไปนอกประตู แต่ไม่ทันระวัง มีดเล่มหนึ่งฟันฉับเข้าที่น่องของเขา!
ตุบ!เขาล้มลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผลที่น่อง
แต่เขากัดฟันทนความเจ็บปวด พยุงตัวพิงกรอบประตูไว้แน่น
ขาข้างที่บาดเจ็บรับน้ำหนักไม่ไหว ร่างกายทรุดลง แต่เขาก็ยังใช้ร่างของตัวเองขวางประตูไว้อย่างเหนียวแน่น
"หนีไป!! เร็ว!!" หลิวเว่ยหมินคำรามลั่น!
หลิวฮว่าเหมยร้องไห้แทบขาดใจ เธอเสียใจเหลือเกิน! ทำไมถึงช่วยคนพวกนี้! ทำไมไม่เชื่อคำพูดของหลี่อวี่ตั้งแต่แรก!
แต่โลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจขาย เธออยากจะอยู่ต่อ แต่ถ้าอยู่ก็ตายกันหมด
หรือจะไปขอร้องคนคนนั้น? เขาจะช่วยไหม? ไม่รู้สิ... แต่ก็ยังมีความหวังริบหรี่
เธอมองหน้าพวกมันทุกคนด้วยสายตาอาฆาตแค้น... ถ้าฉันรอดไปได้ พวกแกต้องตาย!
เธอตัดสินใจวิ่งหนีลงเขา พวกคนร้ายพยายามจะตามมา แต่ติดหลิวเว่ยหมินที่ขวางประตูสู้ตายถวายชีวิต
หลิวฮว่าเหมยวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปตามทางเขาที่ขรุขระ บาดเจ็บแค่ไหนก็ไม่สน กลัวแค่พวกมันจะตามมาทัน
ในที่สุดก็ถึงตีนเขา รถจอดอยู่ข้างรั้วเหล็ก!
แต่ที่รั้วมีซอมบี้สองตัวขวางอยู่ หลิวฮว่าเหมยที่กำลังหนีตายไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่แล้ว
เธอพุ่งเข้าใส่ซอมบี้ ฟาดตัวหนึ่งล้มคว่ำ
อีกตัวกำลังจะเข้ามา แต่เธอหนีขึ้นรถไปได้ทัน
บรื๊นนน...
เสียงเครื่องยนต์คำราม หลิวฮว่าเหมยเหยียบคันเร่งมิด!
บนถนนหลวงยามค่ำคืน ซอมบี้โผล่มาขวางหน้ารถบ้างเป็นระยะ
ปัง! ปัง! ปัง! รถปราบจลาจลพุ่งชนดะราวกับรถเกลี่ยดิน!
ขับมาจนถึงกำแพงฐานทัพ
อารองหลี่หงต้าเห็นแสงไฟรถมาแต่ไกล พอเห็นว่าเป็นรถปราบจลาจล ก็รีบวิทยุแจ้งหลี่อวี่กับพวกหลิวเจี้ยนเหวินทันที
หลี่อวี่กำลังหลับอยู่ แต่เขามีนิสัยหลับตื้นมาตั้งแต่ก่อนและหลังย้อนเวลา จึงตื่นทันที
แค่ได้ยินเสียงวิทยุดังแกร็กแรก เขาก็ลืมตาตื่น
ลุกขึ้น สวมเสื้อ คว้าปืนกลมือ หยิบดาบยาว
พอเขามาถึง รถก็จอดอยู่ที่หน้ากำแพงแล้ว เสียงเครื่องยนต์ดึงดูดซอมบี้ให้มาล้อมรถอยู่ 7-8 ตัว
อารองตีหน้านิ่ง มองดูหลิวฮว่าเหมยที่ตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างล่าง
"ได้โปรดเถอะ! ช่วยฉันด้วย! ฉันผิดไปแล้วที่เข้าใจคุณผิด ฉันขอโทษ ช่วยด้วยเถอะนะ!" หลิวฮว่าเหมยร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในรถ เสียงขาดๆ หายๆ เพราะสะอื้นหนัก
อารองมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ส่วนหลี่หงหยวนที่เข้าเวรคู่กันก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่ถอนหายใจ บอกว่ารอหลี่อวี่มาตัดสินใจ
หลี่อวี่มาถึง โดยมีลุงใหญ่หลิวเจี้ยนเหวินตามมาติดๆ
เขายืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ มองลงไปเห็นหลิวฮว่าเหมย แปลกใจนิดหน่อยแต่ไม่พูดอะไร เขาอยากฟังว่าเธอจะพูดยังไง
แต่ลุงใหญ่ข้างๆ ร้อนรนจนทนไม่ไหว เร่งให้หลี่อวี่เปิดประตูรับคนเข้ามา
หลี่อวี่ปฏิเสธ
อารองและหลี่หงหยวนทำเป็นทองไม่รู้ร้อน มองฟ้ามองดิน ไม่เกี่ยวกับฉัน
หลิวฮว่าเหมยข้างล่างร้องไห้จนแทบพูดไม่รู้เรื่อง เล่าเหตุการณ์กระท่อนกระแท่น เสียงอู้อี้ฟังแทบไม่ออก
"พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม? ให้เวลา 10 วินาที ถ้ายังร้องไห้อยู่ ฉันจะกลับไปนอน" หลี่อวี่พูดเสียงเรียบ
หลิวฮว่าเหมยสูดหายใจลึก พยายามกลั้นสะอื้น นับเลขในใจบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์
เรื่องราวเลวร้ายที่เจอมาในวันนี้ทำให้เธอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่นานเธอก็ควบคุมอารมณ์ได้ และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและชัดเจน
จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองหลี่อวี่ด้วยสายตาอ้อนวอนอย่างที่สุด
เธอรู้ดีว่าคนที่ตัดสินใจคือหลี่อวี่
หลี่อวี่ฟังจบ หันไปมองลุงใหญ่ที่ทำท่าจะพุ่งลงไปช่วย เขาตบไหล่ลุงเบาๆ แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง
เขาจุดบุหรี่สูบเองมวนหนึ่ง พ่นควันออกมาอย่างใจเย็น
แล้วก้มมองหลิวฮว่าเหมยด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้อารมณ์ แต่แฝงด้วยเหตุผล
เขาพูดขึ้นว่า
"เมื่อตอนกลางวัน... คนที่บังคับให้ฉันรับพวกมันเข้ามา... ก็คือเธอ
แล้วตอนนี้... คนที่มาขอให้ฉันไปฆ่าพวกมันเพื่อช่วยพ่อ... ก็คือเธออีก
เธอจะเอาอะไรมาแลก?"
น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก เหมือนแค่พูดความจริงที่เถียงไม่ออก