บทที่ 8 ครั้งแรกในประวัติศาสตร์

บทที่ 8 ครั้งแรกในประวัติศาสตร์

ตัวประกัน 300 คน...

ในจำนวนนั้นมีเด็กมัธยมปลายอยู่ไม่น้อย การที่มีคนจำนวนมหาศาลขนาดนี้มารวมตัวกันมันมีไม่กี่เหตุ

เหตุผลแรก คือเรื่องของพื้นที่ บริเวณนี้มีความกว้างเพียงพอสามารถจุคนได้เยอะ

เหตุผลที่สอง พวกเขาแค่ต้องการให้คนเบียดเสียดกันแน่นจนออกซิเจนค่อยๆหมด จนขาดอากาศหายใจเสียชีวิตกันไปเอง

ซึ่งในเคสนี้ ดูเหมือนจะเป็นทั้งสองอย่าง

คน 300 คนนั่งเรียงแถวกันหน้าสลอนในพื้นที่โถงกว้าง ทุกคนเงียบกริบราวกับป่าช้า... แต่มันเงียบจริงไหม? ก็ไม่เชิงครับ เพราะยัยผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าผมเนี่ยสิ ร้องไห้ระงมจนน่ารำคาญ

“แงงงงง! ฮืออออ! แงงงงงงงงง!”

หยุดร้องเถอะครับคุณผู้หญิง ผมขอร้อง

[เสียงร้องโหยหวนมากแม่]

[ก็แหม เพื่อนร่วมทีมโดนเก็บเรียบ 7 ศพ ไม่ร้องก็แปลกแล้ว 555]

[เธอจะโดนฆ่ารายต่อไปป่ะ? แต่สวยนะ เสียดายจัง]

[พวกแกบ้าป่ะเนี่ย ไม่เห็นตัวประกันสั่นเป็นเจ้าเข้าเหรอ นี่ไม่ใช่หนังนะเว้ย]

[อืม ตราบใดที่ไม่ใช่กูก็โอเคคคค~~~~]

ผมเหลือบมองคอมเมนต์เพื่อเช็กกระแสสังคมได้แปเดียวก็ต้องรีบละสายตา เพราะมันทำให้ผมเวียนหัวยิ่งกว่าเดิม

“แงงงงงงงง!”

ก่อนอื่นผมต้องจัดการยัยนี่ก่อน หนวกหูชะมัด จะฆ่าทิ้งเลยดีไหมนะ? ไม่สิ... อย่างน้อยควรเตือนเธอก่อน ผมมันสุภาพบุรุษนี่นา

ผมย่อตัวลงตรงหน้าเธอ เก็บปืนพกที่เธอทำตกไว้ขึ้นมา แล้วสบตาเธอตรงๆ ผมส่งยิ้มที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดให้ พร้อมกระซิบเบาๆ ว่า

“ถ้ายังไม่หยุดร้อง... ผมจะยิงจริงๆ ด้วยนะ”

ผมแกล้งทำท่าเหนี่ยวไกใส่เป็นการล้อเล่น เท่านั้นแหละครับ เธอถึงกับตาเหลือกพยายามอุดปากตัวเองสุดชีวิตจนตัวเกร็ง... คนเรานี่ห้ามน้ำตาด้วยการยัดกำปั้นเข้าปากได้จริงเหรอเนี่ย?

เอาเถอะ อย่างน้อยที่นี่ก็เงียบขึ้นเยอะ ผมละจากเสียงสะอึกสะอื้นข้างหลัง แล้วเดินไปยืนประจันหน้ากับเหล่าตัวประกัน

ภาพตรงหน้ามันช่างอลังการดีแท้ คน 300 คนกำลังนั่งคุกเข่าจ้องมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว ก็แหงล่ะ... ผมเพิ่งสอยไอ้พวกนั้นร่วงไป 7 ศพต่อหน้าต่อตาพวกเขานี่นา คนปกติที่ไหนจะเคยเห็นคนโดนยิงเลือดสาดในชีวิตจริงกันล่ะ?

อ๊ะ หรือว่าคนในโลกนี้จะชินแล้วนะ? ก็นี่มัน 'โซล' เมืองที่มีคดีก่อการร้ายติดอันดับ 3 ของเอเชีย แถมยังเป็นศูนย์รวมของทั้งฮีโร่และวายร้ายระดับพระกาฬอีกต่างหาก

ผมขยายเสียงตัวเองด้วยพลังจิตให้ดังไปทั่วโถง

“เอาละ... สวัสดีทุกคน ผมคือวายร้ายระดับ A ‘อีโกสติก’ ยินดีที่ได้รู้จัก”

บรรยากาศเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ทุกคนดูเกร็งจนแทบหยุดหายใจ โธ่... ผมไม่ทำร้ายพวกคุณหรอกน่า

[พนันได้เลย เดี๋ยวแม่งต้องสั่งให้ตัวประกันฆ่ากันเองแน่!]

พอมองคอมเมนต์แล้วผมก็เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงกลัว... พวกคุณเห็นผมเป็นโรคจิตประเภทไหนกันเนี่ย? ...เออ จริงด้วย เมื่อวานผมเพิ่งวางแผนให้คนบนเรือฆ่ากันเองนี่หว่า โอเคๆ ผมผิดเอง ผมขอโทษ

ผมมองไปที่กลุ่มคนที่ตัวสั่นเทาแล้วพูดต่อ

“ก่อนอื่น ผมต้องขออภัยทุกท่าน ณ ที่นี้ด้วยครับ ผมเสียใจจริงๆ”

ผมก้มโค้ง 90 องศา... อย่างเป๊ะ เพราะผมใช้พลังจิตช่วยล็อกองศาให้ดูสุภาพที่สุด รายละเอียดพวกนี้สำคัญนะครับ พอเห็นวายร้ายตัวร้ายจู่ๆ ก็มาก้มกราบขอโทษ ทุกคนถึงกับอึ้งจนลืมหายใจ

ผมยืดตัวตรงแล้วพูดต่อ “ถึงผมไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนี้เอง แต่ผมรู้สึกผิดชอบอย่างยิ่งที่คนกลุ่มนี้อ้างชื่อผมมาสร้างความเดือดร้อน”

เหล่าตัวประกันอ้าปากค้าง บรรยากาศเริ่มกลับมาเสียงดังเซ็งแซ่

[?????????]

[เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ?]

[นี่คือ... วายร้ายเหรอ? แล้วที่ผ่านๆ มาที่กูเจอคือตัวอะไร?]

ช่องแชทช็อกไปเรียบร้อยแล้วครับ อารมณ์คงเหมือนพ่อแม่ที่เห็นลูกชายจอมเกเรจู่ๆ ก็สอบติดมหาลัยชื่อดังหลังจากอ่านหนังสือไปแค่ 50 วันนั่นแหละ

“การจับตัวประกันไม่ใช่สไตล์ของผม เพราะฉะนั้นทุกคนกลับบ้านได้เลยครับ ส่วนค่าทำขวัญสำหรับเหตุการณ์ครั้งนี้ ผมจะโอนเงินให้ทุกท่านคนละ 1 ล้านวอน รบกวนตรวจสอบบัญชีด้วยนะครับ”

[??? นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย???]

[มีค่าชดเชยให้ด้วย? เชี้ย 555555]

[แม่จ๋า หนูโตขึ้นหนูอยากเป็นตัวประกัน! หนูอยากโดนจับตัว!]

[นี่มันการก่อการร้ายแบบไหนกันวะเนี่ย?]

“และสำหรับผู้เสียชีวิตที่น่าเศร้าทั้ง 3 ท่าน ผมจะโอนเงินชดเชยให้ครอบครัวละ 14 ล้านวอน ผมมีเลขบัญชีของทุกคนแล้ว ไม่ต้องกังวลครับ”

ผมบอกแล้วไง... ผมรวย เมื่อก่อนอาจจะไม่ แต่ตอนนี้เรื่องเปย์เงินคือสิ่งที่ผมถนัดที่สุด

[แค่... 14 ล้านวอนเองเหรอ?]

[ถึงจะมีคนตาย แต่ 14 ล้านวอน มันก็น้อยไปป่ะ...]

[ใจเย็นไอ้พวกคอมเมนต์ อีโกสติกไม่ได้ฆ่าเขาซักหน่อย ให้ 14 ล้านวอน นี่ก็บุญโขแล้วนะ]

เห็นคอมเมนต์แล้วผมก็แอบเสียใจแฮะ หรือผมควรจะบอกว่าแสนนึงดี? แต่ช่างเถอะ แก้คำพูดไม่ได้แล้ว รายการโอนเงินรออยู่ในบัญชีเรียบร้อย ถามว่าผมรู้เลขบัญชีได้ไง? ก็ซออึน แฮกเกอร์อัจฉริยะของผมจัดการให้ไงล่ะ ผมต้องเชื่อใจเธอหน่อย

[เฮ้อ...]

ผมเหมือนได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากหูฟัง สงสัยผมคงหูแว่วไปเองมั้ง

พูดจบผมก็หันไปมองข้างหลัง ยัยผู้หญิงผมยาวนั่นยังนั่งสั่นไม่เลิก ถ้าทิ้งไว้ที่นี่เธอคงโดนจับไม่ก็ตายแหงๆ หรือจะมัดไว้ดีนะ...?

[พี่... พาเธอมาด้วยสิ] ซออึนพูดผ่านหูฟัง

หืม? ให้พาผู้หญิงคนนี้ไปเหรอ? ทำไมล่ะ? ผมอยากจะถามกลับใจจะขาดแต่ทำไม่ได้ เพราะคนนับร้อยจ้องผมอยู่ ถ้าขยับปากพูดคนเดียวมันจะดูเหมือนคนบ้าเอา

[หนูว่าหนูรู้จักเธอ ถ้าเป็นคนเดียวกับที่หนูคิด เธอจะมีประโยชน์กับเรามาก พามาเถอะ]

อ่า... โอเค ซออึนดูมั่นใจขนาดนั้นคงมีเหตุผลแหละ

“คุณผู้หญิง... มากับผมหน่อย”

“หะ... หาาาาาา?”

ผมอุ้มยัยผู้หญิงขี้แงนั่นขึ้นมาในอ้อมแขน เธอดิ้นพล่านด้วยความตกใจ ผมกระชับเธอไว้มั่นแล้วหันไปโบกมือลาทุกคน

“งั้น... ลาก่อนนะครับ”

พูดจบผมก็สะบัดผ้าคลุมมาบังข้างหน้า แล้ววาร์ปหายไปทันที

===[ การแพร่ภาพสิ้นสุดลง ]===

[วายร้ายผู้รับผิดชอบ? รีวิวจากตัวประกันตัวจริง อีโกสติกคือใครกันแน่?]

[บทนำ] วายร้ายที่ฆ่าแฟนคลับตัวเองเพื่อช่วยคน... มันคือสิ่งที่ควรยกย่องจริงหรือ?]

[อีโกสติก: วายร้ายผู้กลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดในข่าวภาคค่ำ...]

เว็บบอร์ดสาธารณะ [หัวข้อ] สรุปนี่เรื่องจริงป่ะ? วายร้ายระดับ A ขโมยเรือสองลำ สั่งให้ฆ่ากันเอง แต่สุดท้ายไม่มีใครตาย พอวันต่อมาแฟนคลับก่อการร้าย พี่แกเลยไปเชือดทิ้งยกแก๊ง แล้วจ่ายเงินชดเชยให้ตัวประกันก่อนจะปล่อยตัว? แถมทั้งหมดนี่ไลฟ์สดด้วยนะ?

[คห.1] เหอะ เป็นไปไม่ได้หรอก มโนป่ะ

[คห.2] นั่นดิ ใครจะไปทำแบบนั้น 555

[คห.3] โลกนี้ไม่มีคนแบบนั้นหรอก

[คห.5] เอาจริง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นวายร้ายคนไหนชื่อ 'แมงโกสติก' เลยนะเนี่ย แต่ผ่านไปสองวัน ชื่อพี่แกฝังอยู่ในหัวผมเรียบร้อยละ

[คห.6] ใครคือแมงโกสติกวะ 55555

[คห.9] ฆ่าผู้ร้าย หยุดการก่อการร้าย ปล่อยตัวประกัน... นี่มันฮีโร่ชัดๆ!

[คห.10] ฮีโร่บ้านแกดิ จับคนไปขังบนเรือแล้วขู่จะระเบิดทิ้งเนี่ยนะ?

[คห.11] ฉันขอสนับสนุน 'แมงโกสติก' ดาร์กฮีโร่ในดวงใจ!

วายร้ายที่ทำให้คนทั้งประเทศจำชื่อได้ในเวลาเพียงสองวัน... 'แมงโกสติก' ...ไม่ใช่สิ 'อีโกสติก' ต่างหาก

ชินฮารุส่ายหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป เธอไถหน้าจอดูความเห็นในเน็ตนานเกินไปจนสายตาเริ่มเบลอแล้ว

“ฮารุ ทำอะไรอยู่จ๊ะ?” รุ่นพี่ในร้านกาแฟทักขึ้น

“อ๋อ เปล่าค่ะพี่”

ชินฮารุในร่างนักศึกษา กำลังทำรายงานกับรุ่นพี่อย่างตั้งใจ เมื่อเธออยู่ในคราบฮีโร่ เธอจะใช้ฟิลเตอร์พรางตัวทำให้ไม่มีใครจำหน้าจริงได้ เธอจึงสามารถสนุกกับชีวิตมหาลัยได้ตามปกติ

กลางวันเป็น ชินฮารุ นักศึกษาธรรมดา กลางคืนเป็น สตาร์ดัส ฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรม

“ฮารุ ดูเหมือนใจลอยๆ นะ มีเรื่องอะไรลำบากใจหรือเปล่า?”

“ปะ... เปล่าค่ะ แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย เดี๋ยวจะรีบทำต่อแล้วค่ะ!” เธอรีบหยิบปากกามาจดงานต่อ

แต่ในใจของเธอกลับวนเวียนอยู่แต่เรื่องเดียว... 'อีโกสติก... ไอ้หมอนั่น มันต้องการอะไรกันแน่?'