บทที่ 40 มีปืนนี่หว่า

บทที่ 40 มีปืนนี่หว่า
ไม่ว่ามันจะเป็นใคร มันต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ! หลี่อวี่กัดฟันกรอด หันไปมองฝูงซอมบี้ด้านหลัง แล้วแผนการบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัว
"ทุกคน ไปที่รถคันนั้น!" หลี่อวี่สั่งฝ่าสายฝน
ทั้งห้าคนพุ่งทะยานราวกับเสือลงจากภูเขา
ทางฝั่งรถยนต์ พอไอ้หัวโล้นเห็นผู้มาเยือนชัด ๆ ก็ดูจะแปลกใจเล็กน้อย
มันตบตัวถังรถเรียกพวก ชายฉกรรจ์อีกหลายคนทยอยมุดออกมา
ในมือถือมีดสปาร์ตาและท่อนเหล็กเป็นอาวุธ
หลี่อวี่วิ่งเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ นับดูแล้วมีประมาณ 6 คน
เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามไม่มีใครถือปืน เขาก็วางใจ
ที่นี่คือประเทศจีน การควบคุมอาวุธเข้มงวดมาก ยิ่งปืนยิ่งไม่ต้องพูดถึง!
คนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้จับปืน ส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นปืนจริงด้วยซ้ำ
หลี่อวี่กระซิบสั่งทีมงาน
"ซ่อนปืน!"
ทุกคนงงนิดหน่อยแต่ก็ทำตาม เอาปืนไพล่หลัง จ้าวต้าเพ่าที่ถือปืนไรเฟิลทำหน้าลำบากใจ ปืนมันยาวจะซ่อนยังไง?
สุดท้ายเขาเลยถอดเสื้อคลุมออกมาห่อปืนไว้ ดูเหมือนถือไม้กระบองท่อนหนึ่ง
ตัดมาที่ฝั่งไอ้หัวโล้น พวกมันดูไม่มีความระแวดระวังเลยสักนิด อาจเป็นเพราะหลังวันสิ้นโลก พวกมันกร่างมานาน เจอคนขัดขืนน้อยมาก จนหลงคิดว่าไม่มีใครจัดการพวกมันได้
เมื่อสองกลุ่มเผชิญหน้ากัน ไอ้หัวโล้นจึงมองกลุ่มหลี่อวี่ด้วยสายตาดูถูก
"เฮ้ย! ยังกล้าโผล่หัวมาอีกเหรอ? ไม่กลัวตายรึไง?"
ไอ้หัวโล้นเอาสันมีดเคาะรถเล่น พูดจายียวน
หลี่อวี่ได้ยินแบบนั้นก็มั่นใจทันที ข้อสันนิษฐานถูกต้อง! ไอ้พวกระยำที่ล่อซอมบี้มาคือไอ้พวกนี้แหละ!
เมื่อมั่นใจแล้ว หลี่อวี่มองหน้าพวกมันโดยปราศจากความเกรงกลัว
เขากับพวกชักอาวุธมีดออกมา แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
"ไม่พูด? เป็นใบ้เหรอวะ? หรือว่ากลัวฉันจนขี้หดตดหาย?" ไอ้หัวโล้นหัวเราะร่าอย่างได้ใจ
"ยังกล้าใช้สายตาแบบนั้นมองพวกฉันอีก อยากตายหรือไง?"
ชายวัยกลางคนข้าง ๆ ที่ตัดผมทรงสกินเฮด พุงพลุ้ย ใส่เสื้อยืดลาย BOY กางเกงขาเดฟ รองเท้าโลฟเฟอร์ พูดกร่างขึ้นมา
แววตาของหลี่อวี่เย็นชาลงเรื่อย ๆ หยางเทียนหลงที่ยืนข้าง ๆ เริ่มทนไม่ไหว กระชับดาบในมือแน่น
ทันใดนั้น คนที่ถูกมัดมืออยู่ท้ายรถก็ตะโกนขึ้น
"ระวัง! พวกมันเป็นพวกเดนตาย! พวกมันเคยฆ่าคน!"
ไอ้พุงพลุ้ยทรงสกินเฮดได้ยินดังนั้น ก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปตบหน้าคนพูดฉาดใหญ่จนผู้หญิงคนนั้นกระเด็น จากนั้นมันก็ยังไม่หยุด ใช้สันมีดกระหน่ำตีเธอไม่ยั้ง
ผู้หญิงคนนั้นถูกตีโดยไม่ทันตั้งตัว ในกลุ่มเชลยมี 4 คน แต่คนอื่นกลับยืนมองเฉยราวกับไม่เกี่ยวกัน
มีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามจะเข้าไปห้ามไอ้พุงพลุ้ย
แต่จังหวะนั้น ชายอีกคนก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเด็กหนุ่มแล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง
ตามด้วยการกระทืบเข้าที่ท้องเด็กหนุ่มจนตัวงอ
"อั๊ก... พวกแกต้องไม่ตายดี!"
เด็กหนุ่มใจสู้มาก แม้จะโดนซ้อมก็ยังตะเกียกตะกายไปหาผู้หญิงคนนั้น แล้วเอาตัวเข้าบังหมัดเท้าแทนเธอ
พวกมันสองคนรุมกระทืบเด็กหนุ่มอย่างทารุณ!
เด็กหนุ่มใช้แผ่นหลังเล็ก ๆ รับแรงกระแทกทั้งหมด!
เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก หลี่อวี่มองภาพนั้นด้วยความเวทนาและโกรธแค้น
เขามองไอ้หัวโล้นที่ยังพล่ามดูถูกไม่หยุด
หลี่อวี่ส่งสายตาให้พรรคพวก ทั้งสี่คนทิ้งมีดแล้วชักปืนออกมาทันที
เขาตะโกนลั่น
"ไอ้หนู หลบไป!"
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนรัวสนั่น ชายฉกรรจ์ 4 คนล้มลงไปกองกับพื้นทันที ยกเว้นไอ้หัวโล้น
จ้าวต้าเพ่าและคนอื่น ๆ ยิงแม่นราวจับวาง ไม่โดนตัวประกันแม้แต่น้อย
เหลือเพียงไอ้หัวโล้นคนกลางที่เอามือกุมขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
มันแหกปากร้องโหยหวนด้วยความตื่นตะลึง
"พวกแก... แม่งมีปืน! ไอ้พวกขี้โกง! ทำไมไม่พูดอะไรเลยวะ อยู่ดี ๆ ก็ยิง!"
สำหรับหลี่อวี่ อะไรที่ลงมือจัดการได้ เขาไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง
นอกจากจะเสียเวลาแล้ว ดีไม่ดีจะตายเพราะพูดมากเอา
ไอ้หัวโล้นกำลังจะอ้าปากด่าต่อ "ไอ้เหี้ย... พวกแก..."
เพียะ! ฝ่ามือตบเข้าที่หน้าอย่างจัง
"ไอ้สัส... ทำไมพวกแก..."
เพียะ!
"โอ๊ย! แกทำ..."
เพียะ!
"โอ๊ย! แก..."
เพียะ!
"..."
หลี่อวี่ตบมันทีละฉาด ทีละฉาด พอเห็นมันเงียบปากได้ บรรยากาศรอบตัวก็ดูน่าอภิรมย์ขึ้นเยอะ
เขาหันกลับไปมอง ซอมบี้บนเขาเริ่มลงมาใกล้แล้ว
เมื่อมองไปที่เด็กหนุ่มซึ่งนอนเจ็บอยู่บนพื้น ไฟโกรธในใจหลี่อวี่ก็ลุกโชน
ไอ้วันสิ้นโลกเฮงซวยเอ๊ย!
เขาไม่ใช่พ่อพระ แต่ก็ไม่ใช่คนเลว
หลี่อวี่เดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มและผู้หญิงคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยประโยคแรกหลังจากมาถึงถนน
"พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?"
ผู้หญิงเงยหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดและรอยฟกช้ำ ตอบกลับด้วยความเคียดแค้น
"ไอ้พวกระยำนี่มันไม่ใช่คน! ฉันได้ยินพวกมันบอกว่าจะไปยึดที่ไหนสักแห่ง ก็เลยจับพวกเรามาเป็นเหยื่อล่อซอมบี้! พวกเราถูกฆ่าไปหลายคนแล้ว!"
พวกหลี่เถี่ยได้ยินแล้วก็รู้สึกหนักอึ้งในอก เหมือนมีหินก้อนใหญ่มาทับ!
หลี่อวี่มองซอมบี้ที่ใกล้เข้ามาทุกที สั่งให้ทุกคนขึ้นรถ แล้วลากไอ้หัวโล้นที่ถูกยิงขาขึ้นไปด้วย
เขาหันมามองผู้หญิงและเด็กหนุ่ม ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปตัดเชือกที่ล่ามกับรถออก แต่ไม่ได้แก้มัดที่มือ
เขาพูดอย่างใจเย็น
"ซอมบี้กำลังจะมาแล้ว พวกคุณสองคนจะไปกับฉันไหม? ฉันจะขับไปส่งสักระยะ พอถึงที่ปลอดภัยแล้วจะปล่อยลง แล้วค่อยแก้มัดให้... จะไปกับพวกฉันไหม?"
ผู้หญิงมองกลุ่มหลี่อวี่ แล้วหันไปมองฝูงซอมบี้ที่กำลังกรูขึ้นมาบนถนน สุดท้ายก็พยักหน้า
"ไป!"
เชลยอีกสองคนที่เมื่อกี้ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ พอเห็นท่าไม่ดีก็รีบโวยวาย กลัวหลี่อวี่จะทิ้ง
"พาพวกเราไปด้วยสิ!"
"ใช่ ๆ ขอร้องล่ะ พาเราไปด้วยเถอะ"
หลี่อวี่ไม่ตอบ หันหลังเดินขึ้นรถ
เขาไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญของสองคนนั้น สั่งให้หยางเทียนหลงและคนอื่นขึ้นรถ
ก่อนขึ้นรถ หลี่เถี่ยหันไปมองพวกนั้นแวบหนึ่ง ถอนหายใจเบา ๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเชื่อฟังพี่ใหญ่!
เสียงลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง กระตุ้นให้ซอมบี้คลุ้มคลั่งพุ่งเข้ามา
เครื่องยนต์คำราม รถออกตัวพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เสียงลำโพงหวีดร้องแสบแก้วหู ผสานกับเสียงคำรามของซอมบี้
ที่ท้ายรถ... มีเสียงคนถูกซอมบี้รุมทึ้ง เสียงฉีกกระชากเนื้อ เสียงเคี้ยวระดูกที่ชวนขนลุก
และเสียงของคนสองคนที่แผ่วลงเรื่อย ๆ...
เสียงกรีดร้อง... เสียงด่าทอ... จนกลายเป็นเสียงสำนึกผิดในวาระสุดท้าย...