บทที่ 6 กำจัดพวกเลียนแบบ

บทที่ 6 กำจัดพวกเลียนแบบ

[กลุ่มผู้ติดตามของอีโกสติก ก่อเหตุวางระเบิดใจกลางเมืองอินชอน พร้อมขู่ว่าจะจุดชนวนระเบิดที่ติดตั้งไว้ทั่วตึกเพิ่มเติม ขณะนี้พวกเขากำลังหลบซ่อนอยู่ในอาคารและประกาศกร้าวว่าพร้อมตายโดยไม่มีเงื่อนไข เบื้องต้นยืนยันผู้เสียชีวิตแล้วอย่างน้อย 3 ราย]

ผมขมวดคิ้วทันทีที่ซออึนเปิดข่าวให้ดู

ไอ้พวกส้นตีนนี่เป็นใคร? ทำไมถึงกล้าเอาชื่อผมไปแอบอ้าง แล้วยังบ้าคลั่งถึงขั้นมีคนตาย?

ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในอก เมื่อวานผมเพิ่งจะทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างภาพลักษณ์วายร้ายที่มีคลาสให้โลกจำ แต่ผ่านไปแค่คืนเดียว ทุกอย่างกลับพังพินาศเพราะไอ้พวกชั้นต่ำกลุ่มนี้

“พวกแกกล้าดียังไงมาใช้ชื่อฉันก่อการร้าย... แถมยังใช้วิธีป่าเถื่อน ไร้อารยธรรม ไม่มีความคิดเหมือนของฉันเป็นเลยสักนิด!”

ที่สำคัญ... มีคนตาย

ผมสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะเดินบนเส้นทางวายร้าย โดยไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิต แต่วันนี้กลับมีเหยื่อสังเวยไปแล้ว 3 ศพ และโลกกำลังตราหน้าว่าเป็นความผิดของผม เพราะพวกมันอ้างว่าเป็น ‘ผู้ติดตามของอีโกสติก’

ผมมองซออึนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ซออึน ช่วยฉันอีกแรง ฉันต้องไปจัดการไอ้เด็กเมื่อวานซืนพวกนี้ และสะสางปัญหาที่พวกมันทิ้งไว้”

“เตรียมไว้ให้แล้วค่ะ รู้อยู่แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้” ซออึนหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งจากลิ้นชักยื่นให้ผม

ผมรับมันมาแล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ พลางหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ

“เห้อ... ทำงานติดต่อกันสองวันมันก็หนักไปหน่อยนะเนี่ย”

ณ สมาคมซูเปอร์ฮีโร่แห่งเกาหลี

บรรยากาศในสมาคมตอนนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” ประธานสมาคมถามด้วยเสียงต่ำกังวาน

“คนร้ายยังปักหลักอยู่ในที่เกิดเหตุครับ คาดว่ามีตัวประกันถูกกักตัวอยู่ข้างในประมาณ 300 คน” เจ้าหน้าที่รายงานอย่างรวดเร็ว

“มีคนตายเพิ่มไหม?”

“ยังครับ”

“แล้วฮีโร่ล่ะ?”

“ระดับ C และ B สแตนด์บายอยู่รอบนอกครับ แต่พวกมันขู่จะกดระเบิด เราเลยยังบุกเข้าไปไม่ได้”

“บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกนั้น... อีโกสติกเป็นคนบงการหรือเปล่า?”

“กำลังตรวจสอบความเชื่อมโยงครับ แต่ยังไม่พบหลักฐาน...”

“แล้วสตาร์ดัสล่ะ อยู่ไหน?”

“เธอเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ ครับ พร้อมบุกทันทีถ้ามีโอกาส”

เป็นอย่างที่รายงาน ชินฮารุ หรือ 'สตาร์ดัส' กำลังจ้องมองตึกนั้นจากดาดฟ้าอาคารใกล้เคียง เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น

นี่คือการก่อการร้ายครั้งแรกที่เกิดจาก ‘คนธรรมดา’ ที่ไม่มีพลังพิเศษ แต่กลับได้รับแรงบันดาลใจบ้าๆมาจากอีโกสติก

‘ไอ้สารเลวอีโกสติก...’ ชินฮารุสบถในใจ ถ้าเมื่อวานเธอจัดการเขาได้ เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น เสียงจากวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น [สตาร์ดัส! อีโกสติกปรากฏตัวแล้ว! ย้ำ อีโกสติกอยู่ที่เกิดเหตุ และตอนนี้เขากำลังไลฟ์สดผ่าน YouTube ตรวจสอบด่วน!]

ไม่ต้องรอรายงาน ชินฮารุก็เห็นร่างในชุดคลุมสีดำยืนเด่นอยู่หน้าตึกนั้นแล้ว เธอรีบกดเข้าแอป YouTube ทันที ซึ่งตอนนี้ไลฟ์สดที่ชื่อ [อีโกสติก ไลฟ์] กำลังพุ่งขึ้นอันดับหนึ่ง

ท่ามกลางถนนที่เงียบสงัดและบรรยากาศอันตึงเครียด ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากครึ่งหน้าเดินตรงไปที่ตึกอย่างไม่สะทกสะท้าน

ใช่ครับ ผมเอง... อีโกสติก

ช่องแชทในไลฟ์สดกำลังเดือดพล่าน มีทั้งพวกที่ด่า พวกที่เชียร์ และพวกที่เข้ามาปั่นกระแส แต่ผมไม่สน ผมเดินเข้าไปในล็อบบี้ของตึกที่เต็มไปด้วยพวกเลียนแบบในชุดคลุมดำและหน้ากากเต็มใบ

พวกมันถือปืนคุมตัวประกันนับร้อย พอเห็นผมเดินเข้าไป แทนที่จะกลัว พวกมันกลับส่งเสียงเชียร์

“ดูนั่นสิ! ฮีโร่ของเรา อีโกสติกมาหาเราแล้ว!” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น

“อีโกสติก! อีโกสติก! อีโกสติก!”

พวกมันตะโกนชื่อผมอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเห็นไอดอลมาปรากฏตัวต่อหน้า ส่วนตัวประกันได้แต่หมอบตัวสั่นอยู่กับพื้น

เชื่อมั้ย... ผมรู้สึกอายชะมัด

ไอ้พวกโง่เอ๊ย... นี่มันไม่ใช่การก่อการร้ายที่มีชั้นเชิงเลยสักนิด มันก็แค่การรุมสกรัมที่ใช้ความรุนแรงราคาถูกมาขู่คนบริสุทธิ์ พวกแกกล้าดีนังไงเอาชื่อฉันมาป่นปี้แบบนี้?

ผมยืนนิ่ง มองไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ ผ่านหน้ากาก

[เป้าหมายอยู่ที่ 3 นาฬิกา เป็นคนถือตัวจุดชนวนระเบิดค่ะ] เสียงซออึนดังขึ้นในหูฟัง

ยอดเยี่ยม สมเป็นแฮกเกอร์อัจฉริยะของผม

ผมเริ่มก้มหน้าแล้วส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ “หึ... หึหึ...”

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆๆๆ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!”

เสียงหัวเราะของผมก้องไปทั่วโถงอาคารจนพวกมันพากันเงียบกริบด้วยความสับสน

“ได้ยินว่ามี ‘แฟนคลับ’ ของผมอยู่ที่นี่... ผมเลยแวะมาดู” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่แฝงความกดดัน

พวกมันเริ่มใจชื้น หัวหน้ากลุ่มรีบละล่ำละลักบอก “คะ... ครับ! พวกเราคือผู้ติดตามที่ภักดีของท่านอีโกสติก...”

“พวกแกทำได้ดีมาก... ดีจริงๆ...”

ผมเดินเข้าใกล้พวกมันพลางล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม

“ทำเรื่องระยำได้ดีจนน่าประทับใจเลยล่ะ!”

สิ้นคำพูด ผมใช้พลังจิตกระชากร่างไอ้คนที่เป็นหัวหน้ากับคนที่ถือตัวจุดระเบิดให้ลอยมาตรงหน้า พร้อมกับชักปืนออกมารัวใส่ทันที

ปัง! ปัง!

ร่างของพวกมันทรุดฮวบลงจมกองเลือดต่อหน้าเพื่อนร่วมอุดมการณ์บ้าๆ นั่น

“กรี๊ดดดดด!” ตัวประกันพากันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

ผมเก็บปืนเข้าซองอย่างใจเย็น ท่ามกลางวงล้อมของพวกเลียนแบบที่กำลังยืนอึ้ง

“เอาล่ะ... ได้เวลา ‘อบรมจริยธรรม’ กันหน่อยแล้ว”