บทที่ 55 ล้อมรถคันนั้นซะ!

บทที่ 55 ล้อมรถคันนั้นซะ!
แววตาของหลี่อวี่ฉายประกายอำมหิตวาบหนึ่ง ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าสะกดรอยตามมาแบบลับๆ ล่อๆ ย่อมไม่มีเจตนาดีแน่นอน
มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคนของ ไอ้พี่หาว
ยังไม่ทันได้ไปหาเรื่องพวกมันเลยแท้ๆ ตอนนี้ยังกล้าตามมาอีกเหรอ?
หลี่อวี่หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"พวกมันอยู่ห่างจากพวกคุณมากไหม?"
เสียงลุงใหญ่ตอบกลับมาจากปลายสาย
"พวกมันระวังตัวมาก ตามมาห่างๆ ทิ้งระยะพอสมควรเลย"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่อวี่ก็ครุ่นคิด หากกลับรถตอนนี้เพื่อไล่กวด พวกมันต้องไหวตัวทันแน่นอน
เผลอๆ อาจจะหนีรอดไปได้!
แต่ถ้าปล่อยให้พวกมันตามไปเรื่อยๆ จนถึงฐานทัพ
ก็คงจะเหมือนกรณีของโจวเซิงก่อนหน้านี้ ที่มาสร้างความวุ่นวายรอบๆ ฐาน
ไม่ได้... จะให้พวกมันรู้ที่ตั้งฐานทัพไม่ได้เด็ดขาด ต้องจัดการปัญหานี้ให้จบก่อนถึงบ้าน!
ต้องฆ่าล้างบาง อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว
หลี่อวี่หมายมั่นในใจ
ทันใดนั้น เขาก็ฉุกคิดแผนการขึ้นมาได้
เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาสั่งการ
"ข้างหน้าจะเป็นปั๊มน้ำมันแล้ว พอถึงทางโค้ง พวกคุณช่วยชะลอความเร็วลงหน่อย ใช้ตัวรถบังสายตาให้ผมที ผมจะลงจากรถ"
"พอผมลงไปแล้ว พวกคุณกับเทียนหลงขับต่อไปตามปกติ รอจนพวกมันเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างเรา แล้วค่อยจอดรถลงมาปิดล้อมพวกมัน!"
ลุงใหญ่ฟังแผนการแล้วรู้สึกว่า แม้จะเป็นวิธีที่กำจัดศัตรูได้ แต่ก็เสี่ยงเกินไป
"ถ้าเกิดรถทับแกจะทำยังไง? แล้วกระโดดลงไปแบบนั้น ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?" ลุงใหญ่ถามด้วยความเป็นห่วง
หลี่อวี่ตอบกลับอย่างใจเย็น
"ชะลอรถให้ช้าลงหน่อย ทิ้งระยะห่างระหว่างรถพวกคุณกับรถเราให้มากนิดนึง เวลาแค่นั้นน่าจะพอให้ผมกลิ้งหลบลงข้างทางทัน"
แม้จะได้ยินหลี่อวี่ยืนยันเช่นนั้น แต่ทุกคนก็ยังอดห่วงไม่ได้
การกระโดดลงจากรถที่กำลังแล่นอยู่ ย่อมมีอันตราย ต่อให้รถจะชะลอความเร็วลงแล้วก็ตาม!
แต่หลี่อวี่ยังคงยืนกรานความคิดเดิม ปัญหานี้ต้องถูกกำจัด
เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของหลี่อวี่ ประกอบกับเขาบอกว่าจะสวมชุดเกราะป้องกันจลาจลที่เพิ่งได้มา ซึ่งน่าจะช่วยลดแรงกระแทกได้ระดับหนึ่ง
ลุงใหญ่และคนอื่นๆ จึงจำต้องยอมทำตาม โดยตั้งใจว่าจะขับให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อตกลงแผนการกันเรียบร้อย รถทั้งสองคันก็เริ่มดำเนินการตามแผน
ขบวนรถค่อยๆ เคลื่อนตัวมาถึงบริเวณปั๊มน้ำมัน
รถหุ้มเกราะเริ่มชะลอความเร็ว และเบี่ยงออกไปทางซ้ายท้ายรถบรรทุกหนัก
หลี่อวี่เพ่งมองไปข้างหน้า แดดเปรี้ยงยามเที่ยงวันกำลังแผดเผา นี่คือช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดของวัน
ข้างหน้าไม่มีซอมบี้... หลี่อวี่เบาใจลงเล็กน้อย
รถบรรทุกหนักที่หยางเทียนหลงขับอยู่ก็ค่อยๆ ลดความเร็วลงจนต่ำมาก หลี่อวี่เปิดประตูรถ
เขาเล็งพิกัดไปที่พุ่มไม้ข้างทางหลวง สูดหายใจเข้าลึกๆ
แล้วกระโจนลงจากรถราวกับเสือดาว
หลี่อวี่ใช้สองมือป้องกันศีรษะ พยายามงอตัวให้มากที่สุด
จัดระเบียบร่างกายในท่าครึ่งม้วนตัว
ด้วยแรงส่งจากความเฉื่อยของรถ ทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้น เขาย่อขาลงเพื่อผ่อนแรง แล้วอาศัยจังหวะนั้นม้วนตัวกลิ้งไปข้างหน้า
เพื่อกระจายแรงกระแทกให้เหลือน้อยที่สุด
ท่านี้เรียกว่า อุกะมิ หรือการล้มตัวผ่อนแรง ซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของยูโด
แม้หลี่อวี่จะไม่เคยเรียนยูโดมาอย่างเป็นทางการ แต่ในช่วงชีวิตก่อนที่เขาต้องดิ้นรนเอาตัวรอด ท่าพวกนี้เขาต้องใช้บ่อยจนชำนาญ เพราะสถานการณ์ความเป็นความตายบีบบังคับให้ต้องเป็น
แม้รถบรรทุกจะลดความเร็วลงมากแล้ว แต่เพื่อไม่ให้พวกที่ตามมาผิดสังเกต จึงไม่สามารถจอดสนิทหรือขับช้าเกินไปได้
นั่นทำให้แรงเฉื่อยจากการกระโดดยังคงสูง ส่งผลให้ร่างของหลี่อวี่กลิ้งไถลไปไกลถึงเจ็ดแปดเมตร จนไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งอย่างจัง
"อึก!"
ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ลมตีขึ้นมาจากช่องท้อง
เขาเผลอจะอ้าปากร้องด้วยความเจ็บ แต่ก็กัดฟันแน่นจนริมฝีปากล่างแตก เลือดรสเค็มปร่าซึมเข้ามาในปาก
เขาไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว
แม้อาการวิงเวียนจะยังไม่หายดี แต่หลี่อวี่ก็รีบย่อตัวมุดเข้าไปหลังต้นไม้ทันที
เขาหมอบราบไปกับพุ่มไม้ ซ่อนเร้นกายอย่างมิดชิด
ในขณะเดียวกัน รถหุ้มเกราะของลุงใหญ่ก็ตามหลังมา และขับผ่านจุดที่หลี่อวี่เพิ่งกระโดดลงไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
เมื่ออยู่ในพุ่มไม้ หลี่อวี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสื้อถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนขาด แขนและกำปั้นมีรอยถลอกเลือดซึม
แผ่นหลังรู้สึกปวดหนึบ คาดว่าตอนที่ลงพื้นคงกลิ้งไปทับก้อนหินเข้าอย่างจัง
แต่หลี่อวี่ไม่มีเวลามาสนใจแผล เขาตรวจสอบปืนและอาวุธประจำกายอย่างละเอียด
เมื่อเห็นว่าปืนยังใช้งานได้ปกติ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก
หยางเทียนหลงรีบปิดประตูรถทันทีหลังจากหลี่อวี่กระโดดลงไป
ส่วนลุงใหญ่และคนอื่นๆ ในรถคันหลัง ที่เห็นภาพหลี่อวี่กระโดดลงไปเต็มสองตาผ่านกระจกหน้ารถ
ช่างน่าหวาดเสียวเหลือเกิน!
โชคดีที่ทิ้งระยะห่างไว้มากพอ ไม่อย่างนั้นคงชนเข้าเต็มๆ
ลุงใหญ่และคนอื่นๆ เหงื่อตกด้วยความลุ้นระทึก ในขณะที่เจ้าตัวอย่างหลี่อวี่กลับนิ่งสงบ
เรื่องแบบนี้ หลี่อวี่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน
ต้องใจร้ายกับตัวเอง และโหดเหี้ยมกับศัตรู โลกใบนี้ถึงจะปรานีคุณบ้าง
หลี่อวี่ซุ่มเงียบอยู่ในพุ่มไม้ พยายามปรับลมหายใจที่ยังหอบกระชั้นจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงเมื่อครู่
สายตาจ้องเขม็งไปที่ถนนด้านหลัง
ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา รถ SUV สีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับตามมา
หลี่อวี่ยกภูเขาออกจากอก
สำเร็จ! การกระโดดรถของเขาเล็ดลอดสายตาพวกมันไปได้ พวกมันยังคงมุ่งเป้าไปที่รถหุ้มเกราะข้างหน้า
รถคันนั้นแล่นผ่านหน้าหลี่อวี่ไปในระยะประชิด เขาแอบมองผ่านช่องว่างของพุ่มไม้
เห็นคนนั่งอยู่ในรถลางๆ ประมาณ 3-4 คน
เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แล้วพูดสายกับหลี่เถี่ยและคนอื่นๆ
"รถผ่านไปแล้ว... ตอนนี้ กลับรถได้!"
เนื่องจากรถบรรทุกหนักของหยางเทียนหลงกลับรถยาก เขาจึงไม่ได้ให้เข้าร่วมแผนการนี้ ให้ไปจอดรออยู่ข้างหน้าแทน
สิ้นเสียงคำสั่ง หลี่เถี่ยเบรกรถหุ้มเกราะจนตัวโก่ง แล้วหักพวงมาลัยกลับรถ พุ่งสวนกลับมาทันที
ในจังหวะเดียวกัน หลี่อวี่ก็พุ่งตัวออกจากพุ่มไม้ ไปยืนตระหง่านอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ยกปืนกลมือเล็งไปที่รถ SUV สีดำคันนั้น
คนบนรถ SUV เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ โดยเฉพาะเมื่อเห็นรถหุ้มเกราะข้างหน้ากลับรถพุ่งตรงเข้ามาหา
พวกมันเบรกรถกะทันหัน พยายามจะกลับรถหนีอย่างลนลาน
วินาทีนั้นเอง หลี่อวี่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ก็เหนี่ยวไกปืนกลมือสาดกระสุนใส่ยางรถ SUV ทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
ยางรถระเบิดกระจุย คนในรถตื่นตระหนกสุดขีด พวกมันคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนดักอยู่ข้างหลัง!
คนขับ SUV พยายามจะเร่งเครื่องหนีหลังจากกลับรถได้
แต่หลี่อวี่ไม่มีทางปล่อยให้สมหวัง เขากราดยิงใส่ตำแหน่งคนขับทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
สิ้นเสียงปืน คนขับและคนที่นั่งข้างหลังอีกคนหนึ่งเสียชีวิตคาที่
แต่คนที่นั่งเบาะข้างคนขับโชคดี ก้มหัวหลบได้ทัน
ยางรถถูกยิงจนพรุน ต่อให้ขับหนีไปก็คงไปได้ไม่ไกล ยังไงก็ต้องโดนรถคันหลังตามทันอยู่ดี
คนที่นั่งข้างคนขับมองเห็นหลี่อวี่ที่ดักอยู่ข้างหน้า ดูเหมือนมันจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง มันเอื้อมมือไปจับพวงมาลัยประคองรถไว้
แม้ล้อจะระเบิด แต่รถยังคงเคลื่อนที่ได้ เสียงล้อบดถนนดังครืดคราด ตัวรถส่ายไปมาพุ่งตรงเข้ามาหาหลี่อวี่
หลี่อวี่สะดุ้งเล็กน้อย โชคดีที่เมื่อกี้เขาไม่ได้ยืนอยู่กลางถนน
เมื่อเห็นรถ SUV พุ่งเข้ามา เขาจึงรีบกระโดดหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่ ต้นไม้ข้างทางต้นนี้อายุคงนับสิบปี ขนาดหนึ่งคนโอบยังไม่รอบ
โครม!
รถพุ่งชนต้นไม้อย่างจัง ใบไม้ร่วงกราวลงมา
ไฟหน้าแตกกระจาย ฝากระโปรงหน้ายุบยับเยิน
แรงกระแทกทำให้คนในรถกระดอนไปมาจนมึนงง เห็นดาวระยิบระยับ
หลี่อวี่พุ่งตัวออกมาจากหลังต้นไม้อย่างรวดเร็ว ยกปืนเล็งไปที่คนในรถ
"ลงมา!" หลี่อวี่ตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ