บทที่ 46 ถ้าปล่อยแกไป ฉันคงนอนไม่หลับ

บทที่ 46 ถ้าปล่อยแกไป ฉันคงนอนไม่หลับ
จำได้ว่าเคยมีคนกล่าวไว้ว่า:
ถ้าโลกนี้เหลือความถูกต้องเพียงแบบเดียว นั่นแปลว่าไม่มีความถูกต้องหลงเหลืออยู่แล้ว ถ้าโลกนี้เหลือความยุติธรรมเพียงแบบเดียว นั่นแปลว่าไม่มีความยุติธรรมอีกต่อไป การพยายามใช้นิยามเดียวมาตัดสินทุกสิ่ง และกำหนดมาตรฐานให้กับทุกเรื่อง มันเป็นเรื่องไร้สาระ สุดโต่ง และผิดเพี้ยน
ในทางพุทธศาสนา ว่ากันว่า 'วางดาบลง ก็เป็นพระอรหันต์ได้' สอนให้คนกลับตัวกลับใจ...
ปัง!
เสียงปืนดังสนั่น!
หลี่อวี่ลั่นไกส่งชายหน้าบากไปลงนรก!
คนบนดาดฟ้าสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ชายหลายคนที่กำลัง 'ทำกิจ' อยู่ รีบลุกขึ้นยืนตัวสั่นงันงก
"ลุกขึ้นมาให้หมด! ไอ้พวกเวร! มานี่! เดี๋ยวนี้!" หยางเทียนหลงตะคอกใส่พวกผู้ชายที่พยายามจะถอยไปหลบข้างหลังด้วยความโกรธเกรี้ยว
ผู้ชายทั้งหมดมายืนเรียงแถวในสภาพเปลือยล่อนจ้อน
บางคนพยายามจะคว้าเสื้อผ้ามาใส่ก่อนค่อยลุก หลี่อวี่เห็นเข้าก็พูดเสียงเย็น "ให้เวลา 10 วินาที ใครไม่มายืนเข้าแถว... ตาย!"
ชายวัยกลางคนท่าทางมีความรู้คนหนึ่งลุกขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง "ถึงจะต้องตาย ก็ควรให้เกียรติกันบ้าง อีกอย่างพวกเราก็ไม่มีความแค้นต่อกัน..."
ปัง!
พูดยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ถูกหลี่อวี่ยิงแสกหน้าไปรับข้าวกล่องเรียบร้อย
สำหรับหลี่อวี่ ในเมื่อไม่แคร์สายตาใครหน้าไหนแล้ว ก็ขอใช้วิธีที่เร็วที่สุด สะดวกที่สุด
หลังจากเชือดไก่ให้ลิงดูไปสองศพ พวกที่เหลือก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมายืนเข้าแถวอย่างว่าง่าย
"พาพวกมันลงไป ใครขยับ... ฆ่า!" หลี่อวี่สั่งหยางเทียนหลง
หยางเทียนหลงเอาปืนจ่อคุมตัวพวกมันเดินลงบันไดไป
หลี่อวี่หันกลับมามองกลุ่มผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นภาพแบบนี้ แต่มันก็ยังทำให้เขารู้สึกจุกอก
เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นสภาพของพวกเธอแล้ว สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร
เขาหันหลังเดินลงไปข้างล่าง
ที่ชั้นล่าง หลี่เถี่ย หลี่กัง และต้าเพ่า มองดูฝูงชายเปลือยที่เดินลงมาด้วยความประหลาดใจ
ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในใจ พวกเขาหันไปมองหยางเทียนหลงที่เดินตามลงมา หยางเทียนหลงหน้าเขียวคล้ำพยักหน้ายืนยัน พอสิ่งที่คิดได้รับการยืนยัน แววตาที่มองพวกมันก็ยิ่งเหี้ยมเกรียมขึ้น
ทันใดนั้น มีชายสี่ห้าคนก้าวออกมาข้างหน้า คนนำกลุ่มรีบพูดขึ้นว่า "พวกคุณเป็นตำรวจใช่ไหมครับ? ในที่สุดก็มาซะที! พวกเรารอแล้วรอเล่า เฝ้ารอพวกคุณมาช่วยแทบแย่!"
หลี่อวี่ที่เดินตามลงมาเห็นเข้าก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ้มเยาะแล้วถามกลับ "อย่าบอกนะว่า... พวกแกไม่ใช่พวกเดียวกัน?"
หัวหน้ากลุ่มนั้นเป็นชายหัวล้านวัยประมาณ 30 กว่าๆ ได้ยินหลี่อวี่พูดแบบนั้นก็ทำท่าโกรธขึงขัง "แน่นอนครับ! เราไม่ใช่พวกเดียวกับมัน ผมเป็นผอ.กอง... ของอำเภอซิงเฉิง ถูกพวกมันบังคับให้มาอยู่ที่นี่"
พรรคพวกข้างหลังรีบพยักหน้าสนับสนุน
โจวเซิงที่เป็นหัวหน้ากลุ่มโจรได้ยินเข้าก็รีบโพล่งสวนทันที "เหอะ! ฉันจำได้ว่าแกเสนอหน้าขอเข้าร่วมกับพวกฉันเองนะ อย่ามาตอแหลว่าตัวเองใสซื่อ แกเองก็ตามน้ำทำเลวไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอวะ!"
ชายหัวล้านรีบแก้ตัวพัลวัน "พวกคุณเป็นตำรวจใช่ไหมครับ หัวหน้าคุณผมสนิทมากเลยนะ! ดูสิ ทางการยังไม่ทอดทิ้งพวกเราจริงๆ ด้วย! อย่าไปฟังมันนะ พวกมันบังคับพวกผมทั้งนั้น!"
พูดยังไม่ทันจบ เหมือนจะรู้สึกว่าน้ำหนักคำพูดยังไม่พอ เขารีบเสริมต่อ "ถ้าช่วยพวกเราไว้ ผมรับรองว่าจะมีการปูนบำเหน็จให้อย่างงาม!"
เห็นหลี่อวี่มีท่าทีเฉยเมย ชายหัวล้านเริ่มร้อนรน น้ำเสียงเริ่มเจือแววออกคำสั่ง "อย่าคิดว่าพอมีซอมบี้ระบาดแล้วพวกคุณจะไม่ต้องฟังคำสั่งทางการนะ! ยังเห็นหัวรัฐบาลกับกฎหมายบ้านเมืองอยู่ไหม?"
ตอนที่กลุ่มหลี่อวี่ออกมา เพื่อความคล่องตัวพวกเขาจึงใส่ชุดลายพราง แถมถือปืนครบมือ จะมีคนเข้าใจผิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่รัฐก็ไม่แปลก
หลี่อวี่ไม่มีเวลามาเสวนากับตาลุงนี่
จะเป็นพวกเดียวกันหรือไม่... ไม่สำคัญ
เขาหันไปพิจารณาโจวเซิง ไอ้หนุ่มแว่นนี่
ก่อนวันสิ้นโลก หมอนี่เป็นเจ้าของบริษัททวงหนี้ แต่บุคลิกต่างจากภาพจำพวกนักเลงทวงหนี้ใส่สร้อยทองเส้นโตหัวโล้นพุงพลุ้ยโดยสิ้นเชิง
โจวเซิงดูเป็นคนมีความรู้และมารยาทดี แต่แววตานั้นซ่อนความอำมหิตไว้มิดชิด แม้จะมีแว่นตาบดบังก็ปิดไม่มิด!
หลี่อวี่เอาปืนจ่อโจวเซิง ถามหน้านิ่ง "วันนี้แกส่งคนไปที่สะพานหยางเหอใช่ไหม?"
โจวเซิงได้ยินคำถามก็พอเดาอะไรออกรางๆ
เขาตอบอย่างประหม่า "ลูกพี่! เรื่องนี้ผมไม่ได้สั่งนะ มันเป็นคนเสนอ!" นิ้วชี้ไปทางชายหัวล้าน
หลี่อวี่หันไปยิ้มเย็นให้ชายหัวล้าน
ชายหัวล้านงงเป็นไก่ตาแตก ฟังบทสนทนาบวกกับท่าทีเมินเฉยของหลี่อวี่ ก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ตำรวจ แต่มาจากฐานทัพนั้น...
ชายหัวล้านพยายามแก้ตัว โบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ใช่นะ! คนตัดสินใจคือมันต่างหาก ผมจะไปมีปัญญาทำอะไรได้ ทั้งหมดเป็นคนของมันทั้งนั้น!"
โจวเซิงรีบสวน "ถ้าแกไม่เสนอไอเดีย ฉันจะคิดทำเรื่องนี้ได้ไง?"
ชายหัวล้านเถียงกลับ "ไม่ใช่! ต่อให้ฉันเสนอไป คนเคาะก็คือแกอยู่ดี!"
เห็นทั้งคู่เกี่ยงกันไปมา ความรำคาญในใจหลี่อวี่ก็ยิ่งพุ่งสูง
เขาเหลือบมองจ้าวต้าเพ่า นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
จึงถามคำถามสุดท้าย "พวกแกรู้จัก 'หมู่บ้านจือจื่อ' ถนนเหอเซียง ในอำเภอเซียงที่อยู่ติดกันไหม?"
นั่นคือที่อยู่บ้านของจ้าวต้าเพ่า ได้ยินดังนั้นต้าเพ่าก็หูผึ่ง จ้องมองคนพวกนั้นด้วยแววตาอาฆาต
แต่น่าเสียดาย... ไม่มีใครรู้จักที่นั่น
หลี่อวี่เปลี่ยนคำถาม "ช่วงก่อนหรือหลังซอมบี้ระบาด พวกแกได้ออกจากที่นี่ไปอำเภอข้างๆ บ้างไหม?"
โจวเซิงตอบ "ลูกพี่ ไม่เคยครับ พวกผมคนน้อย มีแค่สามสิบกว่าคน อยู่แต่ในตัวอำเภอนี้ตลอด ไม่เหมือนพวก 'พี่หาว' พวกนั้นคนเยอะ"
"พี่หาว?" หลี่อวี่เลิกคิ้วถามด้วยความสนใจ
"ใช่ครับ ก็พี่หาว หัวหน้าแก๊ง 13 องค์รักษ์ประจำอำเภอเราไง!"
"พวกมันอยู่ที่ไหน?" หลี่อวี่ซัก
"อยู่ที่ตึกเทียนฮวานู่น ลูกพี่... พวกเราก็ถือว่าไม่ตีกันไม่รู้จัก ผมเองก็แค่หลงเชื่อคำยุยงของมันถึงได้ส่งคนไปที่ฐานของพี่ เอาอย่างนี้ไหม ผู้หญิงข้างบนพี่ยกไปได้เลย แล้วเราเลิกแล้วต่อกันเถอะนะ"
"ไอ้พี่หาวนั่น มีคนเท่าไหร่?"
"เยอะกว่าพวกผมมาก น่าจะสักร้อยกว่าคนได้!"
หลี่อวี่ซักข้อมูลเกี่ยวกับพี่หาวอีกนิดหน่อย พอได้ข้อมูลจนพอใจแล้ว
เขามองดูท้องฟ้า... เริ่มมืดแล้ว
เดินทางตอนกลางคืนมันอันตราย ต้องรีบจัดการปัญหาให้จบๆ
ที่หัวบันได พวกผู้หญิงเดินลงมากันแล้ว สายตาจ้องมองกลุ่มโจวเซิงด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
ไม่อยากให้ยืดเยื้อ หลี่อวี่หันไปสั่งหลี่เถี่ย "ฆ่าพวกมันให้หมด! เหลือไอ้โจวเซิงไว้คนเดียว"
โจวเซิงได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออก รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์
ปัง! ปัง! ปัง!
บางคนพยายามจะหนี แต่ก็ถูกยิงร่วงไปทีละคน
"พี่ใหญ่ แล้วพวกนี้ล่ะ?" หลี่เถี่ยชี้ไปที่กลุ่มชายหัวล้าน
ชายหัวล้านที่ตอนแรกเห็นหลี่อวี่สั่งฆ่าพวกโจวเซิงก็นึกว่าตัวเองรอดแล้ว กำลังแอบดีใจอยู่ลึกๆ ไม่คิดว่าจู่ๆ หลี่เถี่ยจะถามขึ้นมา
"ผะ... ผมเป็นผอ.กอง... ของอำเภอนะ พวกคุณฆ่าผมไม่ได้ ไว้ชีวิตผมเถอะ ไว้ชีวิตพวกเราเถอะ พวกเรารู้ผิดแล้ว..."
"ฆ่าซะ" หลี่อวี่สั่งเสียงเรียบ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ในใจคิดแค่ว่า... ถ้าปล่อยพวกแกไป คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับ หายใจไม่ทั่วท้อง
สิ้นเสียงคำสั่ง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
ทุกคนลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง
ในโลกยุควันสิ้นโลก อะไรที่ใช้กระสุนคุยกันได้ ก็อย่าเปลืองน้ำลาย เพราะมันไม่มีประโยชน์
ภายในห้องเต็มไปด้วยศพนอนเกลื่อน หลี่อวี่เหลือบมองไปที่กลุ่มผู้หญิงหน้าประตู พวกเธอมองดูฉากนองเลือดนี้ด้วยความสะใจ
หลี่อวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดว่า "ไอ้โจวเซิงนั่น... ยกให้พวกเธอจัดการ"
พูดจบเขาก็เดินเลี่ยงไปค้นหาของมีค่าในห้องข้างๆ ว่ามีอะไรพอจะขนกลับไปได้บ้าง
เหล่าหญิงสาวได้ยินคำอนุญาตจากหลี่อวี่ ราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ทรงโปรด พวกเธอพุ่งตัวเข้าไปทันที
โจวเซิงพยายามจะหนี แต่ถูกฝูงอิสตรีล้อมไว้ทุกทิศทาง
บ้างก็จ้องมองด้วยดวงตาแดงฉานอัดแน่นด้วยความแค้น... บ้างก็พุ่งเข้าไปกัดกระชากด้วยฟัน... บ้างก็จิกเล็บลงไปในเบ้าตาของโจวเซิงอย่างเลือดเย็น... บ้างก็คว้านิ้วมือของมันมาหักทีละนิ้ว... ทีละนิ้ว...