บทที่ 38 ล่อเสือออกจากถ้ำ

บทที่ 38 ล่อเสือออกจากถ้ำ
ฝนเริ่มตกลงมาปรอย ๆ หลี่อวี่มองฝูงซอมบี้ที่ยังคงหลั่งไหลมารวมตัวกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
มือก็คอยเหนี่ยวไกหน้าไม้ยิงใส่พวกมันไม่ยั้ง แต่จากแนวป่าก็ยังมีซอมบี้หน้าใหม่โผล่ออกมาไม่ขาดสาย
เมฆดำทะมึนปกคลุมท้องฟ้า ฝนที่ตกปรอย ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นเม็ดใหญ่ เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง
ทุกคนเปียกโชกไปทั้งตัว แต่ไม่มีใครถอยแม้แต่ก้าวเดียว เพราะพวกเขารู้ดีว่าถ้าซอมบี้พังกำแพงเข้ามาได้ ทุกคนจบเห่แน่!
แต่ยิ่งยิงเท่าไหร่ จำนวนซอมบี้ก็ดูจะไม่ลดลงเลย ความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทุกคน
หลี่อวี่คิดคำนวณในใจ: ลูกธนูมีจำกัด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แย่แน่
ต้องล่อซอมบี้ออกไป ไม่อย่างนั้นพวกมันจะมารวมตัวกันจนกำแพงรับไม่ไหว
โชคยังดีที่พวกคนที่ล่อซอมบี้มาน่าจะทำแค่บริเวณประตูหน้า กำแพงนี้ยาวตั้งพันเมตร หลี่อวี่ยังทำประตูเล็กไว้หลังเขาอีกจุดหนึ่ง
ต้องออกไปล่อพวกมัน
เมื่อตัดสินใจได้ หลี่อวี่ก็หันไปมองจ้าวต้าเพ่าและคนอื่น ๆ จ้าวต้าเพ่ายิงซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง ส่วนหยางเทียนหลงก็ใช้หอกแทงพวกมันจากบนกำแพงอย่างไม่ลดละ
เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจจะพาพี่น้องหลี่กัง-หลี่เถี่ย รวมถึงจ้าวต้าเพ่าและหยางเทียนหลง รวมเป็น 5 คน ออกไปล่อซอมบี้
การออกไปครั้งนี้ นอกจากล่อซอมบี้แล้ว เขายังอยากเช็กดูด้วยว่าไอ้พวกระยำที่ล่อซอมบี้มายังซุ่มอยู่แถวนี้หรือเปล่า คนที่เขาเลือกมาล้วนเพิ่งปลดประจำการและใช้ปืนเป็น ซึ่งสำคัญมาก
เพราะสุดท้ายแล้ว ปืนอาจไม่ได้เอาไว้ใช้ยิงซอมบี้ แต่อาจต้องใช้ยิง 'คน'
ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้าบัดซบ!
เขาตะโกนสั่งการ
"เสี่ยวเถี่ย เสี่ยวกัง เทียนหลง ต้าเพ่า! ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ เราต้องล่อซอมบี้ออกไป ขืนยิงกันแบบนี้ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด! พวกเรา 5 คนจะออกไปล่อมันเอง!"
สิ้นเสียงหลี่อวี่ ลุงใหญ่ก็พูดขึ้นด้วยความตกใจ
"เสี่ยวอวี่ ลุงไปด้วย!"
หลี่หางที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบพูดเสริม "พี่ ผมไปด้วย"
หลี่อวี่ปวดหัวจี๊ด กำลังจะอ้าปากห้าม หยางเทียนหลงก็พูดแทรกขึ้นมา
"เอาสิไอ้อวี่ ออกไปอัดพวกแม่งกัน!"
หลี่อวี่หันไปมองลุงใหญ่กับอาสอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"มีคนเล่นสกปรกกับเรา แต่ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร ตอนนี้ซอมบี้เป็นแค่ปัญหาหนึ่ง เดี๋ยวพอเราล่อซอมบี้ไปแล้ว ไอ้พวกนั้นน่าจะโผล่หัวออกมา ลุงใหญ่ อาสอง ฝากดูแลฐานด้วยครับ!"
แล้วเขาก็หันไปพูดต่อ "ลุงใหญ่ คนอื่นยิงปืนไม่แม่นเท่าลุง ลุงต้องอยู่ที่นี่คอยคุ้มกัน"
ลุงใหญ่และคนอื่น ๆ ได้ยินแบบนั้นก็พูดไม่ออก แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ส่วนหลี่หางและคนรุ่นราวคราวเดียวกันต่างรู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองไร้ความสามารถ ไม่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระพี่ใหญ่ได้
อาสามที่เพิ่งกลับมาได้เดือนกว่า ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่บ้านคึกคักและมีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดวันสิ้นโลก
เขาได้ยินสิ่งที่หลี่อวี่พูด คนเป็นพ่อแม่ ใครบ้างจะไม่ห่วงลูก
ตอนที่ได้ยินว่าหลี่อวี่จะพาลูกชายฝาแฝดของเขาออกไปล่อซอมบี้ แวบแรกเขาก็ไม่อยากให้ไป แต่จะทำยังไงได้? หลี่อวี่ก็หลานเขา และหลานก็ทำเพื่อครอบครัว!
หลี่เถี่ยและหลี่กัง พี่น้องฝาแฝดคู่นี้มักจะใจสื่อถึงกัน พวกเขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน เดิมทีก็ตั้งใจจะปกป้องครอบครัวอยู่แล้ว ยิ่งหลี่อวี่เป็นคนนำทีม พวกเขาก็เต็มใจอย่างยิ่ง
หลังจากหลี่อวี่สรุปแผน หลี่เถี่ย หลี่กัง หยางเทียนหลง และจ้าวต้าเพ่า ก็ลงจากหอสังเกตการณ์มายืนรอที่ด้านล่าง
หลี่อวี่มองทั้งสี่คนด้วยแววตาหนักแน่น
"เมื่อกี้เช็กกล้องแล้ว มีคนจงใจล่อซอมบี้มา เพราะงั้นครั้งนี้ที่เราออกไป อาจจะไม่ได้ฆ่าแค่ซอมบี้ เผลอ ๆ อาจต้องฆ่าคนด้วย!"
ทั้งสี่คนฟังแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย
แต่หยางเทียนหลงเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น
"ช่างแม่งดิ ตอนขากลับมาก็ใช่ว่าฉันจะไม่เคยฆ่าพวกเดนมนุษย์ซะเมื่อไหร่"
หลี่อวี่แปลกใจเล็กน้อย เรื่องนี้พวกหยางเทียนหลงไม่เคยเล่าให้ฟังมาก่อน
จ้าวต้าเพ่าอธิบายเสริม
"ตอนพวกเรามาถึงตัวอำเภอ มีพวกไม่เจียมกะลาหัวกลุ่มหนึ่ง เห็นว่ามีมีด แล้วเห็นพวกเรามีอาหาร แถมตอนนั้นมีแค่ฉันกับเทียนหลง แล้วก็เสี่ยวจู พวกมันเลยปากดี จะมาแย่งอาหาร พอดีเสี่ยวกังกับเสี่ยวเถี่ยกลับมาทัน ก็เลยเก็บพวกมันเรียบ"
ตอนที่จ้าวต้าเพ่าเล่า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
หยางเทียนหลงฟังแล้วก็ของขึ้น "ถุย! คิดจะปล้นพวกเรา ไอ้พวกสวะ สมควรตายแล้ว"
หลี่อวี่หยิบบุหรี่ออกมาแจกทุกคนพลางรอพ่อไปหยิบปืน
ไม่นาน พ่อของเขา 'หลี่หงหยวน' ก็กลับมาพร้อมอาวุธ หลี่อวี่รับมาแจกจ่ายให้ทั้งสี่คน ประกอบด้วยปืนกลมือ 3 กระบอก และปืนไรเฟิลจู่โจม 2 กระบอก
แถมด้วยดาบยาวและมีดสั้นประจำกายคนละชุด
ได้เวลาออกเดินทาง!
เนื่องจากซอมบี้ยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนจึงไม่มีเวลาล่ำลามากนัก
หลิวฟางฮัว อาสาม อาสะใภ้ ลุงใหญ่ เสี่ยวจู...
ทุกคนมองดูชายหนุ่มทั้ง 5 คนเดินมุ่งหน้าไปทางหลังเขาด้วยความรู้สึกบีบหัวใจ การจากไปครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาครบทุกคนหรือไม่
หลี่หางกำหมัดแน่น เขาเกลียดตัวเองที่ช่วยอะไรพี่ใหญ่ไม่ได้ เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอ ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน พี่ใหญ่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเสมอ
เขาสาบานในใจ ต่อไปนี้ต้องพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก เขาต้องเป็นกำลังให้พี่ใหญ่ได้
แผ่นหลังของทั้งห้าคนที่เดินจากไป ให้ความรู้สึกห้าวหาญดั่งนักรบกู้ชาติ การไปครั้งนี้เพื่อสู้เพื่อครอบครัว เพื่อปกป้องคนที่รัก
บรรยากาศหนักอึ้งและโศกเศร้าเข้าปกคลุมจิตใจทุกคน
คนที่เหลือต่างยกหน้าไม้ขึ้นระดมยิงซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง หวังว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระให้คนที่ออกไปได้บ้าง
ที่ประตูหลัง หลี่หงหยวนมองดูทั้งห้าคนอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะจดจำภาพของพวกเขาไว้ในความทรงจำ
ตอนสร้างกำแพง มีประตูใหญ่แค่บานเดียว ส่วนประตูเล็กมี 3 บาน แต่ประตูเล็กเอารถใหญ่เข้าออกไม่ได้ ได้แค่มอเตอร์ไซค์เท่านั้น
หลี่หงหยวนพูดกับทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ระวังตัวด้วย รักษาชีวิตให้รอด พ่อจะรอพวกแกกลับมา"
หลี่อวี่ไม่หันกลับไปมอง เขาแค่โบกมือแล้วเปิดประตูเล็ก พุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก ทั้งสี่คนรีบตามออกไปติด ๆ
ที่ประตูหลังมีซอมบี้ไม่มาก มีแค่ไม่กี่ตัว หลี่อวี่กระชับดาบยาวพุ่งเข้าใส่ ส่วนหลี่เถี่ยและหลี่กังก็แยกย้ายไปจัดการตัวที่เหลือ
ปัง! หลี่หงหยวนปิดประตูเล็กทันที แล้วรีบวิ่งตึงตังขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ด้านหลัง พอเห็นว่าพวกเด็ก ๆ จัดการซอมบี้เศษปลายแถวหมดแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก
หลี่อวี่กวาดตามองทั้งสี่คน แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
"ทุกคน... พร้อมกันหรือยัง?"
หยางเทียนหลงยังคงมาดกวนประสาท โบกมือแล้วบอกว่า
"ลุยแม่งเลยดิไอ้อวี่ เริ่มเลย!"
อีกสามคนได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนั้น ความตึงเครียดหายไป หันมามองหลี่อวี่ด้วยความนิ่งสงบ
หลี่อวี่หยิบโทรโข่งขนาดใหญ่ขึ้นมา
ติ๊ด...
เสียงสัญญาณจากโทรโข่งดังสนั่นก้องป่าไปทั่วบริเวณ แม้แต่คนที่กำลังต้านซอมบี้อยู่หน้าประตูใหญ่ก็ได้ยินชัดเจน
ฝูงซอมบี้ที่ได้ยินเสียงเริ่มหันหัวเดินมุ่งหน้าไปทางประตูหลัง คนในฐานเห็นซอมบี้เคลื่อนย้ายก็โล่งใจเปลาะหนึ่ง แต่ก็อดเป็นห่วง 5 คนนั้นไม่ได้
ตัดมาที่กลุ่มหลี่อวี่ พอเปิดเสียงล่อเป้าเสร็จ พวกเขาก็ใส่ตีนหมาโกยแน่บมุ่งหน้าไปทางถนนหลวงทันที