บทที่ 42 การแก้แค้น

ตามหลักการแล้ว หลิวอู่เพียงแค่ต้องหาที่เงียบๆ เพื่อใช้เวลาสามวัน เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

เพราะโดยทั่วไปแล้วไม่มีสัตว์อสูรระดับหนึ่งตัวไหนที่จะไปยุ่งกับงูพิษเกล็ดพิษ

ทำร้ายศัตรูพันหนึ่ง เสียหายตัวเองแปดร้อย

แม้ว่าจะสามารถเอาชนะงูพิษเกล็ดพิษได้ แต่ก็จะถูกพิษร้ายแรงและไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นาน

ดังนั้นตราบใดที่ไม่ใช่สัตว์อสูรที่เกิดมาเพื่อปราบงูพิษเกล็ดพิษ ในเวลานี้ก็จะไม่มาโจมตีหลิวอู่

และเหตุผลที่หลิวอู่ไม่ได้อยู่ที่ไหนก็ได้เป็นเวลาสามวัน เพราะเขาต้องการทำบางสิ่ง

ในการทดสอบระยะแรก ไม่มีการระบุว่าไม่สามารถโจมตีเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นได้

ในเขตลับนี้ ไม่มีข้อบังคับใดๆ เพียงแค่ต้องเอาชีวิตรอดก็พอ

และสิ่งที่หลิวอู่ต้องการก็คือสิ่งนี้ เขาตอนนี้ไม่พอใจคนหนึ่งมาก แม้กระทั่งอาจเรียกได้ว่าเกลียดชังคนหนึ่ง

คนนี้...ก็คือเย่หลิง

สำหรับเย่หลิง หลิวอู่รู้สึกไม่พอใจจากใจจริง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เย่หลิงเคยไม่สนใจเขาหลายครั้ง ทำให้หลิวอู่รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

ในมุมมองของหลิวอู่ เย่หลิงเป็นเพียงคนที่มีระดับหนึ่งขั้นสองเท่านั้น ทำไมถึงไม่สนใจเขา

ควรจะเป็นเขาที่ไม่สนใจเย่หลิงถึงจะถูก

นอกจากนี้ในห้องเรียนก่อนหน้านี้ เย่หลิงยังแย่งซีนเขา หลิวอู่รู้สึกไม่พอใจมาก

ต้องรู้ว่าในชั้นเรียนนี้ หลิวอู่สามารถพูดได้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุด

แม้แต่ในชั้นเรียนอื่น คนที่เก่งกว่าหลิวอู่ก็ไม่กล้าประมาทงูพิษเกล็ดพิษของเขา

เรื่องการแย่งซีน ควรจะเป็นเขาที่ทำ

รู้สึกว่าตัวเองถูกท้าทายซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิวอู่แน่นอนไม่สามารถปล่อยเย่หลิงไปได้

วิธีที่ดีที่สุดคือในเขตลับนี้ กำจัดเย่หลิง

เขตลับที่ไม่มีข้อบังคับ แม้แต่เขากำจัดเย่หลิง ก็ไม่มีใครจะพูดอะไร

แม้จะถูกเห็น ก็จะทำอะไรได้

เขาไม่ได้ละเมิดกฎ แม้แต่ท่านเจ้าเมืองก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

นี่คือเหตุผลที่หลิวอู่เริ่มค้นหาเย่หลิงทันทีที่เข้าสู่เขตลับ

แต่เขาดูเหมือนจะลืมคำเตือนของพ่อเมื่อคืนนี้ ถูกอารมณ์ของตัวเองควบคุมการกระทำ

พ่อของเขาเมื่อวานนี้เตือนซ้ำๆ ว่าต้องผ่านการทดสอบระยะแรกให้ได้ แม้จะต้องซ่อนตัวก็ต้องผ่านไปให้ได้

แต่ตอนนี้เขาลืมไปหมดแล้ว

เนื่องจากขนาดของงูพิษเกล็ดพิษค่อนข้างใหญ่ หลิวอู่จึงไม่จำเป็นต้องเดิน นั่งบนงูพิษเกล็ดพิษได้เลย

แน่นอนว่าจะสามารถหาเย่หลิงได้หรือไม่ หลิวอู่ก็ไม่มั่นใจมากนัก

เพราะเขตลับนี้ใหญ่มาก แม้จะค้นหาสามวันก็ไม่แน่ว่าจะหาเจอ

แต่หลิวอู่ไม่อยากพลาดโอกาสนี้

แม้ความหวังจะริบหรี่ หลิวอู่ก็จะยืนหยัดต่อไป

แค่สามวันเท่านั้น ถ้าหาเจอก็ดี

ถ้าหาไม่เจอ ก็ต้องรอการทดสอบระยะถัดไป

หลิวอู่หน้าตาเย็นชา ดูเหมือนจะนึกถึงภาพของเย่หลิง กำหมัดแน่น

ระหว่างทางก็เจอสัตว์อสูรบางตัว แต่สัตว์อสูรเหล่านี้รู้สึกถึงภัยคุกคามจากงูพิษเกล็ดพิษ จึงไม่กล้าเข้าใกล้

แม้แต่สัตว์อสูรที่มีความสามารถเหนือระดับหนึ่งขั้นห้า ก็ไม่กล้าโจมตีง่ายๆ

แต่สิ่งที่หลิวอู่ไม่สังเกตเห็นคือ ขณะนี้ในท้องฟ้า มีดวงตาคมคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่

……

"งูพิษเกล็ดพิษ มีข้อได้เปรียบจริงๆ ในการเดินทางในเขตลับ ไม่มีสัตว์อสูรกล้าโจมตี"

มองดูหลิวอู่ที่ขี่งูพิษเกล็ดพิษผ่านหน้าจอ ไป๋ถงยิ้มและพูด

ในบรรดาสัตว์อสูร สัตว์อสูรที่มีพิษโดยธรรมชาติมีภัยคุกคามมากกว่าสัตว์อสูรอื่นๆ

แน่นอนว่าสัตว์เลี้ยงวิญญาณก็เช่นกัน

หากได้สัตว์เลี้ยงวิญญาณที่มีพิษที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน หรือสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่กลายพันธุ์ ข้อได้เปรียบยิ่งใหญ่

เพราะสัตว์เลี้ยงวิญญาณเช่นนี้ อาจไม่มีทางรักษาพิษได้

ที่สามารถรักษาได้ ภัยคุกคามก็ไม่ถือว่ามาก

ที่ไม่สามารถรักษาได้ ภัยคุกคามย่อมมากมาย

"ไม่มีทาง ใครให้ครอบครัวคนอื่นมีสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่ค่อนข้างโกงแบบนี้ได้ล่ะ? ข้อได้เปรียบโดยกำเนิด"

สำหรับข้อได้เปรียบโดยกำเนิดแบบนี้ ลู่เฟิงก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มาก

โลกของผู้ใช้วิญญาณ ไม่ใช่ความยุติธรรมอย่างแท้จริง

ตระกูลใหญ่ที่ควบคุมพลัง มีความแข็งแกร่งมาก

และลูกหลานของตระกูลเหล่านี้ เพียงแค่เกิดมาก็สามารถได้รับสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่แข็งแกร่ง

ชนะตั้งแต่เริ่มต้น

ไม่ใช่ว่าลูกหลานธรรมดาจะไม่มีทางประสบความสำเร็จ เพียงแต่เมื่อเทียบกับลูกหลานตระกูลใหญ่ ลูกหลานธรรมดาเห็นได้ชัดว่าเสียเปรียบ

หากสัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวแรกที่ได้รับยังพอใช้ได้ ก็มีความหวัง

หากสัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวแรกที่ได้รับเสียหาย ทุกอย่างก็เป็นเพียงความฝันที่ลอยไปตามลม

เหตุผลที่ลู่เฟิงพูดเช่นนี้ เพราะเขาเองก็เป็นลูกหลานของครอบครัวธรรมดา ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่

เมื่อเห็นหลิวอู่ที่หยิ่งยโสเช่นนี้ ลู่เฟิงรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฟิง ฮั่วหลิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

"เฮ้เฮ้เฮ้! อาจารย์ลู่ คุณไม่ควรพูดแบบนี้ต่อหน้าฉันนะ แม้ว่าฉันจะเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ แต่ทุกอย่างของฉันได้มาด้วยตัวเอง"

เธอเป็นอัจฉริยะ ฉลาดตั้งแต่เด็ก

แต่เธอไม่ได้พึ่งพาตระกูลของตัวเอง ตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นมาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะความพยายามของเธอเอง

นี่คือเหตุผลที่ตอนนี้ฮั่วหลิงแข็งแกร่งมาก ยังคงทำงานที่สถาบันผู้ใช้วิญญาณเซวียนหวู่

เพราะเธอพึ่งพาตัวเอง จึงมาถึงตำแหน่งนี้ได้

แม้ว่าตระกูลจะเคยช่วยเธอ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้มาเพราะตระกูล"

(จบตอน)