บทที่ 70 ด่านนี้ ต้องผ่านไปให้ได้ด้วยตัวเอง

บทที่ 70 ด่านนี้ ต้องผ่านไปให้ได้ด้วยตัวเอง
ขากลับฐาน ไล่ตงเซิงกับลุงใหญ่นั่งอยู่ท้ายรถบรรทุกหนัก รถคันใหญ่เคลื่อนตัวไปบนถนนอย่างเชื่องช้า
ไล่ตงเซิงจ้องมองคนงานกลุ่มนั้น ตอนขนปูนก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ตอนนั้นยุ่งๆ เลยไม่ได้ดูละเอียด
ตอนนี้นั่งรถมาด้วยกัน ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้น ฝั่งคนงานเองก็มองไล่ตงเซิงแล้วซุบซิบกัน
จ้องอยู่พักใหญ่ ไล่ตงเซิงก็ทนไม่ไหว
เขาถามโพลงออกไปว่า
"พวกนายมาจากหมู่บ้านข้างๆ แซ่โจวใช่ไหม?"
คนพวกนั้นเงยหน้าขวับ หนึ่งในนั้นตอบอย่างงงๆ
"ใช่ครับ ผมก็ว่าน้าหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน"
"โจวตงเหมยเมียฉัน ก็เป็นคนหมู่บ้านพวกนายนั่นแหละ" ไล่ตงเซิงเฉลย
คนนั้นทำหน้าดีใจ
"ผมรู้จักโจวตงเหมยครับ! บ้านแกอยู่ถัดจากบ้านผมไปสองหลังเอง พวกเรารู้จักกันหมดแหละ"
อีกคนพยักหน้าเสริม
"มิน่าล่ะถึงว่าหน้าคุ้น สงสัยเคยเจอตอนน้าไปบ้านตระกูลโจวแน่ๆ"
อีกสองคนที่เหลือก็พลอยยินดีไปด้วย ต่างบอกว่ารู้จักกัน
การได้เจอคนรู้จัก มักทำให้รู้สึกอบอุ่นใจเสมอ โดยเฉพาะในวันสิ้นโลกแบบนี้
ไล่ตงเซิงเลยนั่งคุยกับพวกนั้นอย่างถูกคอ
รถแล่นไปเรื่อยๆ จนขบวนรถของหลี่อวี่ใกล้จะถึงเขตตัวตำบล
คนงานพาร์ทไทม์สองคนเริ่มเก็บอาการดีใจไม่อยู่ เพราะบ้านอยู่ข้างหน้านี้แล้ว
แต่คนในบ้าน... ไม่รู้ว่าจะยังอยู่ไหม
ตัวตำบลอยู่ติดกับถนนทางหลวง แวะส่งสองคนนี้ก็ไม่ถือว่าอ้อม
หลี่อวี่ขับรถ SUV เข้ามาเทียบ รับหลี่เถี่ยขึ้นมา แล้วให้คนงานสองคนที่บ้านอยู่ในตำบลลงจากรถบรรทุกมาขึ้นคันนี้
ชายวัยกลางคนผมหงอกที่จอนหู บ้านอยู่ตรงถนนในเมือง เขาคือคนที่บอกเรื่องเถ้าแก่ฮวา และเป็นคนแรกที่ขอลาตลบ
ในเมืองมีซอมบี้เดินเตร็ดเตร่อยู่บ้าง
พอเห็นรถ SUV โผล่มา
พวกมันก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที
หลี่เถี่ยนิ่งมาก โดนซอมบี้ล้อมรถไม่ใช่ครั้งแรก เขาค่อยๆ ขับฝ่าไป
หลี่อวี่นั่งเบาะข้างคนขับ คอยสังเกตสองคนข้างหลังผ่านกระจกมองหลังตลอดเวลา
พอรถเข้าเขตเมือง เขาถามขึ้น
"บ้านพวกน้าอยู่ตรงไหน?"
ชายผมหงอกตอบ
"อยู่ตรงปากซอยหลังโน่นครับ ตึกสีขาวสามชั้น บ้านอีกคนก็อยู่เยื้องไปข้างหลังบ้านผม"
หลี่อวี่ฟังแล้วก็ถามเสียงเรียบ
"น้าชื่ออะไร?"
ชายคนนั้นยิ้มประจบ ตอบว่า
"ติงจิ่ว ครับ คนเขาเรียกผมว่า เหลาติง"
หลี่อวี่พยักหน้า ไม่พูดอะไร แล้วหันไปมองอีกคนเป็นเชิงถาม
อีกคนดูหนุ่มกว่าหน่อย น่าจะเพิ่งสามสิบต้นๆ รีบตอบทันที
"ฉันชื่อ อวี๋หย่งก่าน"
หลี่อวี่พยักหน้า เลิกสนใจทั้งคู่
รถ SUV ค่อยๆ เคลื่อนไปทางปากซอยด้านหลัง
มองผ่านหน้าต่างเห็นถนนหนทางที่คุ้นเคย หลี่อวี่รู้สึกใจหาย
เห็นซูเปอร์มาร์เก็ตริมทาง ประตูเปิดอ้าซ่า ของข้างในถูกปล้นเกลี้ยงไปนานแล้ว
จู่ๆ ก็มีเงาคนแวบผ่านดาดฟ้าตึกกลางถนน
เร็วมาก... หลี่อวี่เพ่งมองอีกที ก็ไม่เห็นใครแล้ว
ปกติเวลานี้เมืองจะคึกคักที่สุด เสียงตะโกนขายของ เสียงแตรรถ เสียงก่อสร้าง...
แต่ตอนนี้ มีแต่เสียงคำรามของซอมบี้ และเสียงเครื่องยนต์รถ
ในที่สุด รถของหลี่อวี่ก็มาถึงปากซอยด้านหลัง
ติงจิ่วเห็นบ้านที่คุ้นตาจนแทบจำทุกซอกทุกมุมได้ ความตื่นเต้นก็พุ่งพล่านจนเก็บไม่อยู่
"เถ้าแก่น้อยหลี่ ตรงนี้แหละครับ! บ้านผมหลังนี้แหละ"
ตึกแถวสีขาวสามชั้นตรงหน้า ประตูปิดสนิท
หลี่อวี่มองซอมบี้ที่เริ่มมารออยู่รอบรถ ถ้าลงไปตอนนี้โดนรุมทึ้งแน่
แถมยังลงมือลำบาก
เขาเห็นบ้านหลังนี้มีลานหน้าบ้าน และมีประตูเล็กๆ อยู่
จึงสั่งหลี่เถี่ย
"ขับไปเทียบประตูรั้วตรงนั้น หักหัวรถปิดประตูไว้ เหลือช่องให้ฉันลงพอ"
หลี่เถี่ยรู้ใจทันที หักพวงมาลัยถอยรถอย่างแรงจนซอมบี้ตัวหนึ่งม้วนเข้าไปใต้ท้องรถ
แล้วเดินหน้าทับซ้ำ
กึก!
พอรถเทียบประตูเล็ก จังหวะที่ซอมบี้ยังตามมาไม่ทัน หลี่อวี่ผลักประตูรถออกทันที
สะพายปืนกลมือ มือถือดาบยาว
ฉัวะ!
หลี่อวี่ฟันฉับเข้าที่ซอมบี้ตัวหน้าสุดร่วงไป แล้วตะโกน
"รีบลงมา! เข้าไปดู!"
ติงจิ่วกับอวี๋หย่งก่านรีบตะเกียกตะกายลงจากรถ
ติงจิ่วเปิดประตูรั้ว พุ่งไปที่ประตูบ้าน พบว่าประตูล็อคจากด้านใน
มือไม้สั่นเทาขณะควานหากุญแจไข
ประตูเปิดออก!
ติงจิ่วกลั้นใจไม่ตะโกนเสียงดัง ได้แต่ร้องเรียกเบาๆ
"เมียจ๋า... ชิงชิง... เวยเวย..."
แล้ววิ่งพรวดพราดเข้าไปในบ้าน
หลี่อวี่กับหลี่เถี่ยลงมายืนกันท่าอยู่หน้าประตู คอยสกัดซอมบี้
จำนวนซอมบี้ยังไม่เยอะ พอจะรับมือไหว เลยไม่ได้ใช้ปืน
แต่เห็นฝูงซอมบี้เริ่มทยอยเดินออกมาจากหัวมุมถนนมากขึ้นเรื่อยๆ
หลี่อวี่ตะโกนถามเข้าไป
"เร็วเข้า! เจอไหม?"
ติงจิ่ววิ่งขึ้นลงบันได หาจนทั่วทุกห้อง แต่ไม่เจอใครเลย
ได้ยินเสียงหลี่อวี่เร่ง เขาก็ไม่กล้าชักช้า
วิ่งกลับลงมาด้วยสีหน้าผิดหวังสุดขีด
ส่วนอวี๋หย่งก่านที่ลงรถมา ก็วิ่งไปยังบ้านของตัวเอง
หลี่อวี่กับหลี่เถี่ยยังคงยันซอมบี้ไว้ อวี๋หย่งก่านวิ่งไปถึงใต้ถุนบ้านตัวเอง
แต่แล้ว... เขาก็เหมือนเห็นภาพสยองขวัญบางอย่าง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
หลี่อวี่เริ่มหงุดหงิด รีบดึงตัวติงจิ่วขึ้นรถ แล้วให้หลี่เถี่ยขับตามไป
พอรถเข้าไปใกล้ หลี่อวี่ก็เห็นว่าตรงหน้าอวี๋หย่งก่าน มีซอมบี้สองตัว!
อวี๋หย่งก่านยืนจ้องซอมบี้สองตัวนั้นด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
ซอมบี้กำลังจะพุ่งถึงตัว แต่เขากลับน้ำตานองหน้า ยืนนิ่งไม่ไหวติง
ดูเหมือนจะยอมแพ้ ไม่คิดต่อสู้แล้ว
มือซีดขาวของซอมบี้บีบคอเขาแน่น เขาแค่เอามือดันร่างพวกมันไว้
ซอมบี้แยกเขี้ยวคำราม จะกัดเขาอยู่รอมร่อ
แต่มีดสั้นในมือเขา กลับไม่ยอมแทงออกไป
"พวกมันเป็นซอมบี้ไปแล้ว! ถ้านายไม่สู้ นายก็จะกลายเป็นซอมบี้ไปด้วย!" ติงจิ่วตะโกนเตือนสติสุดเสียง
อวี๋หย่งก่านเหมือนจะได้สติ แต่ดวงตาแดงก่ำ
สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน
หลี่อวี่ไม่ลงไปช่วย ด่านเคราะห์นี้ ไม่มีใครช่วยเขาได้ เขาต้องผ่านมันไปให้ได้ด้วยตัวเอง
ขืนลงไปช่วย ดีไม่ดีจะโดนเขาเกลียดขี้หน้าเอาเปล่าๆ
ดังนั้น หลี่อวี่จึงนั่งนิ่งในรถ ไม่พูดเตือนอะไรสักคำ
เขามองดูซอมบี้ด้านหลังที่เริ่มเยอะขึ้น ทนไม่ไหวต้องลงจากรถพร้อมดาบ
เขาให้เวลาแค่ 30 วินาที
ถ้าครบ 30 วินาทีแล้วยังไม่จัดการ หลี่อวี่จะสั่งออกรถทันที เขาจะไม่ยอมเอาตัวเองมาเสี่ยงตาย
5 วินาที... 10 วินาที...
อวี๋หย่งก่านยังคงยื้อยุด แต่ซอมบี้ตัวเล็กอีกตัวก็คลานเข้ามา จะกัดขาเขาแล้ว
ฉึก!
ในที่สุด อวี๋หย่งก่านก็ปักมีดเข้าที่คอซอมบี้ผู้หญิง
ร่างนั้นร่วงลง
ซอมบี้ตัวเล็กที่เท้า ก็ถูกเขาแทงซ้ำจนแน่นิ่ง
ฆ่าซอมบี้สองตัวนั้นเสร็จ เขาก็หมดแรง...
ทรุดฮวบลงกับพื้น
หลี่อวี่เห็นซอมบี้กลุ่มหลังตามมาทันแล้ว จึงวิ่งกลับไปที่รถ
ตะโกนลั่น
"ขึ้นรถ! ถ้าไม่ไปก็นอนตายอยู่ตรงนี้แหละ!"