บทที่ 41 ไม่เล่นตามเกม

บทที่ 41 ไม่เล่นตามเกม
ติ๊ด...
เสียงลำโพงดังกึกก้อง หลี่อวี่จัดการมัดลำโพงยึดไว้บนหลังคารถ
จากนั้นรถยนต์ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ฝูงซอมบี้กลุ่มมหึมาเดินตามหลังมาติด ๆ
เขาปิดกระจกรถ เพื่อลดความดังของเสียงลำโพงลงเล็กน้อย
พร้อมกำชับหลี่เถี่ยที่กำลังขับรถให้คอยสังเกตการณ์ตลอดเวลาว่าซอมบี้ด้านหลังยังตามทันหรือไม่
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่อวี่ก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว แล้วหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกอาสอง
"อาสองครับ อาสอง ทางนั้นซอมบี้ไปหมดแล้วใช่ไหมครับ?"
อาสองที่ยืนจ้องมองไปข้างหน้าอยู่บนหอสังเกตการณ์ สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงหลี่อวี่
เขารีบกดปุ่มตอบกลับทันที
"ไปหมดแล้ว เสี่ยวอวี่ ทางพวกแกเป็นไงบ้าง?"
"เมื่อกี้เจอคน 5 คน น่าจะเป็นพวกที่ล่อซอมบี้มา ผมฆ่าไป 4 เหลือรอดคนหนึ่ง ยังไม่ได้สอบสวน ตอนนี้กำลังขับรถล่อซอมบี้ไปให้ไกลกว่าเดิมครับ"
"เสี่ยวอวี่... เมื่อกี้ตอนอยู่ในป่า อาเหมือนจะเห็นลูกชายเลขาธิการหมู่บ้านด้วย ที่มันเคยไปมั่วสุมกับพวกอันธพาลน่ะ" อาสองพูดด้วยน้ำเสียงหนักใจ
หลี่อวี่ได้ยินดังนั้น ใจก็กระตุกวูบ เขาปรายตามองไปที่ไอ้หัวโล้นที่ยืนร้องโอดโอยอยู่ที่เบาะหลัง
ไอ้หัวโล้นถูกมัดมือเอาไว้
ผู้หญิงและเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหลังไอ้หัวโล้น จ้องมองมันด้วยสายตาเคียดแค้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ถ้าพวกหลี่อวี่ไม่อนุญาต ก็ยังไม่กล้าลงมือ
หลี่อวี่ถามต่อ
"มีอะไรอีกไหมครับ?"
อาสองนึกขึ้นได้เมื่อเห็นรอยเลือดหน้าประตู จึงบอกว่า
"นอกจากพวกที่แกจัดการไป น่าจะมีอีกกลุ่ม เมื่อ 20 นาทีก่อน อาเจอพวกมัน
อายิงหน้าไม้ใส่ไปคนหนึ่ง แล้วพวกมันก็หนีเข้าป่าข้างฐานไป ดูทรงน่าจะมีกัน 4 คน"
หลี่อวี่ประเมินสถานการณ์ในใจ ก่อนจะถามกลับ
"พวกอาใช้ปืนหรือเปล่า?"
อาสองตอบ
"เปล่า มีอะไรหรือ?"
หลี่อวี่ตอบ
"ตอนนี้พวกมันน่าจะยังไม่รู้ว่าเรามีปืน เมื่อกี้ไอ้พวกนี้มันเลยวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามา ก็เลยโดนพวกผมเก็บเรียบ"
หลี่อวี่หันกลับไปมองไอ้หัวโล้น แววตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
ไอ้หัวโล้นแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่
หลี่อวี่เห็นว่ามันแอบฟังแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
พอไอ้หัวโล้นเห็นหลี่อวี่จ้องมา หัวใจก็เต้นรัว สายตาลอกแลกเหมือนกำลังคิดหาทางรอด
ทันใดนั้น มันก็แกล้งร้องโอดโอยว่าเจ็บขา
หลี่อวี่ไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องไอ้หัวโล้นตาเขม็ง
ผ่านไป 10 วินาที...
ไอ้หัวโล้นถูกจ้องจนทำตัวไม่ถูก
จึงต้องร้องขอความเมตตา
"ลูกพี่... ลูกพี่ปล่อยผมไปเถอะ เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ... ใช่ ๆ อุบัติเหตุชัด ๆ พวกผมแค่ผ่านมาทางนั้นเฉย ๆ เราแค่ผ่านมาจริง ๆ นะ"
หลี่อวี่เห็นไอ้หัวโล้นปากแข็ง ตายก็ไม่ยอมรับความจริง
เขาก็ยิ้มออกมาทันที เขาชอบผู้ชายใจแข็งแบบนี้ที่สุด
ฉึก!
เขาชักมีดสั้นออกมา แล้วแทงเข้าที่ต้นขาไอ้หัวโล้นเต็มแรง!
แล้วดึงออก!
ฉูด!
มีดจมลงไปในเนื้อขาถึง 5 เซนติเมตร!
"โอ๊ยยยย!..."
ไอ้หัวโล้นก้มหน้าลงจะเอามือกุมแผล แต่ติดที่มือถูกมัด จึงได้แต่ใช้ข้อศอกกดปากแผลไว้
มันไม่เคยเจอใครเล่นผิดคิวแบบนี้มาก่อน แม่งยังไม่ได้ถามอะไรสักคำ!
อยู่ดี ๆ ก็ลงมือเลย!
ไม่พูดพร่ำทำเพลง!
ไอ้หัวโล้นเจ็บจนน้ำตาเล็ด พอเห็นหลี่อวี่ทำท่าจะแทงขาอีกข้าง
มันก็รีบตะโกนลั่น
"ลูกพี่! ลูกพี่! ถามสิครับ ถามเลย ผมบอกแล้ว ผมยอมบอกแล้ว! ซี๊ด..." มันพยายามพูดสุดแรงเกิด แต่ความเจ็บปวดที่ขาทำให้ปากสั่นระริก
หลี่อวี่เห็นดังนั้นจึงหุบยิ้ม
แล้วถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
"พวกแกเป็นคนแถวไหน? มีกันกี่คน? มีอาวุธอะไรบ้าง? ทำไมถึงมาที่ฐานพวกฉัน? แล้วรู้เรื่องฐานได้ยังไง?" เขาโยนคำถามรัวเป็นชุด
ไอ้หัวโล้นมึนตึ้บ ตอบไม่ทัน จึงบอกหลี่อวี่ว่า
"ล... ลูกพี่ ถามทีละข้อสิครับ ผมจำไม่ทัน!"
หลี่อวี่ได้ยินก็ยิ้มอีกครั้ง เขาชอบคนพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้แหละ
ฉึก!
เขาแทงมีดสวนเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นขาอีกข้าง!
"โอ๊ยยย! ลูกพี่! ผม... ผม... ผม..." ไอ้หัวโล้นเจ็บจนน้ำตาไหลพราก
ผู้หญิงและเด็กหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้ก็เกือบจะหลุดขำ
แต่เห็นบรรยากาศไม่ค่อยเหมาะ เลยต้องกลั้นหัวเราะจนตัวเกร็ง
"ตอบมา" หลี่อวี่พูดสั้น ๆ แล้วจ้องหน้าไอ้หัวโล้นไม่วางตา
ไอ้หัวโล้นตัวสั่นเทา ถึงมันจะไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่เคยเจอคนโหดเหี้ยมขนาดนี้มาก่อน จึงยอมคายความลับออกมาหมดเปลือก
"ลูกพี่ พวกเราเป็นบริษัททวงหนี้ รอบนี้มากัน 10 คน พอเกิดวันสิ้นโลก ลูกพี่ใหญ่ก็พาพวกเราไปอยู่ในตัวอำเภอ... เอ่อ... ตอนนี้น่าจะมีหลายสิบคนแล้วมั้ง ผมจำตัวเลขไม่ได้... ม... ไม่มี ไม่มีปืน มีแต่มีดกับท่อนเหล็ก"
ไอ้หัวโล้นพูดตะกุกตะกัก
"ลูกพี่... แ... แล้ววันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งมาบอกลูกพี่ใหญ่ว่า มีที่หนึ่งเสบียงเยอะมาก แถมปลอดภัยสุด ๆ ลูกพี่ใหญ่ก็เลยสนใจ ส่งพวกเรามาดูลาดเลา... ซี๊ด..."
ไอ้หัวโล้นสูดปากด้วยความเจ็บปวด
"ใครสั่งให้พวกแกล่อซอมบี้มา?" หลี่อวี่ถาม
"ลูกพี่... ค... คือไอ้คนนั้นแหละที่บอกวิธี น่าจะเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับพวกพี่" ไอ้หัวโล้นตอบ
หลี่อวี่โกรธจัด ไอ้ลูกชายเลขาธิการหมู่บ้านนี่มันเลวจริง ๆ รู้งี้ไม่น่าปล่อยมันไปตั้งแต่แรก!
"ทำไมพวกแกถึงแยกทางกัน? นัดเจอกันเมื่อไหร่ ที่ไหน?" หลี่อวี่จ้องตาไอ้หัวโล้นเขม็ง ราวกับจะจับเท็จจากสีหน้า
"ลูกพี่... ผ... พวกนั้นไปล่อซอมบี้อีกทาง ผ... พวกผมกะว่าจะรออยู่แถวนี้ ส่วนจุดนัดพบ... นัดกันที่ปั๊มน้ำมันตรงแยกทางด่วนตัดกับถนนหลวง ว... เวลานัดคือบ่าย 3 โมง... อีก 2 ชั่วโมงข้างหน้าครับ"
หลี่อวี่นึกภาพปั๊มน้ำมันนั้น มันอยู่ห่างจากตรงนี้ไปประมาณ 4 กิโลเมตร
เขาถามต่อ "ปกติพวกแกพักอยู่ที่ไหน?"
ไอ้หัวโล้นอึกอัก สายตาลอกแลกไม่กล้าสบตาหลี่อวี่ แต่ก็ตอบว่า "ลูกพี่... พวกเราอยู่ที่ชั้นบนสุดของตึกเทียนหัว"
หลี่อวี่หันไปถามผู้หญิงและเด็กหนุ่มข้างหลัง
"เมื่อกี้มันพูดจริงไหม?"
เด็กหนุ่มหันมองหน้าผู้หญิง แล้วตัดสินใจพูดขึ้น
"มันโกหกครับ! ผมได้ยินพวกมันคุยกันว่านัดเจอกันตอนบ่าย 2 โมง แล้วพวกมันก็ไม่ได้อยู่ที่ตึกเทียนหัว แต่อยู่ที่ห้างเหลียนฮวา! ส่วนเรื่องอื่นมันพูดจริงครับ"
หลี่อวี่ได้ยินก็หันไปมองไอ้หัวโล้นด้วยสายตาขบขัน
หยางเทียนหลงที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ พอได้ยินเด็กหนุ่มเฉลย
เขาก็ซัดหมัดเข้าที่หน้าอกไอ้หัวโล้นเต็มแรง จนมันจุกจนหายใจไม่ออก
เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากมัน
หลี่อวี่มองไอ้หัวโล้น แล้วแทงมีดเข้าที่แขนมันอีกแผล ถามว่า
"มีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม?"
ไอ้หัวโล้นแสยะยิ้ม "มึงฆ่ากูเลยสิวะ!" แววตายังคงฉายแววท้าทาย
หลี่อวี่เห็นดังนั้น ก็จัดให้ตามคำขอ!
เขาบอกให้หลี่กังขยับที่ให้หน่อย
แล้วถีบไอ้หัวโล้นกระเด็นออกไปนอกรถ
ตุบ! ไอ้หัวโล้นกลิ้งหลุน ๆ ลงจากรถ
หลี่อวี่ทำงานไม่เคยยืดเยื้อ จบงานไวเสมอ
เมื่อหมดประโยชน์ที่จะรีดข้อมูล ก็ถึงเวลากำจัดทิ้ง
ไอ้หัวโล้นกลิ้งอยู่บนพื้นถนนสองสามตลบ ก่อนจะถูกฝูงซอมบี้รุมทึ้งจนไม่เหลือซาก