บทที่ 10 ฐานทัพใต้ดิน
บทที่ 10 ฐานทัพใต้ดิน
“อ๊ากากกกก!”
“ลูกพี่ หยุดส่งเสียงแปลกๆ สักทีเถอะ”
“ไอ้เด็กบ้า พี่อุตส่าห์ทำงานหนักขนาดนี้ ไม่คิดจะปลอบใจกันหน่อยเหรอ”
“ก็ทำตัวเองไม่ใช่หรือไง นอนเฉยๆ ไปสิ จะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งทำไม”
ผมรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลตอนเห็นสายตาเวทนาจาก ซออึน ให้ตายเถอะ แต่มันเจ็บจริงๆ นะ
ที่นี่คือที่ไหนสักแห่งลึกลงไปใต้ดินในกรุงโซล... มันคือฐานทัพลับของ ฮันซออึน เด็กมัธยมต้นปี 3 ผู้เป็นทั้งอัจฉริยะด้านการแฮกและนักประดิษฐ์ที่สร้างได้ทุกอย่าง
ทันทีที่ผมจัดการพวกแฟนคลับตัวปลอมที่แอบอ้างชื่อผมไปก่อการร้ายเสร็จ ผมก็รีบวาร์ปมาที่นี่ มาถึงยังไม่ทันไรก็สลบเหมือดไปทันที การฝืนใช้พลังวาร์ปต่อเนื่องมันเหมือนการฆ่าตัวเองตายชัดๆ แถมยังต้องมุดลงมาลึกขนาดนี้อีก...
แต่ยังดีที่อาการล้าไม่หนักหนาสาหัสนัก เพราะซออึนเตรียม 'แคปซูลฟื้นฟูความเหนื่อยล้า' ไว้ให้
ถ้ารู้ว่ามีของแบบนี้แต่แรกผมคงใช้ไปตั้งแต่วันก่อนแล้ว รอบนี้มันเหนื่อยเป็นสองเท่าเพราะผมไม่ได้วาร์ปมาคนเดียว แต่ดันหิ้วคนอื่นติดมือมาด้วย
“อึ้ก... แล้วสรุปว่าทำไมเธอถึงบอกให้พี่พาผู้หญิงคนนี้มาด้วยล่ะ?”
ผมชี้ไปที่ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ พอเธอรู้ตัวว่าถูกจ้อง เธอก็สะดุ้งจนสะอึกออกมา
ผู้หญิงคนนี้มีผมดำขลับเหยียดตรง ดวงตาดูไร้ชีวิตชีวาจนผมนึกสงสาร ยิ่งบวกกับหน้าตาสวยๆ นั่นแล้ว เธอดูดั่งนางเอกในนิยายรักโศกนาฏกรรมไม่มีผิด เธอคือคนเดียวที่ผมช่วยชีวิตไว้จากบรรดาสาวกทั้งแปดคน
สารภาพตามตรง ตอนแรกผมกะจะส่งเธอให้สมาคมฮีโร่หรือมอบให้ 'สตาร์ดัส' เป็นของขวัญด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมหิ้วกลับมาตามคำขอของซออึน
“อ่อ”
ซออึนที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์หมุนเก้าอี้กลับมามองพวกเรา เธอจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้นแล้วถามขึ้น
“ลูกพี่... ไม่ใช่สิ พี่สาวน่ะ ชื่อ อีซูบิน ใช่ไหม?”
“คะ? เอ่อ... รู้จักชื่อฉันได้ยังไงเหรอ?”
“หนูรู้ทุกเรื่องแหละ”
ซออึนตอบด้วยท่าทางเชิดๆ ดูเหมือนจมูกเธอจะรั้นขึ้นนิดหน่อยด้วยนะตอนพูด เด็กคนนี้พยายามทำตัวเท่ได้น่าเอ็นดูจริงๆ เห็นแล้วอยากจะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเหมือนคุณพ่อมองลูกสาวเลย
สรุปว่าเธอชื่ออีซูบินสินะ ชื่อโหลชะมัด ผมเพิ่งรู้ชื่อเธอก็ตอนนี้แหละ
“แล้วไงซออึน อธิบายหน่อยสิว่าทำไมพี่ต้องพาอีซูบินมาที่นี่? ยัยนี่เป็นพวกที่อ้างตัวว่าเป็นแฟนคลับพี่นะ”
พอผมพูดคำว่า 'แฟนคลับ' เธอก็ตัวสั่นขึ้นมาอีกรอบ... ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคนขี้ขลาดขนาดนี้ไปร่วมขบวนการก่อการร้ายได้ยังไง ดูสิ น้ำตาคลอเบ้าอีกแล้ว
“พอดีหนูมีเรื่องจะขอให้พี่สายช่วยหน่อยน่ะ” ซออึนพูดนิ่งๆ
เดี๋ยวนะ... ขอให้ช่วย? เธอน่ะเหรอ?
ไม่ใช่แค่ผมที่อึ้ง แม้แต่ตัวอีซูบินเองก็ดูสับสนกับคำพูดของซออึนเหมือนกัน
“ไม่สิ... ซออึน พี่ไม่เข้าใจ เธอใช้ให้พี่ไปลักพาตัวผู้ก่อการร้ายที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกมาเพื่อ 'ช่วยงาน' เนี่ยนะ? เธอบ้าหรือป่าว เธอไม่กลัวจะโดนยัยนี่เอามีดปอกผลไม้จิ้มพุงตอนหลับเหรอ?”
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหลังพึมพำเบาๆ ว่า “ฉันไม่ได้พกมีดมาสักหน่อย...” แต่ผมเมินเธอไป ที่นี่คือฐานทัพลับที่แสนเย็นชา คนเสียงเบาไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรอก!
“เฮ้อ มันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยพี่”
“จะไม่ใช่ได้ไงซออึน เธออาจจะยังเด็กเลยไม่รู้จักโลกดีพอ โลกนี้ไม่มีใครเขาเต็มใจทำงานให้คนที่ลักพาตัวมาหรอก เดี๋ยวเขาก็แค้นแล้วหาทางขโมยข้อมูลหนีไป หรือไม่ก็ล้างแค้นเอาหรอก พี่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอจะให้เขาช่วยเรื่องอะไร”
ผมรู้สึกเหมือนคนข้างหลังพยายามส่ายหน้าเพื่อจะบอกว่า “ฉันไม่ทรยศหรอกนะ” อ้อ ไม่ใช่แค่รู้สึกหรอก เธอพูดออกมาเลยล่ะ
ซออึนถอนหายใจทิ้งกับคำเทศนาของผม ให้ตายเถอะยัยเด็กนี่ เห็นทีต้องสั่งสอนในฐานะพ่อ (ทิพย์) เสียหน่อยแล้ว แต่ก่อนที่ผมจะได้เริ่มร่ายยาว ซออึนก็ชิงพูดขึ้นก่อน
“นี่ อีซูบิน”
“คะ... ค่ะ?”
“พ่อแม่ของพี่เคยเป็นนักวิจัยที่ ฮันอึนกรุ๊ป ใช่ไหม?”
พริบตานั้น ใบหน้าของอีซูบินก็ซีดเผือดราวกับเลือดถูกสูบออกไปจนหมด
“มะ... ไม่...” เธอเริ่มปฏิเสธด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ซออึนกลับยิ้มเศร้าๆ
“พี่สาว... พี่ไม่อยากล้างแค้นพวกมันเหรอ? ไอ้พวกสารเลวฮันอึนกรุ๊ปนั่นน่ะ”
“อะไรนะ...”
“พ่อแม่ของพี่ตายใน 'อุบัติเหตุ' ครั้งนั้นใช่ไหมล่ะ?”
คำว่า 'อุบัติเหตุ' ทำให้อีซูบินชะงักแข็งค้างไปทันที
ตอนแรกผมกะจะดุซออึนที่หลุดมาดสาวเท่มาเรียกคนอื่นว่าพี่สาว แต่พอได้ยินชื่อฮันอึนกรุ๊ป ผมก็เริ่มตั้งใจฟังขึ้นมา
“หนูเห็นโพสต์ของพี่ใน ดีปเว็บ* แล้ว พี่เองก็เกลียดพวกฮันอึนกรุ๊ปเข้าไส้ พี่บอกว่าอยากจะฆ่าพวกมันให้หมดไม่ใช่เหรอ?”
“ธ-เธอ... รู้ได้ยังไง...”
“รู้ได้ไงน่ะเหรอ? ก็ซอฟต์แวร์ไฟร์วอลล์ของพี่มันห่วยแตกมีแต่ช่องโหว่น่ะสิ วันหลังหัดทำใหม่ซะบ้างนะ”
ซออึนลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาอีซูบินแล้วกุมมือเธอไว้แน่น
ภาพที่อีซูบินซึ่งนั่งอยู่ตัวสูงกว่าซออึนที่ยืนอยู่นิดหน่อยมันดูตลกดี แต่นี่ไม่ใช่เวลามาขำ บรรยากาศมันกำลังซีเรียส
“หนูกำลังตามล่าหัวหน้าของฮันอึนกรุ๊ป พวกมันทำลายชีวิตหนู หนูจะตามหามันให้เจอแล้วฆ่าทิ้งให้หมด หนูถึงจะตายตาหลับ... พี่ซูบิน ช่วยหนูหน่อยได้ไหม?”
พอซออึนพูดจบ อีซูบินก็ปล่อยโฮออกมาแล้วบีบมือซออึนตอบ
“ได้... ให้ฉันช่วยนะ ฉันจะช่วยเธอเอง!”
“ขอบคุณนะ พี่ซูบิน”
แล้วทั้งคู่ก็กอดกันกลม...
อืม... ภาพเด็กสาวผมขาวกอดกับหญิงสาวผมดำมันก็ดูสวยดีเหมือนภาพขาวดำในศิลปะล่ะนะ แต่ผมที่เป็นผู้ชายยืนบื้ออยู่คนเดียวเนี่ยสิ รู้สึกเหมือนเข้าไม่ถึงอารมณ์ยังไงชอบกล อะไรมันจะซึ้งกันเร็วขนาดนั้น?
ข้อมูลของอีซูบิน
จบวิศวกรรมคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล
อายุ 25 ปี (เท่ากับผม)
พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก อยู่ตัวคนเดียวด้วยเงินสงเคราะห์
ใช้ชีวิตแบบฮิคิโกโมริ หมกมุ่นอยู่กับคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่มัธยมจนมีฝีมือระดับเซียน
เก่งขนาดที่คุยกับซออึนรู้เรื่อง (ในขณะที่ผมไม่เข้าใจสักคำ)
หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นเอเยนต์ก่อการร้ายไซเบอร์ใน ดีปเว็บ
ส่วนเหตุผลที่เธอมาปรากฏตัวในฐานะแฟนคลับของผมน่ะเหรอ...
“อะไรนะ? แค่อยากเข้าพวกเฉยๆ?”
“ค่ะ... เห็นเขาคุยกันว่าจะสนับสนุนอีโกสติกฉันก็เลย... แค่อยากมีส่วนร่วมด้วย...”
“......”
สรุปคือไม่ได้เป็นแฟนคลับตัวจริงด้วยซ้ำ? ผมมองยัยคนขี้อายที่นั่งบิดไปมาบนเก้าอี้
อีซูบิน... ถึงชื่อจะดูอ่อนหวาน แต่ตัวจริงเธอดูแอบน่ากลัวเหมือนกันนะ เธอตัวสูง ผมดำยาว เวลาทำหน้านิ่งๆ นี่นึกว่าพวกนักเลงสมัยเรียนเลย แต่ตัวจริงดันขี้แยผิดกับรูปลักษณ์ลิบลับ
“นี่เธอไม่มีเพื่อนเลยเหรอ?”
“ค่ะ... อยู่แต่บ้าน ไปเรียนแค่วันที่ต้องไปเพื่อให้จบเท่านั้น...”
“.......”
ทำไมฟังแล้วอยากร้องไห้ตามล่ะเนี่ย แต่ดูรวมๆ เธอก็ไม่มีพิษมีภัยอะไร
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีจุดที่น่าสงสัยอยู่ ในฐานะคนที่หลุดเข้ามาในโลกของมังงะเรื่อง [สตาร์ดัสต์!] ผมไม่เคยเห็นตัวละครที่ชื่ออีซูบินมาก่อนเลย ซึ่งหมายความว่าเธอไม่มีบทบาทสำคัญอะไร เป็นแค่ตัวประกอบ... เหมือนกับผม
“เอาเถอะ อีซูบิน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีมของเรา”
“คะ... ค่ะ!”
ผมยื่นมือไปจับมือเธอ เธอหน้าแดงก่ำแถมยังเขินจนลิ้นพันกัน แต่ผมจะทำเป็นไม่เห็นแล้วกันนะ
“...เราไปตั้ง 'ทีม' กันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
ผมเลือกที่จะเมินเสียงพึมพำของซออึนที่อยู่ข้างหลัง ก็นี่ไง มีตั้ง 3 คนแล้ว ก็นับเป็นทีมได้แล้วน่า!
แต่ลึกๆ ผมก็ยังกังวล... ผมอยากให้เธอเป็นตัวละครออริจินัลที่มีอยู่ในเนื้อเรื่องที่ผมรู้จักมากกว่า เพราะตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าเนื้อแท้เธอเป็นคนยังไง จะให้มาอยู่ข้างๆ ซออึนแบบนี้มันจะดีเหรอ?
และแล้ว ชีวิตการอยู่ร่วมกันระหว่างผมที่เป็นผู้ชายคนเดียว กับผู้หญิงสองคน (เด็กมัธยมหนึ่งคนกับพี่สาวสวยโหดแต่ขี้แยอีกหนึ่งคน) ในฐานทัพใต้ดินลึกแห่งนี้ก็เริ่มต้นขึ้น
ดวงใจของผมยกให้ 'สตาร์ดัส' หรือ 'ชินฮารู' ไปหมดแล้วล่ะ ตั้งแต่วันแรกที่หลุดมาโลกนี้ ผมก็ตั้งเป้าว่าจะใช้ชีวิตเพื่อเธอเท่านั้น แม้ว่าวันที่จะได้เคียงข้างกันจะไม่มีวันมาถึงก็ตาม (ฮ่าๆ...)
การอยู่ร่วมกับคนอื่นมันวุ่นวายกว่าที่คิดแฮะ...
“ลูกพี่! รู้ไหมว่าเปิดประตูตู้เย็นทิ้งไว้เนี่ย ไอศกรีมจะละลายหมดแล้วนะ!”
“พี่เหรอ? มั่วแล้ว วันนี้พี่ยังไม่ได้เตะตูเย็นเลย!”
“ซ-ซออึนจัง... พี่คิดว่าพี่น่าจะเป็นคนเปิดทิ้งไว้เองแหละ ขอโทษนะ...”
“อ้อ... ไม่เป็นไรค่ะพี่ซูบิน! คนเราผิดพลาดกันได้ ฮิๆ”
“...โห ทีกับพี่ยังโวยวายซะบ้านแตก ทีกับคนอื่นทำเป็นเสียงหวานนะ”
“.........”
น่าน้อยใจชะมัด...
ดีปเว็บ (Deep Web)
คือ ส่วนของอินเทอร์เน็ตที่เครื่องมือค้นหาทั่วไป (เช่น Google) เข้าไม่ถึง ซึ่งมีเนื้อหาที่ต้องมีการยืนยันตัวตนหรือใช้รหัสผ่านเข้าถึง เช่น อีเมล บัญชีธนาคารออนไลน์ ระบบ intranet ของบริษัท หรือฐานข้อมูลภายในมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่ถูกต้องตามกฎหมายและใช้งานในชีวิตประจำวัน