บทที่ 90 ฆ่า!

บทที่ 90 ฆ่า!
จ้าวต้าเพ่าเดินดุ่มเข้าไป กระชากผมฉินโซ่วแล้วลากถูไปกับพื้นราวกับลากซากหมาตายไปยังมุมหนึ่ง
จากนั้นก็มองหาเชือกแถวนั้นมามัดฉินโซ่วตรึงไว้กับเสาเพิงพัก
เขาชักมีดออกมา... ฉับ! ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ตัดเอ็นมือเอ็นเท้าทั้งสี่ข้างขาดสะบั้น!
"อ๊ากกกก!" ฉินโซ่วกรีดร้องโหยหวน
จ้าวต้าเพ่าที่เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ดูด้านชาราวกับหุ่นยนต์ แต่แฝงไว้ด้วยความอำมหิตเลือดเย็น
จากนั้น เขาก็หยิบมีดสั้นขึ้นมา เริ่มกรีดจากกลางกระหม่อม ลากยาวลงมา... แผลไม่ลึก แต่ก็ไม่ตื้น ค่อยๆ กรีดลากลงมาทีละนิด... ทีละนิด
ผิวหนังของฉินโซ่วค่อยๆ ถูกเปิดออกทีละส่วน เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมา
จ้าวต้าเพ่าบรรจงลงมีดอย่างระมัดระวัง ไม่ให้โดนเส้นเลือดใหญ่... เขาต้องการให้มันค่อยๆ ซึมซับความรู้สึกที่เลือดค่อยๆ ไหลออกจากตัวจนหมด
วิธีนี้จะไม่ทำให้ตายทันที แต่เหยื่อจะรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตกำลังหลุดลอยไป
และยิ่งแผลเปิดกว้างสัมผัสอากาศมากเท่าไหร่... ความเจ็บปวดก็จะยิ่งทวีคูณเป็นเท่าทวีคูณ!
"cd! ไอ้สัส! อ๊ากกก!!!" ฉินโซ่วทนความเจ็บปวดไม่ไหว เริ่มด่าทอสาปแช่ง แต่จ้าวต้าเพ่าไม่เปิดโอกาสให้มันได้พล่ามอีก เขาคว้าเทปกาวจากร้านแถวนั้นมาพันปิดปากมันจนแน่นสนิท
แล้วก็ลงมือกรีดต่อ...
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างรู้สึกหนาวสันหลังวาบ... โหดเหี้ยมเกินบรรยาย
แต่ทว่า... ก็มีคนมองด้วยสายตาชื่นชม... ซ่งฉี!
นับตั้งแต่ถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ตีนพวกมัน เขาทำได้แค่มองดูทุกคนถูกข่มเหงด้วยความคับแค้นใจ แต่เมื่อเห็นหลี่อวี่ฆ่าไอ้ฟันทองอย่างเด็ดขาด และเห็นจ้าวต้าเพ่าใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรง เขาก็เหมือนจะบรรลุสัจธรรมบางอย่าง
ในวันสิ้นโลก... พลังอำนาจที่เหนือกว่า คือความยุติธรรมที่แท้จริง ต้องใช้ความรุนแรงเท่านั้นถึงจะต่อกรกับความรุนแรงได้
ตัวเรา... มันยังอ่อนแอเกินไป!
ชายสุขุมที่ยืนอยู่หลังศพไอ้ฟันทอง เห็นฉากนี้แล้วตาขวากระตุกยิกๆ จู่ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกกลัวการร่วมมือกับหลี่อวี่ขึ้นมาตะหงิดๆ
หลี่อวี่หันมามองชายสุขุมแล้วสั่ง "เล่าต่อซิ"
ชายสุขุมรีบเล่าข้อมูลเกี่ยวกับฐานใหญ่ต่ออย่างละเอียด
แต่พวกลูกน้องอีกสิบกว่าคนที่เหลือเริ่มอยู่ไม่สุข... เพราะเห็นไอ้ฟันทองโดนเป่าสมอง และเห็นฉินโซ่วโดนเชือดเนื้อเถือหนังสดๆ พวกมันรู้สึกว่าคิวต่อไปต้องเป็นพวกมันแน่ๆ
ชายฉกรรจ์กลุ่มที่เคยเหยียบย่ำซ่งฉีและล็อคตัวครูหลิว หันมามองตากัน... แววตาวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง เหมือนตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
พวกมันเห็นหลี่อวี่กำลังฟังชายสุขุมพูด เหมือนจะไม่ได้สนใจพวกมัน จึงค่อยๆ ขยับเท้า ถอยห่างออกมา แล้วหันไปมองทางกลุ่มซ่งหมิ่น
"วิ่ง!" ชายคนหนึ่งกระซิบเสียงต่ำ จากนั้นพวกมันก็แตกฮือวิ่งพุ่งไปทางกลุ่มซ่งหมิ่น
ซ่งหมิ่นและพรรคพวกเห็นดังนั้นก็รีบยกหน้าไม้ขึ้นเล็ง แต่ยังไม่ทันจะได้ยิง... เสียงปืนก็ดังมาจากด้านหลัง
ปัง! ปัง!
สองคนแรกที่วิ่งนำหน้า ถูกหยางเทียนหลงและทีมที่ซุ่มอยู่ด้านหลังยิงร่วงทันที
คนที่เหลือเห็นเพื่อนโดนเก็บไปต่อหน้าต่อตา ก็ชะงักกึก จะบุกต่อก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่กล้า
ยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูก
จริงๆ แล้วหลี่อวี่รู้ทันพวกมันอยู่แล้ว แม้จะทำเป็นฟังชายสุขุมพูด แต่หางตาเขาก็จับจ้องปฏิกิริยาของคนอื่นอยู่ตลอด
เมื่อกี้ นอกจากไอ้ฟันทองกับฉินโซ่วแล้ว ไม่มีใครกล้าแย้งชายสุขุมเลยสักคน ซึ่งมันแปลกมาก
เป็นไปได้สองอย่าง... หนึ่ง คือชายสุขุมพูดความจริง พวกมันเห็นจุดจบของไอ้ฟันทองเลยไม่กล้าโกหก
สอง... คือพวกมันโง่บัดซบ ที่ไม่คิดจะแก้ตัวในสถานการณ์แบบนี้
เสียงปืนขัดจังหวะการเล่าของชายสุขุม แต่ข้อมูลที่ได้มาก็น่าจะเพียงพอแล้ว เพราะช่วงหลังๆ เริ่มพูดวนไปวนมา
หลี่อวี่โบกมือเรียกให้พวกผู้ชายที่เหลือเดินเข้ามา
แต่พวกมันยืนแข็งทื่อ ตัวสั่นงันงก กลัวหลี่อวี่จนขี้ขึ้นสมอง แต่ก็ไม่รู้จะขัดขืนยังไง เพราะใครหือคือตาย
"เข้ามา!" หลี่อวี่ตวาดลั่น
เสียงตวาดทำเอาครูหลิวที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนสะดุ้งโหยง รีบดึงนักเรียนหญิงสองคนถอยฉากไปด้านข้าง ซ่งฉีก็ลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งไปหาพี่สาว
สิ้นเสียงคำรามของหลี่อวี่ พวกผู้ชายเหล่านั้นก็เริ่มก้าวเท้าเดินเข้ามาหา แต่มีบางคนที่เดินรั้งท้าย แอบขยับมีดดาบในมือเตรียมพร้อม
"ที่มันพูดมา จริงไหม?" หลี่อวี่ชี้ไปที่ชายสุขุมแล้วถาม
ขณะที่พวกมันเดินเข้ามาใกล้ หลี่อวี่ก็ค่อยๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้น
ไม่มีใครตอบคำถาม แต่พวกมันยังคงเดินหน้าเข้ามาเรื่อยๆ
หลี่อวี่มองดูระยะห่างที่ลดลง... เขารู้คำตอบแล้ว
เมื่อระยะเหลือไม่ถึง 15 เมตร หลี่อวี่หรี่ตาลง แล้วเหนี่ยวไกทันที
ปัง!
สิ้นเสียงปืนของหลี่อวี่ หลี่เถี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็เปิดฉากยิงตาม
"ยังไงก็ตายอยู่แล้ว ลุยแม่มเลย!" ไอ้หนุ่มฟันเหยินคนหนึ่งตะโกนลั่นแล้ววิ่งชาร์จใส่หลี่อวี่
แต่คนหรือจะไวเท่าลูกปืน
เสียงปืนดังระรัว
ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นล้มระเนระนาดลงไปกองกับพื้น สิ้นลมหายใจ
เสียงปืนก้องสะท้อนไปทั่วถนนอันเงียบงัน...
ฝีมือยิงปืนของหลี่อวี่นั้นแม่นราวจับวาง บวกกับหลี่เถี่ยที่ช่วยยิงสนับสนุน เก็บพวกมันได้เรียบวุธ
ตอนนี้ หากมองภาพรวมจากกลางถนน...
จะเห็นจ้าวต้าเพ่าที่กำลังทรมานฉินโซ่วอย่างบ้าคลั่ง ถัดมาคือหลี่อวี่และหลี่เถี่ยที่ยืนถือปืนคุมเชิง
ด้านข้างคือกลุ่มครูหลิวที่มีสีหน้าหลากหลาย ทั้งสะใจ ทั้งสยดสยอง และหวาดกลัว แต่เมื่อมองไปที่หลี่อวี่ แววตาก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
อีกด้านหนึ่ง ซ่งหมิ่นจูงมือซ่งฉี มองดูซากศพเกลื่อนถนน เหมือนมีคำพูดมากมายอยากจะพูด แต่พูดไม่ออก
ข้างๆ ซ่งหมิ่น หยางเทียนหลงและหลี่กังยืนคุมเชิง เฝ้าระวังคนนอกที่ไม่ใช่คนของฐานทัพ
คนตายดับสูญ... ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ
"อือ... อือ... อือ..." เสียงครางแผ่วเบาดังแว่วมา
หลี่อวี่หันกลับไปมอง... เป็นเสียงจากฉินโซ่ว สภาพตอนนี้ใบหน้าเละเทะจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ตาเบิกโพลงแทบถลน... อยู่มิสู้ตาย
เลือดไหลนองพื้นราวกับลำธารสายเล็กๆ
มันยังไม่ตาย แต่สภาพตอนนี้เหมือนมนุษย์เลือด เลือดค่อยๆ ไหลรินช้าลงเรื่อยๆ พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกขณะ
หลี่อวี่เดินเข้าไปหาจ้าวต้าเพ่าที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปแล้ว ตบไหล่เขาเบาๆ