บทที่ 11 ชีวิตประจำวันของวายร้าย

ตอนที่ 11 ชีวิตประจำวันของวายร้าย

[ญี่ปุ่นตะลึง อเมริกาช็อก ยุโรปคลั่ง! วายร้ายเกาหลีเขย่าโลก "ทำไมบ้านเราถึงไม่มีวายร้ายแบบอีโกสติกบ้างนะ?" โฆษกสมาคมฮีโร่ญี่ปุ่นกล่าวทั้งน้ำตา!]

"เหอะ"

ผมวางสมาร์ทโฟนลง

กำลังดู YouTube เพลินๆ แท้ๆ แต่ไอ้คลิปแบบนี้ดันเด้งขึ้นมาซะได้

"อยากกินอะไรหวานจัง.."

พอเห็นหน้ามึนๆ ของตัวเองโผล่ในช่อง 'กุกปง TV' (ช่องอวยเกาหลีเกินจริง) ระดับน้ำตาลในเลือดผมก็ดูเหมือนจะลดฮวบลงทันที ให้ตายเถอะ ทำไมโลกนี้ถึงไม่มีอะไรต่างจากโลกเก่าเลยนะ?

โลกที่การ์ตูนกลายเป็นความจริงกลับมีความคล้ายคลึงกับโลกเดิมอย่างน่าประหลาด หรือพูดง่ายๆ คือทุกอย่างเหมือนเดิมเป๊ะ ยกเว้นแค่มีฮีโร่กับวายร้ายเพิ่มเข้ามา ตามคอนเซปต์ของเรื่อง [สตาร์ดัสต์] ที่ว่า "โลกธรรมดาที่มีพลังพิเศษ"

เพราะงั้นในโลกนี้ พวกช่องกุกปงก็ยังคงหิวเงินเหมือนเดิม แต่ผมก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพวกวายร้ายถึงกลายเป็นเป้าหมายในการอวยของพวกนั้นไปได้

ผมเดินออกจากห้องตรงไปที่ตู้เย็น

กะว่าจะแค่ดื่มน้ำส้มสักหน่อย แต่ทำไมต้องเดินไกลผ่านทางเดินยาวเหยียดขนาดนี้ด้วยนะ? สงสัยผมต้องซื้อตู้เย็นส่วนตัวมาไว้ในห้องจริงๆ แล้วล่ะ

เงินก็มีตั้งเยอะ ใช้ๆ ไปบ้างเถอะ

พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นที่กว้างอย่างกับหอประชุม ผมก็เปิดตู้เย็นออก

...น้ำส้มมินิทเมดเหลือแค่ขวดเดียว? ผมจำได้ว่าดื่มไปสองขวด แล้วทำไมเหลือขวดเดียวล่ะ? หรือว่าซออึนแอบดื่ม?

ก็นะ ยัยนั่นก็ชอบของหวานเหมือนผมเลย

โอเค ไปดูหน่อยดีกว่าว่าเธอทำอะไรอยู่

ผมหมุนตัวเดินไปยังโซนหลักของฐานทัพใต้ดินที่ซออึนอยู่ แน่นอนว่าไม่ลืมถือขวดน้ำส้มไปกระดกด้วย เครื่องดื่มเย็นๆ นี่มันที่สุดแล้วจริงๆ รู้สึกดีชะมัดตอนที่มันไหลลงคอ

ตอนเด็กๆ ผมชอบนมช็อกโกแลตนะ แต่ตอนนี้ชอบน้ำส้มมากกว่า

...ถึงทั้งสองอย่างจะเป็นรสนิยมเด็กประถมก็เถอะ

ระหว่างเดินกลับไปตามทางเดิน ผมก็นึกถึงเรื่องของซออึน

ฮันซออึน เด็กสาวชั้นม.3

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ เธอปรากฏตัวในฐานะวายร้ายช่วงท้ายเรื่อง เธอเพียงคนเดียวสามารถทำลายเครือข่ายคอมพิวเตอร์ทั่วเกาหลี และปิดระบบรักษาความปลอดภัยของค่ายกักกันซงโดที่รวมอาชญากรตัวเป้งไว้ จนเกิดเหตุการณ์แหกคุกครั้งใหญ่

เหตุการณ์นั้นคือจุดเริ่มต้นของ "มหันตภัยแห่งเกาหลี" ซึ่งเป็นอีเวนต์หลักตั้งแต่เล่มที่ 120 ถึง 150 ใน [สตาร์ดัสต์!]

เธอคือบอสใหญ่ของบทนั้น ก่อนจะตายและไม่ปรากฏตัวอีกเลย

ต่างจากภาพตอนนี้ที่เป็นเด็กสาวผมสั้นเหมือนเด็กผู้ชาย ในต้นฉบับเธอปรากฏตัวเป็นผู้ใหญ่และโจมตี 'สตาร์ดัส' ด้วยอาวุธทุกรูปแบบที่เธอประดิษฐ์ขึ้น จนกระทั่งถูกสตาร์ดัสหยุดยั้งและเสียชีวิตลง

ฉายาของเธอในตอนนั้นคือ "แม่มดขาว"

...แน่นอนว่าผมจินตนาการภาพนั้นไม่ออกเลยในตอนนี้

ตอนนี้เธอเป็นแค่เด็กม.3 ที่ชอบของหวานและปากจัดสุดๆ เท่านั้นเอง

แต่ถึงอย่างนั้น ฮันซออึนก็คืออัจฉริยะตัวจริง ความสามารถหลักของเธอคือการแฮ็กและประดิษฐ์สิ่งของ ความจริงคือเธอฉลาดจนทำได้ทุกอย่างจนแทบจะทำลายสมดุลพลังที่คนเขียนสร้างขึ้นมาเลยล่ะ นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เธอถูกเขียนให้โผล่มาตอนท้ายเรื่อง

ชีวิตของเธอน่าสงสารมาก

เธอถูกเลี้ยงมาเยี่ยงหนูทดลองใน 'ฮันอึนกรุ๊ป' ตั้งแต่เด็ก พวกนั้นทดลองผิดกฎหมายทุกอย่างเพื่อสร้างผู้มีพลังพิเศษเทียมขึ้นมา และมันก็ได้ผล เด็กบริสุทธิ์นับร้อยถูกสังเวย จนสุดท้ายสร้างเด็กที่มีพลังพิเศษสำเร็จเพียง 4 คน

หนึ่งในนั้นคือซออึน พวกนักวิจัยเรียกพวกเขาว่า 'ซุปเปอร์อินเทลลิเจนซ์' (สุดยอดสติปัญญา) ส่วนเด็กคนอื่นมีพลังสายโจมตีโดยตรง เช่น ไฟฟ้า หรือ น้ำแข็ง

แม้จะตื่นรู้พลังแล้ว แต่พวกเขาก็ยังถูกทดลองทารุณต่อไปตามคำสั่งของผู้บริหารฮันอึนกรุ๊ป ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง เด็กทั้ง 4 คนต่างปลอบประโลมและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจให้กันและกัน

แต่แล้วจู่ๆ เด็กคนหนึ่งก็ตายลง

เด็ก 3 คนที่เหลือรวมถึงซออึนช็อกมาก เพราะพวกเขาคือทุกอย่างของกันและกัน จนสุดท้ายเด็กอีกคนทนความเครียดไม่ไหว พลังในตัวระเบิดออก ทำลายห้องแล็บจนทุกคนตายเกือบหมด

แน่นอนว่าซออึนรอดชีวิตมาได้

เธอหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินแห่งนี้เพื่อหนีจากสายตาของฮันอึนกรุ๊ป จนกระทั่งผมเป็นคนตามหาเธอจนเจอ

ในต้นฉบับที่ไม่มีผมอยู่ เธอตามล่าพวกฮันอึนกรุ๊ปด้วยตัวคนเดียว เพื่อล้างแค้นผู้บริหารที่หลบซ่อนตัวอยู่หลังเหตุการณ์เลวร้ายนั้น พอแก้แค้นสำเร็จ สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่า

ความว่างเปล่าที่แสนสาหัสทำให้เธอ... เอ่อ... เสียสติไปเลย เธอกลายเป็นวายร้ายเต็มตัวและเริ่มก่อการร้าย โดยอ้างว่า "เป็นเพราะประเทศที่ไร้ความสามารถและพวกฮีโร่จอมปลอม"

แน่นอนว่าผมจะไม่ยอมให้ซออึนกลายเป็นวายร้ายแบบนั้นอีก

เดี๋ยวนะ... จะว่าไปเธอก็เป็นสมรู้ร่วมคิดของผมแล้วนี่นา งั้นเธอก็เป็นวายร้ายอยู่ดีใช่ไหม? หืม...

ขอแก้คำพูดแล้วกัน ผมจะไม่ยอมให้ซออึนกลายเป็นวายร้าย 'ที่บ้าคลั่ง' แบบนั้น การเป็นวายร้ายแบบพอประมาณมันดีต่อสุขภาพมากกว่า

แถมโลกนี้ก็เหมือนโลกที่ผมเคยอยู่ การเป็นวายร้ายในเกาหลีมันรุ่งกว่าเป็นฮีโร่ตั้งเยอะ

ตอนแรกผมกะจะเข้าหาเธอเพื่อใช้ประโยชน์จากทักษะเทคโนโลยีเท่านั้นแหละ แต่พออยู่ด้วยกันไป ผมกลับเริ่มเอ็นดูยัยเด็กนี่ซะแล้ว

ผมปล่อยให้เธอตายเปล่าแบบนั้นไม่ได้หรอก

ขณะที่คิดอะไรไปเรื่อย ผมก็เดินมาถึงโซนหลักและเปิดประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นคือหน้าจอมอนิเตอร์ละลานตาเต็มไปหมด ทั้งภาพจาก CCTV และฐานข้อมูลต่างๆ เป็นพื้นที่ที่ดูแล้วชวนเวียนหัวสุดๆ แต่นี่แหละคือหัวใจหลักของฐานทัพแห่งนี้

เออ... ถ้าผมตั้งชื่อให้ห้องนี้มันคงจะเท่กว่านี้ไหมนะ? เช่น 'ศูนย์สังเกตการณ์'?

ซออึนกำลังนั่งขะมักเขม้นอยู่ที่หน้าจอ ส่วนซูบินก็นั่งทำงานอยู่ข้างๆ

"ซออึน ทำอะไรอยู่เหรอ?"

ผมถามพลางเดินเข้าไปใกล้ เธอหันมามองผม

"นี่ มาดูนี่สิ"

"หืม อะไรล่ะ?"

พอผมเดินเข้าไปใกล้ เธอก็โชว์หน้าจอให้ดู...

[เทศกาลไอศกรีมนานาชาติครั้งที่ 13]

"ครั้งแรกเลยนะที่จะจัดในเกาหลี! หนูอยากไปมากเลย ไปกันเถอะนะ พาซูบินไปด้วย"

"เอ่อ... ได้สิ..."

ซูบินที่นั่งข้างๆ ยิ้มอย่างเขินอาย

"โอเคๆ ซออึนอยากไปงานไอศกรีมสินะ"

เห้อ ผมเห็นได้ชัดเลยว่าซออึนดูสดใสขึ้นมาก

เมื่อวานตอนเจอกันครั้งแรก เธอยังขู่ฟ่อเป็นเม่นอยู่เลย... ตอนนี้ถึงขั้นชวนไปงานไอศกรีมด้วยกันแล้ว (ถึงผมจะสงสัยว่าใครมันจะขยันจัดงานไอศกรีมบ่อยขนาดนั้นก็เถอะ)

ก็นะ เห็นเธอดูมีความสุขแบบเด็กทั่วไปมันก็ดี... แต่นึกว่ากำลังวางแผนสำคัญอะไรอยู่ซะอีก! เมื่อกี้แอบภูมิใจในตัวเธอไปแวบหนึ่งเลยนะเนี่ย

...ที่ไหนได้ วางแผนจะไปกินไอศกรีม

ไม่คิดเลยว่าอายุขนาดนี้แล้วยังต้องไปเดินงานไอศกรีมอีก

"เอาเถอะ อยากไปก็ไป แต่ตอนนี้มีแผนสำหรับเป้าหมายต่อไปหรือยัง?"

"เป้าหมายต่อไป?"

พอได้ยินคำถาม ซออึนก็นิ้วแตะริมฝีปากพลางทำท่าครุ่นคิด

"อ้อ! ใช่ๆ ที่ลูกพี่เคยบอกว่า แผน 'ผู้ใจบุญ' อะไรนั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่ แต่นั่นมันเป็นงานก่อการร้ายสเกลใหญ่ ต้องใช้เวลาเตรียมตัวเกินสัปดาห์แน่ๆ ขืนทำติดกันคนจะเบื่อเอาด้วย ต้องรอให้คนเริ่มลืมเรื่อง 'ดาร์กไนท์'... เอ้ย เรื่องเรือบรรทุกน้ำมันไปก่อน แล้วค่อยตูม! โผล่ออกมาอีกรอบ"

"งั้นจะให้ทำอะไรดีล่ะ? กำจัดพวกวายร้ายเหรอ?"

"อื้ม ทำฆ่าเวลาไปก่อนแล้วกัน มีวายร้ายคนไหนแนะนำไหม? ยังไงเราก็มีเวลาเหลือเฟืออยู่แล้ว"

"หืม... เดี๋ยวดูลิสต์ที่ลูกพี่เคยให้ไว้ก่อนนะ ลูกพี่บอกว่าอยากลองทำ 'คำทำนายก่อการร้าย' อะไรนั่นใช่ไหม?"

ซออึนเอียงคอถาม

จริงๆ มันก็แค่การที่ผมอ่านการ์ตูนมา แล้วก็มาบอกพวกเธอว่าไอ้พวกเด็กเปรตคนไหนจะก่อเรื่องตอนไหนเท่านั้นแหละ แต่ผมอธิบายพวกเธอไปว่า ผมมีวิธี 'คาดการณ์' บางอย่าง...

"คราวก่อนเราจัดการตัวเป้งไปสองคนแล้ว ตอนนี้จะเลือกใครในลิสต์มาก็ได้"

"จริงเหรอ? ไหนดูซิ... ซูบิน ช่วยเปิดลิสต์วายร้ายหน่อย"

"ได้ค่ะ!"

ซูบินตอบรับอย่างขยันขันแข็งพลางรัวคีย์บอร์ด

ดูเหมือนผ่านไปสัปดาห์เดียว เธอจะเริ่มปรับตัวได้แล้วนะเนี่ย คราวก่อนผมคงขู่เธอแรงไปหน่อย เธอเลยกลัวผมจนตัวสั่นอยู่เป็นอาทิตย์ แต่ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ ยังไงเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ผมไม่ทำร้ายเธอหรอก

"อืม... ในบรรดาวายร้ายระดับ A หมอนี่เป็นไง? ไอ้พวกที่วาร์ปได้น่ะ เทเลพอร์ตเตอร์"

"หมอนั่นเหรอ? ฉันว่าฆ่ายากอยู่นะ"

ปกติผมจะใช้พลังจิตล็อกตัวพวกมันไว้ก่อนไม่ให้หนี แล้วค่อยทุบหัวหรือใช้ปืนจัดการ แต่ไอ้หมอนี่มันวาร์ปได้ ต่อให้ผมล็อกไว้ มันก็แค่ 'ฟึ่บ' หายตัวไปได้อยู่ดี ลำบากแน่ๆ งานนี้

"พี่คะ ยิ่งศัตรูเขี้ยวลากดินเท่าไหร่ เรายิ่งต้องกำจัดเป็นคนแรกๆ นะ" ซออึนพูด

"เห้อ... งั้นเหรอ?"

เอาเถอะ รีบๆ จัดการให้จบไปก็ดีเหมือนกัน

"โอเค เดี๋ยวพี่ไปเตรียมตัวก่อนนะ... แล้วก็ซออึน"

"อะไร?"

"เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่า 'พี่' เหรอ? เลิกวางมาดแล้วเหรอเราน่ะ?"

ผมยิ้มกวนๆ ให้ จนหน้าซออึนเริ่มแดงก่ำ

"อ่า... ก็หนูเรียกพี่ซูบินว่าพี่ นี่นา..."

เธอพึมพำอะไรบางอย่าง ผมเลยรีบเดินออกมาจากห้อง

ยัยนี่น่ะ พอเขินทีไรเป็นต้องโวยวายใส่ผมทุกที