บทที่ 89 ให้มันเสียใจที่ได้เกิดมา

บทที่ 89 ให้มันเสียใจที่ได้เกิดมา
หลี่อวี่ตีหน้านิ่ง แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนน่าขนลุก
ไอ้ฟันทองและพรรคพวกตัวสั่นงันงก พวกมันเชื่อสนิทใจเลยว่า ถ้าขืนยังโยกโย้ไม่ทำตามที่สั่ง ไอ้นี่เอาจริงแน่
แม้แต่ฉินโซ่วที่เมื่อกี้คิดจะเอาครูหลิวมาเป็นตัวประกัน ตอนนี้ความคิดนั้นปลิวหายไปจากหัวสมองจนหมดสิ้น
ลูกน้องสองคนที่เอามีดจ่อคอครูหลิวอยู่ ก็มือไม้อ่อน รู้ซึ้งแล้วว่ามุกจับตัวประกันใช้ไม่ได้ผลกับปีศาจตนนี้
ก็เห็นๆ กันอยู่... พอฉินโซ่วขู่ปุ๊บ แม่งยิงสวนปั๊บสองนัดรวด!
คนแบบนี้จะไปขู่อะไรมันได้! บางทีมันอาจจะไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าตัวประกันจะเป็นจะตายยังไง!
เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบกริบ แม้แต่ไอ้ฟันทองกับฉินโซ่วที่นอนเจ็บเจียนตายก็ยังกัดฟันกลั้นเสียงร้อง
หลี่อวี่จึงเริ่มซักฟอก "พวกแก... ใครเคยไปที่อำเภอเซียง?"
จ้าวต้าเพ่ายืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งไปที่หน้าของทุกคนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สายตาคมกริบเหมือนตะปูที่ตอกย้ำลงไปในจิตใจ
เงียบ!
ไม่มีใครปริปาก ไอ้ฟันทองกับฉินโซ่วสบตากันแวบหนึ่ง... ลางสังหรณ์บอกว่างานเข้าแล้ว
ตอนที่ไปอำเภอเซียง ช่วงนั้นเพิ่งเกิดวันสิ้นโลกได้ไม่นาน พวกมันไปปล้นสะดม ฆ่าคนบริสุทธิ์ไปเพียบ แถมยังข่มขืนผู้หญิงไปอีกนับไม่ถ้วน
แล้วจู่ๆ คนพวกนี้ก็โผล่มาถามหาเรื่องนี้ด้วยท่าทีพร้อมฆ่าแกงกันขนาดนี้...
คงไม่ใช่เรื่องดีแน่!
ไอ้ฟันทองกับฉินโซ่วปิดปากเงียบ พวกลูกน้องคนอื่นก็พลอยเงียบตาม เพราะต่างก็มีส่วนร่วมในวีรกรรมชั่วช้านั้นด้วยกันทั้งแก๊ง!
แต่ทว่า...
ชายท่าทางสุขุมที่ยืนอยู่หลังไอ้ฟันทอง ซึ่งคอยสังเกตท่าทีของหลี่อวี่มาตลอด เห็นท่าไม่ดีกลัวหลี่อวี่จะลั่นไกอีก
เขานิ่งคิดคำนวณผลได้ผลเสียในใจ แล้วตัดสินใจเด็ดขาด
แววตาเป็นประกายวูบหนึ่ง
เขาโพล่งขึ้นมาว่า "พวกเราทุกคน... เคยไปอำเภอเซียง!"
คำตอบนั้นทำเอาวงแตก! ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา
ชายหนุ่มที่ยืนข้างเขาก็มองด้วยความตกใจ
ไอ้ฟันทองและพรรคพวกจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาอาฆาต!
ส่วนหลี่อวี่ที่ยืนประจันหน้าอยู่ หรี่ตาลงเล็กน้อย แผ่รังสีอันตรายออกมามากขึ้น
จ้าวต้าเพ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มหายใจถี่กระชั้น
"งั้น... พวกแกเคยไปที่ อำเภอเซียง... ถนนเหอเซียง... หมู่บ้านจือจื่อ หรือเปล่า?" หลี่อวี่ถามเสียงเย็นเยียบ
ชายท่าทางสุขุมนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างลังเล "ผมไม่รู้ว่าที่คุณพูดถึงคือที่ไหน พวกเราไปหลายที่มาก ไม่รู้ชื่อสถานที่หรอกครับ"
จ้าวต้าเพ่าสวนขึ้นทันควัน "ข้างๆ จะมีเจดีย์โบราณแปดชั้นตั้งอยู่" น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยจิตสังหาร
ชายคนนั้นพยักหน้ารับ "อ๋อ จำได้ครับ น่าจะเคยไป... ตรงนั้นมีเจดีย์อยู่จริงๆ พวกเราเคยเข้าไปค้นหาเสบียงแถวนั้น"
สิ้นเสียงคำตอบ ปืนในมือจ้าวต้าเพ่าสั่นระริก
ชายคนนั้นสังเกตเห็นท่าทางของจ้าวต้าเพ่า จึงรีบพูดต่อ "ผมกับเขา..." เขาชี้ไปที่ชายหนุ่มข้างๆ "...พวกเราเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในกลุ่มทีหลัง ครอบครัวผมถูกพวกมันจับไว้เป็นตัวประกัน ผมเลยจำใจต้องร่วมกลุ่มด้วย แต่พวกเราไม่เคยทำเรื่องชั่วๆ พวกนั้นเลยนะครับ!"
หลี่อวี่ไม่แสดงท่าทีว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แค่ปรายตามองแล้วถามต่อ "แล้วไง? นายกำลังจะบอกว่าพวกมันทำเรื่องเลวระยำอะไรงั้นสิ?" เขาชี้ไปทางไอ้ฟันทอง
ถึงตรงนี้ สิ่งที่จ้าวต้าเพ่าสงสัยมาตลอด ได้รับการยืนยันแล้ว 99%... ไอ้พวกเวรนี่แหละ คือฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เขา!
แต่เขารู้ว่าหลี่อวี่มีแผน และยังมีข้อมูลที่ต้องรีดจากพวกมัน เขาจึงต้องอดทนไว้ก่อน... แต่ความอดทนนั้นใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
"พอพวกเราไปถึงที่นั่น มีคนซ่อนตัวอยู่ในบ้าน แล้วพวกมันก็บุกเข้าไปฆ่าคนตายเป็นเบือ ข่มขืนผู้หญิงอีกเพียบ แต่เรื่องพวกนี้ผมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวเลยนะ ผมกับน้องคนนี้เป็นแค่เบ๊ในกลุ่ม มีหน้าที่แค่แบกของ"
ไอ้ฟันทองและพรรคพวกเดาออกแล้วว่าหลี่อวี่มาตามล่าพวกมันทำไม
ตอนนี้พวกมันทั้งกลัว ทั้งสิ้นหวัง และอยากจะดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
โดยเฉพาะไอ้ฟันทอง เมื่อเห็นชายสุขุมแฉความชั่วของพวกมัน ความแค้นก็พุ่งปรี๊ด มันกัดฟันพูดทั้งที่ยังเจ็บเจียนตาย
"พวกแกก็ร่วมมือด้วยเหมือนกันแหละวะ!"
ฉินโซ่วที่นอนอยู่ข้างๆ ก็คิดว่างานนี้คงไม่รอดแน่ ไหนๆ ก็จะตายห่ากันหมดแล้ว ก็ลากมันลงนรกไปด้วยกันซะเลย!
มันจึงเสริมขึ้นมา "เหอะ! อย่ามาตอแหลว่าไม่เกี่ยว ตอนนั้นแกไม่ใช่เหรอที่บอกว่า 'โคตรเสียว' เป็นคนแรกน่ะ!"
ชายสุขุมมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านกับคำกล่าวหา
เขาพูดต่อ "พวกเราที่นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งครับ ฐานใหญ่ของเราอยู่ในตัวเมือง มีคนอีกสองร้อยกว่าคน ส่วนเรื่องปืน... มีไม่เยอะครับ ครั้งแรกที่เห็นคือตอนที่ 'ลูกพี่จาง' ถืออยู่ แล้วก็ครั้งนี้ที่เห็นไอ้นี่พกมา น่าจะมีแค่นี้แหละครับ"
"แล้วคนที่ไปอำเภอเซียงคราวนั้น นอกจากพวกเราตรงนี้ ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ไม่ได้มาด้วย อยู่ที่ฐานใหญ่ครับ"
ชายสุขุมดูเหมือนจะเดาใจหลี่อวี่ออก เขาจึงคายข้อมูลทุกอย่างที่รู้ออกมาอย่างหมดเปลือก โดยไม่ปิดบัง
"แล้วก็ ตำแหน่งของฐานใหญ่ตั้งอยู่ที่... การวางกำลังป้องกันคือ..." เขาอธิบายรายละเอียดที่ตั้งและขุมกำลังของฐานใหญ่อย่างชัดเจน
รวมไปถึงการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายภายในกลุ่มด้วย
หลี่อวี่ฟังไปก็เริ่มสนใจมากขึ้น สายตาจริงจังขึ้นเรื่อยๆ ประเมินความน่าเชื่อถือของชายคนนี้
"ส่วนสาเหตุที่พวกเรามาที่เมืองซิงเฉิง ก็เพราะเสบียงที่ฐานเริ่มขาดแคลน... จากที่ผมเดา ปืนน่าจะมีไม่เยอะ น่าจะ..."
ชายสุขุมกำลังจะพูดต่อ แต่ไอ้ฟันทองที่หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ ทนฟังไม่ไหว ตะโกนแทรกขึ้นมา
"มันตอแหล! มันโกหกทั้งเพ! มันแค่อยากจะหลอกพวกแกไปติดกับดัก แล้วฆ่าทิ้งให้หมด!"
หลี่อวี่ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วมองไอ้ฟันทองด้วยความสนใจ ถามยิ้มๆ "งั้นเหรอ? ไหนลองเล่าซิ?"
ไอ้ฟันทองเหมือนเป็ดโดนบีบคอ ชะงักกึก อึกอักๆ สายตาลอกแลก พูดไม่ออก
ตามันกลิ้งไปมาเหมือนกำลังหาข้ออ้าง แล้วก็โพล่งออกมาว่า "เอ่อ... คือ... คนที่ไปอำเภอเซียงไม่ใช่พวกเรา... เอ่อ... เป็นพวกมันสองคนกับคนอื่น... เอ่อ... แล้วฐานใหญ่... ฐานใหญ่..."
หลี่อวี่เห็นท่าทางอึกอัก พยายามปั้นน้ำเป็นตัวของมันแล้วก็หมดความอดทน เมื่อกี้ถามคนแรกมันก็ไม่ตอบแถมย้อนถาม นี่คิดว่าเขาโง่หรือไง?
ปัง!
กระสุนจากปืนหลี่อวี่เจาะเข้ากลางแสกหน้าไอ้ฟันทอง เป็นรูเล็กๆ ชัดเจน
หลี่อวี่ส่ายหัวทำหน้าตาย "โทษที มือลั่น... เอ้า นายเล่าต่อซิ"
ทุกคนก้มมองศพไอ้ฟันทองที่แน่นิ่งไปแล้ว ถึงเพิ่งรู้ตัวว่า... มันตายแล้วจริงๆ
"งั้น... แกช่วยเล่าหน่อยสิ?" หลี่อวี่หันไปถามฉินโซ่วด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ฉินโซ่วแสยะยิ้มโรคจิตออกมา "ฮ่าๆๆๆ! ใช่ ฉันชอบทรมานคน แล้วจะทำไม? ฉันฆ่าพวกแม่งทิ้ง แล้วจะทำไม? ให้ฉันเล่าหรอ? เล่าแล้วไงวะ ยังไงแกก็ไม่ปล่อยพวกฉันไปอยู่แล้วนี่"
"อยากฟังนักใช่ไหม? ได้! ฉันจะเล่าให้ฟัง!"
"ฮ่าๆๆๆ ฉันชอบทรมานคนจริงๆ นั่นแหละ สะใจชิบหาย เสียดายอีหนูมัธยมที่อำเภอเซียงพวกนั้นว่ะ ตายทรมานไปหน่อย"
"อ้อ... แล้วก็ไอ้คนขับรถคนนั้น ฉันหลอกให้มันลงจากรถ แล้วเชือดคอแม่งทิ้ง สอนให้มันรู้ว่า... นี่แหละคือวันสิ้นโลก!"
"แล้วก็มีคู่ผัวเมียแก่ๆ คู่นึง... ฮ่าๆๆ ไอ้เฒ่าขาเป๋นั่น แม่งเอาตัวบังมีดฉัน! อยากจะปกป้องเมียว่างั้นเถอะ โอย... ซึ้งน้ำตาจะไหล ฉันเลยสงเคราะห์ให้ ฆ่าแม่งทั้งผัวทั้งเมีย! สองมีดจบข่าว!"
"แล้วก็ยังมี..."
วินาทีที่ได้ยินคำว่า 'ไอ้เฒ่าขาเป๋' จ้าวต้าเพ่าสติขาดผึงทันที!
ความโกรธพุ่งทะลุจุดเดือด แววตาแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ปลายกระบอกปืนชี้ไปที่ฉินโซ่ว นิ้วกำลังจะเหนี่ยวไก
หลี่อวี่ถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปกดปืนของจ้าวต้าเพ่าลง
"ลากมันไปข้างๆ แล้วค่อยๆ ทรมานมัน ยิงทิ้งโป้งเดียวมันสบายเกินไป" หลี่อวี่กล่าว
จ้าวต้าเพ่าพยักหน้าช้าๆ แววตาฉายความอำมหิตแบบเดียวกับปีศาจ... ใช้ความวิปริตจัดการกับคนวิปริต! คือวิธีที่ดีที่สุด
เขา... จะทำให้ไอ้เดรัจฉานตัวนี้ เสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้!!!