บทที่ 42 ดักรอเหยื่อ

บทที่ 42 ดักรอเหยื่อ
หลี่เถี่ยหันไปถามหลี่อวี่ "พี่ใหญ่ ไปไหนต่อดี?"
หลี่อวี่ได้ยินคำถามก็รู้สึกทะแม่ง ๆ เหมือนประโยคนี้มันคุ้นหูแปลก ๆ
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ตอบกลับไปว่า
"จากตรงนี้ไปปั๊มน้ำมันใช้เวลากี่นาที?"
หลี่เถี่ยตอบ "ด้วยความเร็วตอนนี้ก็น่าจะ 10 นาที ถ้าขับเร็วกว่านี้ไม่ถึง 7 นาทีก็ถึง"
หลี่อวี่ครุ่นคิดแล้วสั่งการ
"ขับช้า ๆ ล่อพวกมันไปทางทางด่วนก่อน แล้วค่อยเลี้ยวลงทางด่วนตรงทางแยก
จากนั้นเร่งความเร็วกลับไปที่ปั๊มน้ำมัน ต้องไปถึงก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง"
หลี่เถี่ยรับทราบแผนการ เขาเลี้ยงความเร็วรถไว้ให้พอดี ให้ซอมบี้ตามทันแต่ไม่ให้แตะต้องรถได้
หลี่อวี่หันไปมองสองคนข้างหลัง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบบิสกิตอัดแท่ง 2 ห่อ กับน้ำ 2 ขวดจากเป้ส่งให้
ผู้หญิงกับเด็กหนุ่มรับไป แกะห่อบิสกิตแล้วยัดเข้าปากเคี้ยวอย่างหิวโหย
เด็กหนุ่มกินมูมมามจนติดคอ ผู้หญิงข้าง ๆ ร้องอย่างตกใจ "เสี่ยวเทียน กินช้า ๆ หน่อย!" พลางลูบหลังให้
เด็กหนุ่มคว้าน้ำมาดื่มอึกใหญ่ ๆ จนในที่สุดก็หายใจคล่องคอ
เขาหันไปบอกผู้หญิง "พี่... ผมหิวมาก..." ผู้หญิงได้ยินแล้วขอบตาแดงก่ำ รู้สึกผิดจับใจ น้องชายวัยกำลังโตแท้ ๆ แต่กลับต้องมาอดอยาก
เฮ้อ
คนในรถเห็นภาพนั้นแล้วก็สะเทือนใจ บิสกิตอัดแท่งรสชาติไม่ได้เรื่องเลยสักนิด แต่เด็กหนุ่มกลับกินอย่างตายอดตายอยาก แสดงว่าคงไม่ได้กินอะไรมานานมากแล้ว
พวกเขานึกขอบคุณโชคชะตาที่ในฐานมีอาหารอุดมสมบูรณ์ ไม่เพียงได้กินข้าวร้อน ๆ แต่ยังมีกินครบ 3 มื้อ
เมื่อเห็นความแตกต่างราวฟ้ากับเหว ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องฐานทัพก็ยิ่งแรงกล้าขึ้นในใจ
ไม่นาน รถก็ขับขึ้นทางด่วน
เมื่อเร่งเครื่องเต็มสูบ ฝูงซอมบี้ที่ตามมาก็ถูกทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น
ได้แต่มองตามท้ายรถตาละห้อยและส่งเสียงคำราม
พอลงจากทางด่วน พวกเขาก็วนกลับมาที่ปั๊มน้ำมันที่เพิ่งผ่านมา
เมื่อถึงปั๊มน้ำมัน ทั้ง 5 คนก็ลงจากรถ
สองพี่น้องนั่นก็ลงตามมาด้วย
หลี่อวี่ช่วยตัดเชือกที่มัดมือให้ แล้วแบ่งเสบียงในเป้ให้พวกเขาไปครึ่งหนึ่ง
สองพี่น้องมองหลี่อวี่ แม้หน้าตาเขาจะดูเย็นชา แต่การกระทำกลับช่วยเหลือพวกเขาอย่างแท้จริง
รับเสบียงมาแล้ว ทั้งคู่ปากขยับอยากจะขอบคุณ แต่พูดไม่ออก
หลี่อวี่ดูเวลา เหลืออีกครึ่งชั่วโมง พอเห็นสองคนนั้นยังยืนเก้ ๆ กัง ๆ ก็ไล่ด้วยความรำคาญ
"พวกนายไปได้แล้ว หาที่ปลอดภัยซ่อนตัวซะ"
ผู้หญิงคนนั้นเดิมทีอยากจะขอตามไปด้วย แต่พอดูออกว่าหลี่อวี่ไม่มีเจตนาจะรับพวกตน จึงไม่เซ้าซี้
เธอมองหน้ากลุ่มหลี่อวี่อย่างซาบซึ้ง แล้วพูดเสียงหนักแน่น
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณพวกคุณมาก พวกมันโหดร้ายมาก ระวังตัวด้วยนะคะ"
พูดจบ เธอก็จูงมือเด็กหนุ่มวิ่งไปทางถนนหลวงอีกด้าน ซึ่งดูแล้วไม่ใช่ทางไปตัวอำเภอ
ระหว่างวิ่งหนี เด็กหนุ่มหันกลับมามองหลายครั้ง ราวกับจะจดจำใบหน้าผู้มีพระคุณไว้
มองดูสองคนนั้นจนลับสายตา ทั้ง 5 คนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่จ้าวต้าเพ่ามองหลี่อวี่ด้วยสายตายอมรับในตัวเพื่อนคนนี้มากขึ้น
หลี่อวี่ตบไหล่หลี่เถี่ย ให้เอารถไปจอดซ่อนไว้ตรงกลางปั๊ม แล้วทุกคนก็เข้าไปซุ่มรอในร้านสะดวกซื้อร้าง
เวลาผ่านไปทีละนาที... และแล้ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังกระหึ่มเข้ามา ตามด้วยเสียงตะโกนด่า
"ไอ้ต้าฟา! ไอ้หนุ่ม BOY! ไอ้หัวโล้น! พวกแกตายห่าไปไหนกันหมดวะ?" เสียงแหลมเล็กบาดหู เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
หลี่อวี่กับหยางเทียนหลงสบตากัน แล้วค่อย ๆ ขยับไปที่หน้าร้าน
เสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เห็นพวกมันกำลังเดินไปที่รถของทีมหลี่อวี่
มองผ่านกระจกร้าน หลี่อวี่เห็นพวกมันไม่มีปืน ก็โล่งใจ
เขาหันกลับมาส่งสัญญาณให้ลูกทีม แล้วทำมือบอกให้ 'บุก'
ตามแผนคือ ให้พวกมันวางอาวุธก่อน ถ้าใครคิดหนี ยิงทิ้งทันที
ทั้ง 5 คนพุ่งออกไป ปืนในมือพร้อมยิง ดาบยาวสะพายหลัง มีดสั้นเหน็บขา
"ยะ... อย่านะ! อย่าเพิ่งยิง!" ชายเสียงแหลมเห็นพวกหลี่อวี่ก็รีบตะโกนเสียงหลง
แต่พอไอ้ลูกชายเลขาธิการหมู่บ้านเห็นหน้าหลี่อวี่ปั๊บ มันก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที
ปัง!
จ้าวต้าเพ่าลั่นไก กระสุนเจาะเข้าที่น่องของไอ้ลูกชายเลขาฯ อย่างแม่นยำ
"โอ๊ยยย!"
ด้วยแรงส่งจากการวิ่ง ทำให้มันหน้าทิ่มไถลไปกับพื้นคอนกรีตขรุขระที่เต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่น
ใบหน้าของมันถลอกปอกเปิกเลือดซิบ แขนทั้งสองข้างเป็นแผลเหวอะ แต่ที่เจ็บปวดที่สุดคือรูที่ถูกกระสุนเจาะทะลุน่อง!
"ขาผม! ขาผม!" มันนั่งกุมแผลร้องโหยหวน
พรรคพวกที่เหลือเห็นดังนั้น ก็ไม่กล้าหือไม่กล้าอือ รีบทิ้งอาวุธลงพื้นแล้วชูมือขึ้นเหนือหัวอย่างว่าง่าย ราวกับเคยซ้อมท่านี้มาจนชิน
หลี่อวี่ยกนิ้วโป้งให้จ้าวต้าเพ่า การที่ไม่ฆ่าไอ้ลูกชายเลขาฯ ทิ้งในทันที ตรงกับความต้องการของเขาพอดี
กลุ่มหลี่อวี่เดินเข้าไปเตะอาวุธให้พ้นทาง แล้วเริ่มสอบสวน
คำถามที่ใช้เหมือนกับที่ถามไอ้หัวโล้นเป๊ะ
แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ ข้อมูลที่ตั้งฐานทัพของพวกมันตรงกับที่เด็กหนุ่มบอก คืออยู่ที่ 'ห้างเหลียนฮวา'
นี่ยิ่งยืนยันว่าเด็กหนุ่มพูดความจริง
หลี่อวี่มองไอ้ลูกชายเลขาฯ ที่นั่งร้องครวญคราง แล้วพูดเสียงเย็น
"อุตส่าห์ปล่อยไปแล้วรอบหนึ่ง ทำไมยังรนหาที่ตาย?"
มันเงยหน้ามองหลี่อวี่ด้วยสายตาอาฆาต ตะคอกกลับด้วยความโกรธแค้น
"คิดว่าฉันไม่เห็นสิ่งที่แกทำเหรอ? ที่ภูเขาหิน! แกฆ่าคนไปตั้งเท่าไหร่ นึกว่าตัวเองเป็นคนดีนักหรือไง!"
หลี่อวี่เงียบ เขาไม่ปฏิเสธ แต่พวกหยางเทียนหลงเริ่มงงว่าคุยเรื่องอะไรกัน
พอเห็นพวกนั้นทำหน้างง ไอ้ลูกชายเลขาฯ ก็ยิ้มเยาะ
"พวกแกคิดว่าไอ้หลี่อวี่เป็นคนดีเหรอ? ตอนนั้นมันไม่ช่วยคนในหมู่บ้าน ไม่ช่วยยังพอทน แต่มันฆ่าคนในหมู่บ้านไปตั้งเยอะ! หึ!"
หยางเทียนหลงและจ้าวต้าเพ่ามองหลี่อวี่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ส่วนหลี่เถี่ยและหลี่กังเบะปาก ทำหน้าเหมือน 'ใครจะไปเชื่อแก'
หลี่อวี่สังเกตปฏิกิริยาของทุกคน อยากรู้ว่าเพื่อนจะคิดยังไง
สุดท้ายหยางเทียนหลงก็เลือกที่จะเชื่อเพื่อน เขาตะคอกใส่ไอ้ลูกชายเลขาฯ
"อย่ามาใส่ร้ายกันมั่ว ๆ ไอ้อวี่ไม่ใช่คนแบบนั้น!"
พูดยังไม่ทันจบ หลี่อวี่ก็พูดแทรกขึ้นมา
"คนพวกนั้น... ฉันไม่ช่วยจริง และฉันก็ฆ่าพวกมันจริง!"
หยางเทียนหลงเหมือนโดนบีบคอ คำพูดที่เหลือจุกอยู่ที่คอหอย
หลี่เถี่ยเองก็มองพี่ใหญ่อย่างตกตะลึง "พี่ใหญ่... มันพูดเรื่องจริงเหรอ?"
หลี่อวี่พยักหน้า จ้าวต้าเพ่าและหยางเทียนหลงตาเบิกโพลง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ ตลอดเวลาที่ผ่านมา กินด้วยกัน วิ่งหนีตายจากซอมบี้มาด้วยกัน...
คนอย่างนี้จะฆ่าคนบริสุทธิ์ได้ลงคอเชียวหรือ?
ความเงียบเข้าปกคลุม บรรยากาศเริ่มตึงเครียดและกดดัน...