บทที่ 71 เร็วๆ เข้า!

บทที่ 71 เร็วๆ เข้า!
แต่ดูเหมือนว่าอวี๋หย่งก่านที่นั่งอยู่บนพื้นจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
จนกระทั่งติงจิ่วเข้าไปฉุดกระชากลากถูเขาขึ้นรถ
ทันทีที่ทุกคนขึ้นรถครบ หลี่เถี่ยก็เหยียบคันเร่งออกตัวทันควัน
บรื๊น!
รถพุ่งออกจากปากซอยด้านหลังอย่างรวดเร็ว ขืนอยู่นานกว่านี้จะยุ่งยาก เพราะเสียงเครื่องยนต์เมื่อครู่เรียกพวกซอมบี้มากันยั้วเยี้ยแล้ว
บนรถ อวี๋หย่งก่านนั่งก้มหน้า จมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้า
หลี่อวี่เห็นสภาพแล้วก็พูดเตือนสติ
"ลูกเมียน้า เขาคงอยากให้น้ามีชีวิตต่อไป เพราะงั้น... เข้มแข็งเข้าไว้!"
อวี๋หย่งก่านเงยหน้าที่ดูด้านชาขึ้นมา พยักหน้าช้าๆ เหมือนหุ่นยนต์
แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปบอกทุกคน
"ขอบคุณครับ... ที่ทำให้พวกคุณต้องลำบาก"
ยังดี... รู้จักบุญคุณคน หลี่อวี่คิดในใจ
แม้ติงจิ่วจะยังดูอาลัยอาวรณ์ที่ยังหาลูกเมียไม่เจอ แต่ซอมบี้ข้างนอกเยอะขนาดนี้ ขืนดันทุรังหาต่อ ทุกคนจะตกอยู่ในอันตราย
ลำพังแค่หลี่อวี่ยื่นมือเข้ามาช่วยตามหาครอบครัวให้ ในยุคที่ใครๆ ต่างก็เอาตัวรอดแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นบุญคุณล้นเหลือแล้ว
เขาจึงไม่กล้าเอ่ยปากขอให้ช่วยค้นหาต่อ
ขณะที่รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากเมือง หลี่อวี่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนขามา เขาเห็นเงาคนแวบๆ แถวตึกกลางเมือง
เขาจึงหันไปบอกหลี่เถี่ย
"วนไปแถวซูเปอร์มาร์เก็ตหน่อย เมื่อกี้ฉันเห็นคนอยู่แถวนั้น"
พอได้ยินแบบนั้น ติงจิ่วที่นั่งอยู่เบาะหลังก็หายใจถี่รัวขึ้นมาทันที
หลี่เถี่ยเข้าเกียร์ถอย เปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต
ไม่นานรถก็แล่นมาถึงใจกลางถนน ใต้ตึกแถวนั้นมีศูนย์บริการมือถือตั้งอยู่
และข้างๆ กันมีประตูเหล็กบานใหญ่
หน้าประตูเหล็กมีซอมบี้รุมล้อมอยู่ยั้วเยี้ย พอได้ยินเสียงรถ พวกมันก็เริ่มเบนความสนใจมาทางนี้
หลี่อวี่หันไปถามติงจิ่ว
"น้ารู้ไหมว่าตึกนี้มีทางเข้าอื่นอีกหรือเปล่า?"
ติงจิ่วรีบตอบ
"มีทางเข้าด้านหลังอีกทางครับ ผมจำได้ว่าชั้นสองเคยเป็นร้านเน็ต"
หลี่อวี่ได้ยินดังนั้นจึงสั่งให้หลี่เถี่ยวนรถไปด้านหลัง
พวกซอมบี้พากันวิ่งตามรถมาเป็นพรวน ยิ่งอยู่กลางเมือง ซอมบี้ยิ่งเยอะ เสียงรถยิ่งเรียกพวกมันมารวมกัน
หลี่อวี่มองฝูงซอมบี้ด้วยความกังวล ที่นี่อยู่นานไม่ได้
ต้องรีบไป
เมื่อมาถึงด้านหลัง ก็เจอประตูเหล็กอีกบานถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา
ทุกคนลงจากรถ แต่อวี๋หย่งก่านยังดูเหม่อลอย หลี่อวี่เริ่มหงุดหงิด
เขาเดินไปกระชากตัวอวี๋หย่งก่านลงมา
"ซอมบี้กำลังจะมาแล้ว! มาเฝ้าประตูตรงนี้ เดี๋ยวฉันจะไปเปิดประตู" หลี่อวี่สั่ง
อวี๋หย่งก่านลงมายืนถือดาบยาวที่หลี่เถี่ยให้ไว้
พอนึกถึงครอบครัวที่ถูกพวกซอมบี้พรากไป ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่าน เขาฟันซอมบี้ตัวแรกที่พุ่งเข้ามาจนล้มคว่ำ
หลี่อวี่มองแม่กุญแจที่ล็อคประตูเหล็กไว้
ลำพังแรงคนกระแทกคงไม่มีทางเปิดออก
เขาจึงสั่งให้ติงจิ่วลองตะโกนเรียกดู
เป็นไปตามคาด ที่หลี่อวี่เห็นคนเมื่อกี้ เขาตาไม่ฝาด
เงาคนโผล่หน้าออกมาจากชั้นสาม ติงจิ่วเห็นเข้าก็ตะโกนลั่นด้วยความดีใจ
"ชิงชิง! เวยเวย!"
เด็กสาวสองคน อายุราว 15 กับ 20 ปี ชะโงกหน้าลงมา
พอเห็นพ่อ ก็ทำท่าดีใจจะวิ่งลงมาหา
แต่จังหวะนั้นเอง มีเสียงใครบางคนพูดขัดขึ้น
"พวกมันลากซอมบี้มากันเต็มเลย อย่าลงไปนะ! ขืนลงไปเปิดประตู พวกเราได้ตายกันหมดแน่!"
หลี่อวี่มองดูซอมบี้ด้านหลังที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ หลี่เถี่ยเริ่มชักปืนยิงสกัด
ส่วนอวี๋หย่งก่าน พอเห็นว่าลูกเมียตัวเองกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว ความกล้าบ้าบิ่นก็ถูกปลุกขึ้นมา เขาไล่ฟันซอมบี้จนตาแดงก่ำ
ไม่กลัวตาย แถมยังเริ่มถลำลึกออกไปไกลจากประตูเรื่อยๆ
ค่อยๆ ถูกฝูงซอมบี้โอบล้อมโดยไม่รู้ตัว
หลี่เถี่ยตะโกนเรียกให้ถอยกลับมา แต่อวี๋หย่งก่านเหมือนหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัว ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
ติงจิ่วเงยหน้ามอง เห็นคน 4 คนวิ่งออกมาที่ระเบียงชั้นบน สองคนคือลูกสาวเขา อีกสองคนเป็นชายหญิงแปลกหน้า
ผู้ชายคนที่ห้ามไม่ให้เปิดประตูเมื่อกี้ กำลังยื้อยุดฉุดกระชากลูกสาวเขาไว้ไม่ให้ลงมา
เห็นภาพนั้น ติงจิ่วแทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ
แต่ประตูเหล็กตรงหน้า ผลักยังไงก็ไม่ออก
ติงจิ่วเงยหน้ามองเหล็กแหลมบนยอดประตู ตัดสินใจกัดฟันปีนขึ้นไป
หลี่อวี่เห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยส่งแรง ให้ติงจิ่วเหยียบมือเขาปีนขึ้นไปคว้าคานเหล็กด้านบน
ติงจิ่วเกร็งข้อมือโหนตัวขึ้นไป เอาขาขวาพาดคาน แล้วค่อยๆ ยกขาอีกข้างข้ามเหล็กแหลมอย่างทุลักทุเล
เหล็กแหลมพวกนี้คมกริบ ขืนพลาดนิดเดียวคงโดนคว้านท้องไส้ไหล
ติงจิ่วขยับตัวผ่านปลายแหลมไปได้อย่างหวุดหวิด ร่างกายสั่นเทาขณะวาดขาอีกข้างข้ามไป
จังหวะนั้นเอง คนบนตึกเห็นติงจิ่วกำลังปีนเข้ามา
ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตึงตังลงบันไดมาจะขัดขวาง
ติงจิ่วได้ยินเสียงคนวิ่งลงมา ก็รีบเร่งความเร็ว
แต่การข้ามเหล็กแหลมไม่ใช่เรื่องง่าย ประตูเหล็กก็โยกเยกไปมา แม้หลี่อวี่จะช่วยจับไว้ข้างล่าง แต่ก็ยังสั่นไหวอยู่ดี
เสียงฝีเท้าคนใกล้เข้ามาทุกที
ติงจิ่วมองพื้นข้างล่าง เห็นว่าไม่มีของเกะกะ จึงกลั้นใจทิ้งตัวดิ่งลงไปด้านใน
ฉัวะ!
ขาขวาและมือถูกเหล็กแหลมบาดจนเลือดสาด กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นให้พวกซอมบี้ข้างนอกยิ่งคลั่ง
ติงจิ่วตกลงพื้นซีเมนต์เสียงดังตุ้บ ถึงจะมึนหัวตลายไปบ้าง แต่โชคดีที่พื้นโล่ง ไม่มีอะไรให้บาดเจ็บซ้ำ
อีกด้านหนึ่ง หลี่เถี่ยกำลังต้านซอมบี้อยู่หน้าประตูเพียงลำพัง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่น ส่วนอวี๋หย่งก่านตอนนี้บุกทะลวงเข้าไปกลางวงล้อมซอมบี้แล้ว ดาบในมือฟันไม่ยั้ง
หลี่อวี่เห็นติงจิ่วถึงพื้นแล้วก็ตะโกนสั่ง
"รีบเปิดประตูเร็ว! ไม่มีเวลาแล้ว!"
ติงจิ่วกัดฟันทนเจ็บที่ขา รีบลุกขึ้นไปปลดล็อคประตู
ประตูเปิดออก!
ผู้ชายที่วิ่งลงมาจากข้างบน ก็มาถึงชั้นล่างพอดี
พอเห็นหลี่อวี่กับพวกเปิดประตูเข้ามาได้แล้ว สีหน้ามันเปลี่ยนไปมาเลิ่กลั่ก โดยเฉพาะเมื่อได้ยินเสียงปืนของหลี่เถี่ย มันก็รีบปั้นหน้าประจบสอพลอ
"ผ...ผม... ผมลงมาช่วยเปิดประตูให้พวกพี่ครับ"
ปัง!
หลี่อวี่ลั่นไกโดยไม่ลังเล
กระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าชายคนนั้น
ร่วงลงไปกองกับพื้น
แม่งเอ๊ย! ยุ่งยากชิบหาย!
ติงจิ่วถึงกับตะลึงตาค้าง ไม่คิดว่าจะยิงทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้
หลี่อวี่พูดอย่างหัวเสีย
"รีบขึ้นไปจัดการซะ ให้เวลา 30 วินาที ถ้าไม่เสร็จ ฉันไปก่อนนะ"
พูดจบก็โยนมีดสั้นให้เล่มหนึ่ง
ติงจิ่วมองหลี่อวี่ด้วยความซาบซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองบันได ความโกรธแค้นฉายชัดบนใบหน้า ลืมความเจ็บปวดที่ขาไปสิ้น
แล้ววิ่งตึกตักขึ้นไปชั้นบน
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างบน
"แก... แกจะทำอะไร? ผัวฉันล่ะ?"
เสียงผู้หญิงร้องโวยวาย ตามด้วยเสียงข้าวของล้มระเนระนาด
โครม!
"พ่อ! พ่อมาช่วยแล้ว... ฮือๆ แม่เขา..."
"พวกมันเป็นใคร?" ติงจิ่วดึงลูกสาวสองคนไปหลบข้างหลัง จ้องผู้หญิงที่ล้มอยู่บนพื้น
"หนูก็ไม่รู้... สองวันก่อนพวกเรายังอยู่ที่บ้านแต่อาหารหมด เลยต้องออกมาหาของกิน แล้วเจอซอมบี้... ตอนหนีมาด้วยกัน พวกมันผลักแม่ล้มจนขาแพลง แล้วแม่ก็โดนซอมบี้กัด... แม่ตายเพราะพวกมัน!"
ผู้หญิงบนพื้นรีบลุกขึ้นแก้ตัวเมื่อเห็นมีดในมือติงจิ่ว
"ไม่เกี่ยวกับฉันนะ! พวกแกวิ่งช้ากันเอง!"
"แล้วทำไมต้องปิดประตูล็อคด้วย!" ลูกสาวคนรองของติงจิ่วตะโกนถามอย่างเหลืออด
"ก็ซอมบี้มันมาไง ถ้าไม่ปิดก็ตายกันหมดสิ" ผู้หญิงคนนั้นเถียงข้างๆ คูๆ
"แต่ซอมบี้ยังอยู่ตั้งไกล!"
ข้างล่าง หลี่อวี่ต้องยิงสกัดซอมบี้ที่แห่กันมาไม่ขาดสาย
อวี๋หย่งก่านหายตัวไปไหนแล้วไม่รู้
หลี่อวี่เริ่มหงุดหงิดหนักขึ้น วุ่นวายฉิบหาย! เวรเอ๊ย!
"ติงจิ่ว! ไอ้เวรเอ๊ย เร็วๆ หน่อยดิวะ!" หลี่อวี่ตะโกนด่าขึ้นไป
แล้วสั่งหลี่เถี่ยให้ขึ้นรถเตรียมถอยหนี
ติงจิ่วได้ยินเสียงตะโกนของหลี่อวี่ก็สะดุ้งโหยง มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นซอมบี้ข้างล่างยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
ภาพที่หลี่อวี่ยิงผู้ชายคนนั้นทิ้งเมื่อกี้ผุดขึ้นมาในหัว ความกล้าบ้าบิ่นแล่นพล่าน นัยน์ตาฉายแววอำมหิต
เขากัดฟันมองผู้หญิงคนนั้น
แล้วพุ่งเข้าไปแทงสวน!
จากนั้นก็คว้าข้อมือลูกสาวทั้งสองวิ่งลงมาข้างล่าง
หลี่เถี่ยกลับรถเสร็จเรียบร้อย หลี่อวี่กำลังเดินไปขึ้นรถ เตรียมชิ่งหนี