บทที่ 82 การเผชิญหน้า

บทที่ 82 การเผชิญหน้า
ชายคนหนึ่งลงมาจากรถออฟโรด ในปากมีฟันเลี่ยมทองวาววับ บนคอห้อยสร้อยทองเส้นโตเท่าโซ่ถึงสองเส้น
ไอ้ฟันทองบิดขี้เกียจ ตบหลังคารถดังป้าบ แล้วสั่ง "ฉินโซ่ว บอกให้พวกนั้นเอารถบรรทุกไปจอดรอที่ปากทาง ทางมันแคบ เข้าไปลำบากแน่"
ชายท่าทางสุภาพสวมเสื้อเชิ้ตขาวติดกระดุมถึงคอเดินลงจากที่นั่งข้างคนขับ หันไปรับคำไอ้ฟันทอง "ได้เลยครับพี่จิน"
จากนั้นเขาก็เดินไปหาขบวนรถด้านหลัง
ยืนเท้าสะเอววางท่า
"พี่จินสั่งให้ลงรถ ทางมันแคบรถพวกแกเข้าไม่ได้ ลงมาเร็วๆ เข้า!" ชายท่าทางสุภาพตะคอก น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด
บนรถ ชายท่าทางสุขุมและชายหนุ่มลงจากรถ ตามมาด้วยชายฉกรรจ์อีกสิบกว่าคนจากรถมินิบัส ในมือถืออาวุธกันครบมือ
มีบางคนในกลุ่มแอบกระซิบกระซาบ "เก่งแต่ปาก เพราะพี่จินเอ็นดูมันหรอก ถึงได้มาทำกร่างใส่พวกเรา"
"นั่นดิ คนถ่อยได้ดี แม่งโครตจะวางก้ามเลย"
"เห็นหน้ามันแล้วหมั่นไส้ว่ะ มาทีหลังแท้ๆ ถ้าไม่เพราะมันเลียเก่ง จะมีปัญญามาชี้นิ้วสั่งพวกเราหรอ ฉันใช้มือเดียวก็ตบมันคว่ำได้แล้ว"
ชายท่าทางสุภาพเหมือนจะได้ยินเสียงซุบซิบ หันมาตวาดอย่างหัวเสีย "บ่นอะไรกันวะ เร็วๆ เข้า พี่จินรออยู่ข้างหน้า!"
พอเห็นทุกคนลงรถหมดแล้ว ไอ้ฟันทองก็กวักมือเรียก "ไป ไปดูกันว่ามีอะไรดีๆ บ้าง"
ไอ้ฟันทองเดินนำหน้า ชายท่าทางสุภาพเดินตามต้อยๆ เว้นระยะห่างครึ่งก้าวอย่างรู้หน้าที่ ส่วนคนอื่นๆ เดินตามหลังทั้งสองคนไป
ถนนใจกลางตลาดค้าส่งอาหาร
ครูหลิวและซ่งฉีปีนผ่านหน้าต่างกระจกที่แตกเข้าไปข้างในแล้ว
ภายในห้องเต็มไปด้วยอาหารแห้ง ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป บิสกิต นมกล่อง และอื่นๆ อีกเพียบ ครูหลิวเดินนำ ส่องไฟฉายที่แบตใกล้หมดไปทางด้านในสุด
ห้องนี้ค่อนข้างกว้าง น่าจะใช้เป็นโกดังเก็บของ ด้านในสุดมืดสนิทมองอะไรไม่เห็น แสงไฟสลัวส่องไปทางตู้เก็บของ ไม่เห็นซอมบี้ ครูหลิวถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทันใดนั้น ซอมบี้สองตัวก็พุ่งออกมาจากด้านข้างตู้ ดูจากชุดน่าจะเป็นเจ้าของร้าน เป็นซอมบี้ชายหญิงคู่หนึ่ง ครูหลิวคิดว่าในห้องไม่มีซอมบี้ ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะซ่อนอยู่ข้างตู้นั่น ซึ่งเป็นมุมอับสายตาพอดี
"ระวังครับ!" ซ่งฉีที่อยู่ด้านหลังเห็นซอมบี้พุ่งเข้ามา ก็ตะโกนลั่น
ครูหลิวเพิ่งจะผ่อนคลาย พอได้ยินเสียงเตือนจากซ่งฉีก็หันขวับ หัวใจกระตุกวูบ ซอมบี้สองตัวพุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะไม่ถึงครึ่งเมตร แสงไฟฉายส่องให้เห็นฟันแหลมคมในปากพวกมันชัดเจน
ระยะใกล้เกินไป การจู่โจมกะทันหันทำให้ครูหลิวตั้งตัวไม่ติด แต่สัญชาตญาณสั่งให้เธอยกหอกยาวในมือขวาขึ้นมาขวางไว้
ซอมบี้สองตัวพุ่งชนอย่างจัง ครูหลิวเกร็งแขนต้านแรงกระแทกสุดชีวิต แต่แรงปะทะจากการพุ่งชนทำให้เธอล้มหงายหลังลงไปกองกับพื้น
ซอมบี้สองตัวประกบซ้ายขวา ล้อมครูหลิวไว้ตรงกลาง โชคดีที่ด้ามหอกยันไว้ พวกมันจึงยังกัดเธอไม่ได้
แต่ตอนนี้ ปากเน่าๆ ของพวกมันห่างจากหน้าครูหลิวไม่ถึง 10 เซนติเมตร เธอนอนราบกับพื้น ทุกครั้งที่หายใจเข้าก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าจากปากพวกมันโชยเข้าจมูก
ในชั่วพริบตาที่ครูหลิวถูกซอมบี้กดลงกับพื้น ซ่งฉีก็พุ่งตามเข้ามา เขาเล็งหอกไปที่รอยต่อระหว่างลำคอกับท้ายทอยของซอมบี้ตัวหนึ่ง แล้วแทงสุดแรงเกิด!
ฉึก!
ซอมบี้ตัวซ้ายหัวระเบิดทันที ปลายหอกเฉียดหัวครูหลิวไปอย่างหวุดหวิด
แต่ครูหลิวไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้น เพราะซอมบี้ตัวขวากำลังตะปบกรงเล็บใส่ไหล่เธอ โชคดีที่ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาว เธอใส่เสื้อผ้าหนา เสื้อผ้าจึงช่วยกันกรงเล็บไม่ให้บาดลึกถึงเนื้อ
แต่ปากของซอมบี้ตัวนั้นขยับเข้ามาใกล้ทุกที จังหวะที่ซอมบี้ตัวซ้ายตายและร่างค่อยๆ ร่วงลง
ครูหลิวรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดันหอกกระแทกซอมบี้ตัวขวาออกไป แล้วเบี่ยงตัวหลบไปทางขวา
ตุบ!
ซอมบี้ตัวนั้นล้มคว่ำหน้าทับหอกของครูหลิว ซ่งฉีเห็นครูหลิวหลุดออกมาได้ ก็ดึงหอกของตัวเองออก แล้วแทงสวนเข้าที่หัวซอมบี้ตัวนั้นเต็มแรง
ทุกอย่างจบลง เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงสิบกว่าวินาทีเท่านั้น
ทั้งสองคนยังใจเต้นระทึก โดยเฉพาะครูหลิวที่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ รีบดึงหอกที่ถูกทับอยู่ใต้ร่างซอมบี้ออกมา กำไว้แน่น แล้วถึงได้หอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าแดงก่ำจากความตื่นเต้น เหงื่อหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น
"ซ่งฉี เธอ... เธอเก่งมาก! เธอปกป้องครูได้แล้วนะ!" ครูหลิวมองซ่งฉี แววตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งและภาคภูมิใจ
ซ่งฉียืดอกรับ รอยยิ้มมุมปากปิดไม่มิด เขาเกาหัวแก้เขิน
เด็กหนุ่มที่ดูโตเกินวัยคนนี้ ทั้งซื่อตรงและกล้าหาญ ก่อนหน้านี้เขาพยายามจะปกป้องทุกคนมาตลอด แต่ไม่เคยมีโอกาส วันนี้เขาพิสูจน์แล้วว่าเขาสามารถเป็นที่พึ่งพาได้
เมื่อกี้ซ่งฉีฆ่าซอมบี้ได้อย่างเด็ดขาด แต่พอโดนชมก็เขินอาย ครูหลิวอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ดีจริงๆ เด็กวัยรุ่นบางคนที่ไม่เคยผ่านความลำบากของสังคม จิตใจยังบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อน ความใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้หายากยิ่ง แม้บางครั้งจะดูซื่อบื้อไปบ้าง และอาจไม่เหมาะกับโลกยุควันสิ้นโลกแบบนี้ แต่... มันช่างล้ำค่าเหลือเกิน
นักเรียนที่รออยู่ข้างนอกได้ยินเสียงโครมคราม ก็ชะโงกหน้าถาม "ข้างในเกิดอะไรขึ้นครับ ครูหลิว เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
ครูหลิวตอบกลับ "ไม่เป็นไรแล้ว เจอซอมบี้สองตัว จัดการเรียบร้อย เดี๋ยวเราดูลาดเลาอีกรอบว่ามีตัวอื่นอีกไหม"
"ระวังตัวด้วยนะครับ! พวกเรา... พวกเราเข้าไปด้วยดีไหมครับ?"
"ไม่ต้อง ข้างในมืด ไฟฉายเราเหลือแค่อันเดียว..."
ที่ด้านนอกร้าน กลุ่มคนที่มาจากในเมืองก็เดินทางมาถึงใจกลางตลาดค้าส่งแล้ว
ไอ้ฟันทองเดินโงนเงนเข้ามา หรี่ตามอง เห็นกลุ่มนักเรียนยืนอยู่บนบันไดร้าน นักเรียนชายสอง นักเรียนหญิงสอง ใส่ชุดนักเรียน ดูยังไงก็แค่วัยรุ่นอายุสิบกว่าปี
ไอ้ฟันทองตบพุงพลุ้ยๆ ของตัวเอง คลายเข็มขัดที่เอวให้หลวมขึ้น มุมปากกระตุกยิ้มชั่วร้าย หันไปพูดกับชายท่าทางสุภาพข้างๆ ว่า "จำพวกสาวน้อยที่เราเจอที่อำเภอเซียงคราวก่อนได้ไหม? ฮ่าๆๆๆ รอบนี้มีของเล่นใหม่ให้สนุกกันอีกแล้วว่ะ"
ชายท่าทางสุภาพแววตาเป็นประกายด้วยความหื่นกระหาย พูดประจบสอพลอ "พี่จินพลังช้างสาร เกรียงไกรไร้เทียมทาน!" พูดพลางยกนิ้วโป้งให้
ดูเหมือนคำชมนี้จะถูกใจไอ้ฟันทองเข้าอย่างจัง การเลียแข้งเลียขาที่แม่นยำและกระชับได้ใจความ
ได้ยินดังนั้น ไอ้ฟันทองก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันทองอร่าม สีหน้าเต็มไปด้วยความลำพอง ตบไหล่ชายท่าทางสุภาพเชิงให้รางวัล
"ดี เดี๋ยวฉันแบ่งให้แกด้วย" ไอ้ฟันทองหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง
นักเรียนบนบันไดได้ยินเสียงไอ้ฟันทองกับพรรคพวก ก็หันขวับมามอง ทุกคนยกอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อม สีหน้าหวาดระแวง
เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งรีบตะโกนบอกทางหน้าต่าง "ครูหลิว! ซ่งฉี! มีคนมา! ดูท่าทางไม่ใช่คนดีด้วยค่ะ!"
ครูหลิวและซ่งฉีที่กำลังจะเดินสำรวจต่อ ชะงักเท้าทันที
แล้วรีบวิ่งกลับมาที่หน้าต่าง