บทที่ 37 คลื่นซอมบี้

บทที่ 37 คลื่นซอมบี้
เมื่อเห็นฝูงซอมบี้ยั้วเยี้ยอยู่ตรงหน้า หลี่หางก็รีบคว้าวิทยุสื่อสารเรียกหลี่อวี่และคนอื่น ๆ ทันที
ตอนนั้นหลี่อวี่เพิ่งวิ่งออกกำลังกายเสร็จและกำลังอาบน้ำ พอได้ยินเสียงหลี่หางผ่านวิทยุสื่อสาร เขาก็หมดอารมณ์จะอาบต่อ
เขารีบเช็ดตัวอย่างลวก ๆ แล้วใช้วิทยุเรียกหาลุงใหญ่ อาสอง หยางเทียนหลง และคนอื่น ๆ ให้รีบมารวมตัวกันด่วน
หลังจากสวมเสื้อผ้า คว้าดาบยาว และฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงหยิบปืนกลมือติดตัวไปด้วย
ระหว่างทางไปประตูใหญ่ เขารู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย การต้องวิ่งวุ่นจัดการกับซอมบี้ทั้งวันทั้งคืนมันสูบพลังงานไปไม่น้อย
ดูเหมือนว่าฆ่าเท่าไหร่ก็ฆ่าไม่หมด เมื่อพูดถึงซอมบี้ เขาเคยคิดเหมือนกันว่าพวกมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร
ก่อนจะย้อนเวลากลับมา ไม่เคยมีใครระบุต้นตอการระบาดของวันสิ้นโลกได้อย่างชัดเจนและเป็นเอกฉันท์
แต่ทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ ไวรัสรั่วไหลจากบริษัทยาชีวภาพระดับโลก!
เดิมทีเขาไม่ค่อยเชื่อทฤษฎีนี้นัก
เขาเคยเข้าใจว่าการระบาดเริ่มขึ้นในวันที่ 25 พฤศจิกายน แต่ก่อนหน้านั้น ตอนที่เขาไปรับลุงใหญ่ เขากลับเจอซอมบี้เข้าแล้ว!
นั่นแสดงว่าไวรัสอาจจะแฝงตัวอยู่ในร่างกายมนุษย์มานานแล้ว และซอมบี้ก็เกิดขึ้นมานานแล้วเช่นกัน
เพียงแต่มีการปิดข่าวไม่ให้ข้อมูลรั่วไหล เขาถึงได้เข้าใจผิดว่าเป็นวันที่ 25
สรุปแล้วซอมบี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? และมีแผนการชั่วร้ายอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังการระบาดนี้กันแน่?
หลี่อวี่มองไปข้างหน้า ใกล้จะถึงประตูใหญ่แล้ว เขาเริ่มได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้แว่วมา
เขาส่ายหัว ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อน
หลี่อวี่รีบขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ ที่นั่นมีหลี่หางและหลี่ฮ่าวหรานประจำการอยู่
ยิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ แนวบังตาจากกำแพงก็น้อยลง ทำให้เห็นซอมบี้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งเขาไปยืนอยู่บนยอดหอสังเกตการณ์ มองดูฝูงซอมบี้ที่อัดแน่นยั้วเยี้ยอยู่เบื้องล่าง กะด้วยสายตาคร่าว ๆ น่าจะมีเป็นพันตัว!
"ซี๊ด..."
หลี่อวี่สูดหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ
ซอมบี้เยอะเกินไปแล้ว
พวกมันเดินออกมาจากป่าอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย อัดกันแน่นอยู่ใต้กำแพงที่ยาวหลายร้อยเมตรจนแทบไม่มีที่ว่าง
เมื่อมองคลื่นซอมบี้ที่เหมือนฝูงมด หลี่อวี่ก็ใจหล่นวูบ
เขาหันขวับไปถามหลี่หางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พวกมันโผล่มาตอนไหน? ทำไมจู่ ๆ ถึงมากันเยอะขนาดนี้?"
หลี่หางพยายามนึกย้อนกลับไป ก่อนจะตอบด้วยความรู้สึกผิด
"เมื่อกี้ผมอ่านนิยายอยู่... กว่าจะรู้ตัวอีกทีพวกมันก็มากันเต็มแล้ว"
หลี่อวี่รู้สึกโมโหจนอยากจะตบกบาลสักฉาด
แต่สุดท้ายมือที่ง้างไว้ก็ค้างอยู่กลางอากาศ เขาพอจะเข้าใจได้ การเข้าเวรเฝ้ายามมันน่าเบื่อจะตายชัก ใครจะไปจ้องป่ามืด ๆ ได้ตลอดเวลา
สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจและสะบัดมือลง
หลี่หางเห็นหลี่อวี่ทำแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิด
"ครั้งหน้าผมไม่กล้าแล้วครับ..."
หลี่อวี่ไม่ตอบ เขาหันไปมองลุงใหญ่และคนอื่น ๆ ที่ตามขึ้นมา แล้วถามว่า
"วันนี้ใครเข้าเวรห้องมอนิเตอร์?"
ลุงใหญ่ชะงักไปนิดหนึ่ง งง ๆ ว่าถามทำไม แต่ก็ตอบไปว่า
"วันนี้ลูกสาวคนรองของไล่ตงเซิง 'ไล่เจียฉี' เข้าเวร มีอะไรเหรอ?"
แววตาของหลี่อวี่เคร่งขรึมขึ้น แต่ยังไม่ตอบคำถามลุงใหญ่
เขาอุตส่าห์เลือกสร้างฐานทัพในที่ลับตาคนขนาดนี้ ทำไมถึงยังเกิดคลื่นซอมบี้ได้?
จมูกของซอมบี้ไวมาก พวกมันจะถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของมนุษย์ โดยเฉพาะกลิ่นเลือดสด ๆ จะกระตุ้นพวกมันอย่างรุนแรง เผลอ ๆ อาจทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม
เมื่อมองซอมบี้ใต้กำแพง หลี่อวี่ก็เริ่มปวดหัว แม้ตอนนี้พวกมันจะยังเข้ามาในฐานไม่ได้
แต่ถ้าพวกมันยังหลั่งไหลมารวมตัวกันเรื่อย ๆ จนถึงจุดหนึ่ง ต่อให้มีลวดหนามไฟฟ้า ก็มีความเป็นไปได้ที่พวกมันจะพังเข้ามา!
หลี่อวี่อยากจะไปดูที่ห้องมอนิเตอร์ให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้น ซอมบี้เยอะขนาดนี้มันต้องมีเงื่อนงำแน่!
แต่ตอนนี้ต้องจัดการปัญหาตรงหน้าก่อน!
สถานการณ์คับขัน หลี่อวี่สั่งให้หลี่หางกดกริ่งสัญญาณเตือนภัย เรียกทุกคนในฐานมารวมพล
พร้อมกันนั้น เขาสั่งให้อาสี่ 'หลี่หงเฉิง' ขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์บนยอดเขาเพื่อดูลาดเลาว่า นอกจากด้านหน้าแล้ว ทางซ้าย ขวา และด้านหลัง มีซอมบี้โผล่มาอีกไหม และให้แวะไปเช็กที่ห้องมอนิเตอร์ด้วยว่าซอมบี้เริ่มปรากฏตัวตอนกี่โมง
ทุกคนที่ปีนขึ้นมาบนหอสังเกตการณ์ต่างทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นซอมบี้จำนวนมหาศาล นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอกับ 'คลื่นซอมบี้'
หลี่อวี่กวาดตามองสมาชิกทุกคนที่มารวมตัวกันใต้หอสังเกตการณ์ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง
"ตอนนี้ข้างนอกมีคลื่นซอมบี้ หน้ากำแพงเต็มไปด้วยพวกมัน เราต้องช่วยกันจัดการพวกมันให้หมด!"
หยางเทียนหลงเป็นคนแรกที่ขานรับ
"งั้นจะรออะไรล่ะ ขึ้นไปลุยกันเลย!"
จ้าวต้าเพ่าพยักหน้าสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ แม้แต่ไล่ซีเยว่ก็ทำหน้าตื่นตระหนก แต่ดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะสู้
หอสังเกตการณ์ด้านหน้ามี 3 ป้อม แต่ละป้อมจุคนได้ประมาณ 7 คน
ตอนแรกพวกเขาซื้อหน้าไม้มา 20 คัน พร้อมดาบยาว หอกยาว และปืนอีกจำนวนหนึ่ง
ถึงจะมีปืน แต่กระสุนมีจำกัด ต้องใช้ในยามจำเป็นจริง ๆ ส่วนลูกธนูของหน้าไม้นั้นสามารถเก็บกลับมาใช้ใหม่ได้ ครั้งนี้จึงเน้นใช้หน้าไม้เป็นหลัก
ขณะที่กำลังแจกจ่ายหน้าไม้และหอกยาว หยางเทียนหลงก็เดินเข้ามาหาหลี่อวี่
"ไอ้ต้าเพ่ามันเล่นหน้าไม้บ่อย สมัยอยู่ในกองทัพ ฝีมือยิงปืนของมันแม่นที่สุดในกลุ่มเราแล้ว เอาน้าไม้ให้มันใช้เถอะ มันยิงแม่นอย่างกับจับวาง!"
หลี่อวี่มองหยางเทียนหลงอย่างพินิจพิเคราะห์ เมื่อเห็นแววตาจริงใจของเพื่อน สุดท้ายเขาก็ส่งหน้าไม้ให้จ้าวต้าเพ่าหนึ่งคัน
ไม่นานนัก คนที่ถือหน้าไม้ก็ประจำการบนหอสังเกตการณ์
เนื่องจากพื้นที่บนหอมีจำกัด จึงให้บางคนขึ้นไปยิง ส่วนคนที่เหลือให้ใช้หอกยาวแทงซอมบี้จากบนกำแพงสูง 6 เมตร
นี่เป็นศึกแรกกับคลื่นซอมบี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นและประหม่า แต่พอเห็นหลี่อวี่สั่งการอย่างเป็นระบบ ระเบียบ ความมั่นใจก็เริ่มกลับมา
บนหอสังเกตการณ์ จ้าวต้าเพ่ารับหน้าไม้คอมพาวด์มาถือ เขาชั่งน้ำหนักในมือแล้วเอ่ยชม
"ของราคาเกือบ 20,000 นี่คุณภาพมันดีจริง ๆ เว้ย!"
หลี่อวี่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าหมอนี่ตาถึง มองปุ๊บก็รู้ยี่ห้อปั๊บ
เขาไม่พูดอะไรมาก มองดูซอมบี้ที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ และออกันอยู่ที่กำแพงไม่ยอมไปไหน
หลี่อวี่แปลกใจ ปกติซอมบี้ต้องมีสิ่งเร้าถึงจะคลุ้มคลั่งขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ยินเสียงดังหรือไม่ได้กลิ่นมนุษย์สักพัก พวกมันก็จะสลายตัวไปเอง
ทำไมพวกนี้ถึงปักหลักอยู่ที่กำแพงไม่ไปไหน?
หลี่อวี่ไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือต้องกำจัดพวกมัน!
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
คนบนหอสังเกตการณ์ระดมยิงใส่ซอมบี้ แต่ส่วนใหญ่เล็งไม่ค่อยแม่น หลี่อวี่เห็นแล้วหน้าดำคร่ำเครียด ต้องฝึกกันอีกเยอะ!
ตัดภาพมาที่จ้าวต้าเพ่า หมอนี่ยิงเข้าเป้าแทบทุกดอก หนึ่งลูกหนึ่งศพ บางจังหวะยิงทะลุเสียบซอมบี้ติดกันเป็นลูกชิ้นปิ้งเลยก็มี
หลี่อวี่พยักหน้าอย่างพอใจ จ้าวต้าเพ่าเหมือนจะรู้ตัวว่าโดนมอง จึงเกาหัวแก้เขิน
"เมื่อก่อนชอบฝึกเล่น ๆ น่ะครับ"
หลี่อวี่ไม่พูดอะไร ยกหน้าไม้ขึ้นยิงรัว ๆ ใส่ซอมบี้ เข้าเป้าทุกดอกเหมือนจับวางเช่นกัน
จ้าวต้าเพ่าเห็นฝีมือหลี่อวี่ แววตาที่มองมาก็เปลี่ยนเป็นความยอมรับนนับถือ
ทันใดนั้น เสียงของอาสี่ก็ดังแทรกเข้ามาในวิทยุสื่อสาร
"เสี่ยวอวี่! มีคนเล่นตุกติก! อาตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว เห็นมีคนเอาน้ำอะไรสักอย่างมาราดบนกำแพง มีคนจงใจล่อซอมบี้มาที่นี่!"
พอได้ยินแบบนั้น หลี่อวี่ก็ง้างสายแล้วปล่อยลูกธนูออกไปสุดแรง แรงส่งมหาศาลจนทะลุซอมบี้ไปถึงสามตัวรวด
ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชา แต่แววตากลับลุกโชนด้วยประกายอำมหิต!
เขากัดฟันพูดเสียงเย็นยะเยือก
"ฉันอุตส่าห์อยู่เงียบ ๆ ไม่หาเรื่องใคร ยังมีคนกล้ามาลองดีกับฉันอีกเหรอ?"