บทที่ 1 ฉันมาแล้ว

บทที่ 1 ฉันมาแล้ว

วันอันแสนสงบสุข

ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง แต่ผมกลับยืนอยู่ลำพังบนดาดฟ้าตึก แอบส่องหน้าต่างบ้านคนอื่นอย่างมีพิรุธ

“แม่งเอ๊ย...”

มายืนบ่นพึมพำคนเดียวบนที่สูงแบบนี้ ทำให้ผมโหยหาบุหรี่ชะมัด แต่ผมเลิกมันไปแล้วตั้งแต่หลุดเข้ามาในโลกใบนี้...

จะกลับไปสูบดีไหมนะ? ไม่ได้สิ อุตส่าห์เลิกมาได้ตั้งครึ่งทางแล้ว ต้องอดทนไว้ให้ได้

ผมก้มหน้าสำรวจตัวเอง... เส้นผมสีดำ ชุดคลุมสีดำ แถมยังมีผ้าคลุมหลังสีดำพ่วงมาด้วย พร้อมหน้ากากสีเทาปิดบังใบหน้าไปครึ่งซีก

สภาพผมตอนนี้ บอกตรงๆ ว่าเหมือนเด็กเบียวที่กำลังอยู่ในช่วงวัยต่อต้านชัดๆ ถ้าเป็นโลกเก่าแล้วใส่ชุดแบบนี้ขึ้นรถไฟฟ้าล่ะก็ คงได้กลายเป็นไวรัลในโซเชียล พาดหัวข้อข่าวประมาณว่า ‘พบชายแปลกหน้าบนรถไฟฟ้าสาย 3’ แน่ๆ

แต่สำหรับโลกนี้... นี่คือเรื่องปกติ เพราะนี่คือแฟชั่นมาตรฐานของ ‘วายร้าย’

ยินดีต้อนรับสู่โลกของ [สตาร์ดัสต์] การ์ตูนแนวซูเปอร์ฮีโร่ที่ผมเพิ่งอ่านตอนล่าสุดจบไป

ทว่าจู่ๆ ผมก็ตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างกายของคนผู้นี้เฉยเลย

นอกจากพลังจิตนิดหน่อยกับพลังวาร์ปแล้ว ผมก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับร่างกายนี้ แต่ก็เอาเถอะ

มีพลังติดตัวมาบ้างก็ยังดีกว่าเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีทางสู้

...แต่มันมีแค่นี้จริงดิ? พลังจิตกับพลังวาร์ป? ตอนทดสอบพลังครั้งแรกผมล่ะโคตรเซ็ง

บางคนอาจจะด่าผมว่าโลภ มีตั้งสองพลังยังไม่พอใจอีกเหรอ? ก็ต้องเข้าใจนะว่าในช่วงครึ่งหลังของการ์ตูนเรื่องนี้ ทั้งตัวเอกและพวกตัวร้ายแม่มโกงกันชิบหาย แล้วผมต้องเอาตัวรอดจนจบเรื่องด้วยพลังไก่กาแค่นี้เนี่ยนะ?

ช่างเถอะ เรื่องในอนาคตช่างมันก่อน ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทำคือ ‘ขยัน’ เข้าไว้

แผนของผมคืออะไรน่ะเหรอ? อันดับแรก: กำจัดพวกวายร้ายที่จะเป็นภัยต่อตัวเอกในอนาคตทิ้งซะ โดยเฉพาะพวกระดับ S หรือพวกที่มีแววจะเก่งขึ้นจนคุมไม่อยู่

คนกระจอกอย่างผมจะไปฆ่าใครได้? นั่นสิ ถ้าเป็นคนอื่นคงทำไม่ได้ แต่ผมมี ‘ข้อมูล’ ผมรู้ชื่อ รู้ที่กบดาน และรู้หน้าตาของพวกบอสในอนาคตหมดทุกคน

“เอาละ เริ่มงานเลยดีกว่า”

ผมเหลือบมองชายในบ้านผ่านหน้าต่างอีกครั้งก่อนจะคลายมือเตรียมพร้อม ถึงเวลาลอบสังหารวายร้ายแล้ว

ภายในบ้านที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยแสงแดด ชายคนหนึ่งกำลังหยิบขนมปังเข้าปากด้วยสีหน้าหงุดหงิด โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง

“?!” กว่าเขาจะรู้ตัวและหันกลับมา... มันก็สายไปเสียแล้ว

“ลาก่อนนะ ไรโน่”

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบจากคนแปลกหน้า ชายคนนั้นหน้าถอดสีทันที

“แค็ก... อะ...!” จู่ๆ เขาก็สำลักเหมือนมีอะไรอุดปาก เพียงไม่นานเขาก็ขาดใจตายทั้งที่ขนมปังยังเต็มกระพุ้งแก้ม

โผละ!

ให้ตายสิ... สยองชิบหายเลย ผมยืนมองผลงานตัวเองด้วยอาการพะอืดพะอม ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฆ่าคน แต่มันก็ยังทำใจให้ชินยากอยู่ดี

แต่ไอ้หมอนี่มันสมควรตาย ‘ไรโน่’ วายร้ายระดับ A โรคจิตที่ชอบใช้เขาบนหัวไล่ขวิดคนตายเป็นเบือในเมืองนี้

ผมเลยเลือกกำจัดมันเป็นคนแรก เพราะในอนาคตมันจะวิวัฒนาการเป็นระดับ S และกลายเป็นเพชฌฆาตที่บ้าคลั่งกว่าเดิม

ตอนที่มันยังเป็นระดับ A ผมเลยต้องรีบจัดการด้วยการวาร์ปมาข้างหลังแล้วเก็บเงียบๆ แบบนี้แหละ คนอ่อนแอก็มีวิธีสู้แบบคนอ่อนแอนะ เพราะพลังจิตของผมมันจำกัดแค่การโจมตีทีเดียวจอด

ลาก่อนนะไรโน่ ในการ์ตูนแกดูเท่ดีอยู่หรอก แต่ในโลกความจริงฉันยอมให้แกไปไล่บี้คนเล่นไม่ได้ว่ะ

นี่เป็นการฆ่าครั้งที่สองของผม ดูเหมือนผมจะปรับตัวได้เร็วเกินคาด แต่ครั้งหน้าใช้ปืนดีกว่าแฮะ จะได้ไม่ต้องทำหัวคนระเบิดเละเทะแบบนี้อีก!

ผมเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้กลายเป็นทะเลเลือดเข้าไปรื้อตู้เสื้อผ้าของมัน แล้วก็เจอจนได้... หน้ากากแรดของไรโน่

ผมวางหน้ากากไว้ข้างศพ เพื่อให้ตำรวจรู้ว่าไอ้ก้อนเนื้อนี่คือใคร เสร็จแล้วก็เตรียมตัวกลับบ้าน แต่จู่ๆ ก็เกิดไอเดียอยากทิ้ง ‘ของที่ระลึก’ ไว้สักหน่อย

ใช่... ถ้าทำแบบนี้ล่ะก็ รับรองว่า ‘ดึงดูดความสนใจ’ ได้กระจายแน่ๆ

ผมเริ่มลงมือเขียนบางอย่างลงบนผนังด้วยถุงมือสีดำ... สาบานเลยว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมทำเรื่องน่าขนลุกแบบนี้

สมาคมซูเปอร์ฮีโร่แห่งเกาหลี

ชิน ฮารุ หรือฮีโร่ระดับ A นามว่า ‘สตาร์ดัส’ กำลังยืนอึ้งกับภาพสยองขวัญตรงหน้าในบ้านพักส่วนตัว

“...สรุปว่านี่คือร่องรอยของไรโน่เหรอคะ?”

“ใช่ครับ” ตำรวจหน้าซีดที่ยืนข้างๆ ตอบ

“พอเรามาถึงจุดเกิดเหตุตามที่ชาวบ้านแจ้ง ทุกอย่างก็จบลงแล้ว คนร้ายหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และดูเหมือนจะเป็นฝีมือคนเดียวกับคดีที่แล้วครับ”

ตำรวจอีกนายที่ตรวจค้นบ้านพูดเสริม “ใช่ครับ และที่สำคัญ เหยื่อก็เป็นวายร้ายเหมือนกัน ส่วนไอ้ข้อความนั่น...”

เขาเงียบไปเพราะไม่รู้จะพูดต่อยังไง มันคือภาพศพที่หัวระเบิดเละ และมีข้อความเขียนด้วยเลือดอยู่บนผนังว่า

[แด่ สตาร์ดัส]

[แด่คนที่เลวระยำกว่าข้า]

[แด่คนที่อ่อนแอกว่าข้า]

ลายมือยึกยือเหมือนเด็กมัธยมต้นเขียน แต่พอเป็นเลือดสีแดงสด มันกลับดูสยองจนขนหัวลุก

“ไอ้โรคจิตเอ๊ย...” ชิน ฮารุ พึมพำด้วยสายตาแข็งกร้าว

ต่อให้เป็นวายร้าย ก็ไม่ควรมาถูกฆ่าทิ้งอย่างทารุณแบบนี้ พวกเขาควรถูกลงโทษตามกฎหมายอย่างยุติธรรม

“...ถึงสตาร์ดัสนั้นเหรอ เหอะ” เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนร้ายถึงพุ่งเป้ามาที่เธอ แต่ถ้าจะท้าทายกันขนาดนี้ เธอก็พร้อมจะจัดให้

วายร้ายที่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมแบบนี้... เธอจะลากคอมันมาลงโทษให้ได้ ไม่ว่าเหยื่อจะเป็นใคร

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องหยุดยั้งอาชญากรที่ทำร้ายคนอื่น!

[ข่าวด่วน วันนี้เวลา 19.00 น. พบศพไรโน่ วายร้ายระดับ A เสียชีวิตในบ้านพัก สภาพศพถูกทารุณกรรมอย่างรุนแรง ทางสมาคมฮีโร่ได้จัดประเภทผู้ก่อเหตุเป็นวายร้ายระดับ A คนใหม่ โดยระบุว่าเป็น “วายร้ายตั้งตนเป็นศาลเตี้ย จัดการผู้อื่นด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมทารุณ” เบื้องต้นคาดว่ามีพลังจิต...]

ข่าวดังไปทั่วทีวีเลยแฮะ

ผมนอนเล่นเกมอยู่บนโซฟาพลางปรายตาไปมองหน้าสวยๆ ของชิน ฮารุ ที่กำลังให้สัมภาษณ์ผ่านจอ

[...ซูเปอร์ฮีโร่สตาร์ดัสประกาศกร้าวว่า เขาเป็นอาชญากรที่ยกโทษให้ไม่ได้ และจะทำทุกวิถีทางเพื่อจับกุมวายร้ายที่ส่งสารท้าทายเธอมาให้จงได้...]

โอ้ รู้ตัวกันแล้วสินะ ผมแอบขำกับเรื่องปัญญาอ่อนที่ตัวเองทำไว้เมื่อวันก่อน

ผมหยิบมือถือเปิดคอมเมนต์ในโซเชียลดู

[แต่เอาจริงนะ ถ้ามันฆ่าวายร้าย มันก็คือฮีโร่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องจัดให้เป็นวายร้ายด้วยวะ?]

[ฉันชอบพวกศาลเตี้ยว่ะ ฮ่าๆ สะใจดี พวกวายร้ายติดคุกไปเดี๋ยวก็แหกออกมาได้ ฆ่าๆ ทิ้งไปเหอะ สนับสนุนครับ!]

[เชียร์คนร้ายคนนี้ครับ สตาร์ดัสไม่ต้องไปจับเขาหรอก!]

“หืม...” ผมเริ่มคิดหนัก ดูเหมือนชาวเน็ตจะเอ็นดูผมเกินคาดแฮะ

แต่มันไม่ได้น่ะสิ! ถ้าทุกคนเอาแต่ชมผม แล้วฮีโร่สตาร์ดัสโดนรุมด่าที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่า

ที่ผมออกล่าเหล่าวายร้ายทั้งหมดก็เพื่อเธอนะ ถึงเธอจะไม่มีวันรู้ก็เถอะ

เป้าหมายของผมคือการถางทางให้เธอเดินอย่างสวยงามที่สุด ผมอยากให้เธอใช้ชีวิตฮีโร่เท่ๆ

โดยไม่ต้องมาเสี่ยงตายจนจิตใจบอบช้ำ แต่เธอก็คือตัวเอก... เธอต้องผ่านอุปสรรคบ้างเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น

“อืม... เอาไงดีนะ”

วิธีที่จะเปลี่ยนกระแสสังคม และช่วยให้เธอพัฒนาฝีมือไปพร้อมกัน...

นั่นก็คือ... การเปิดตัวเป็น ‘วายร้าย’ อย่างเป็นทางการ

ผมไม่ได้อ่านแค่เรื่อง สตาร์ดัส นะ

ผมดูหนังดูการ์ตูนฮีโร่มาเยอะ สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรื่องเหล่านั้นสนุกคืออะไรล่ะ? ก็คือ ‘วายร้ายที่น่าจดจำ’ ยังไงล่ะ!

ผมจะกวาดล้างวายร้ายกระจอกๆ ออกไปให้หมด แล้วขโมยซีนให้ทุกคนจดจ้องมาที่ผมแค่คนเดียว ในฐานะ ‘บอสใหญ่’ ของเรื่องนี้

ในเมื่อผมหลุดเข้ามาอยู่ในโลกที่ผมรักที่สุด และหลงรักตัวเอกอย่างสุดหัวใจ ผมนี่แหละจะเป็นวายร้ายที่ชั่วช้าที่สุดเอง!

ต่อจากนี้ไป งานอดิเรกในฐานะพลเมืองดีคงจบลงแล้ว การเปิดตัวครั้งแรกมันต้องอลังการ

“...หาระเบิด... หาพรรคพวก...” ท่าทางจะยุ่งยากกว่าที่คิดเลยแฮะ

ณ สำนักงานสมาคมฮีโร่

“คุณสตาร์ดัส! รีบเปิดทีวีเร็วครับ!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพรวดพราดเข้ามา ขณะที่ชิน ฮารุ กำลังดูเอกสาร

“มีอะไรเหรอ?”

“วายร้ายคนนั้น... มันเจาะระบบถ่ายทอดสด ปรากฏตัวออกมาผ่านทางทีวีครับ!”

เธอรีบกดเปิดทีวีทันที

ภาพชายสวมหน้ากากครึ่งซีกสีเทาปรากฏขึ้นท่ามกลางฉากหลังสีดำทึม

[“สวัสดีครับ พลเมืองทุกท่าน”]

วายร้ายปริศนาเปิดเผยตัวตนออกมาแล้ว!