บทที่ 13 แฟลชม็อบ
บทที่ 13 แฟลชม็อบ
[หัวข้อ: อีโกสติกโผล่มากลางถนน (แนบรูปภาพ) นี่มันอะไรกันเนี่ย ตลกชะมัด 555 ]
ความคิดเห็น:
ชาวเน็ต 1: หือ อะไรน่ะ?
ชาวเน็ต 2: อีเวนต์สดเริ่มแล้วโว้ยยยย 5555
ชาวเน็ต 3: นี่มันอันตรายไม่ใช่เหรอ? ฉันเริ่มดูไม่ออกแล้วนะเนี่ย
ชาวเน็ต 4: เชดดด ถ่ายหนังอยู่หรือไงครับพี่?
ชาวเน็ต 5: พวกแก เดี๋ยวก็ได้ตายจริง ๆ หรอก ถ่ายอยู่ได้ หนีสิเว้ย!
ชาวเน็ต 6: (สายโหด) ผมกำลังถ่ายฉากฆาตกรรมอยู่ครับทุกคน
[หัวข้อ: เชี่ยแล้วทุกคน! ‘แมงโก้สติก’ โผล่มาบนถนน!] (แนบวิดีโอ)
ความคิดเห็น:
ชาวเน็ต 1: เฮ้ย อะไรน่ะ ก่อการร้ายอีกแล้วเหรอ? น่ากลัวจัง...
ชาวเน็ต 2: เปล่า! ดูเหมือนเขากำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่นะ!
ชาวเน็ต 3: โห ในคลิปเห็นคนเลือดอาบ วาร์ปไปวาร์ปมาด้วย นี่มันฆาตกรรมชัด ๆ ㅜㅜ
ชาวเน็ต 4: ไม่นะ เขาไล่ล่าผู้ร้ายอยู่ต่างหาก!
ชาวเน็ต 5: ‘ดาร์กฮีโร่แมงโก้สติก!’ ‘ดาร์กฮีโร่แมงโก้สติก!’ รับฉันไปเป็นเมียที!!!
ชาวเน็ต 6: อะไรคือรวมพลแฟนคลับมะม่วงวะ 555555
อันดับ 1 คำค้นหายอดนิยมแบบเรียลไทม์ #อีโกสติก
“แฮก... แฮก...”
คิมฮักชอล หรือ ‘เทเลพอร์เตอร์’ พยายามลากสังขารที่สั่นเทาอย่างยากลำบาก
ปกติการวาร์ปเป็นเรื่องง่ายเหมือนหายใจสำหรับเขา แต่ตอนนี้ร่างกายเขากลับพังยับเยิน
มือข้างหนึ่งกุมแผลที่หน้าท้องไว้แน่นเพื่อไม่ให้ไส้ไหลออกมากอง สายตาเริ่มพร่ามัว ร่างกายหนักอึ้งราวกับตะกั่ว ความรู้สึกถึงความตายคืบคลานเข้ามาทุกขณะ
ในวินาทีนั้น ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ฉันทำผิดอะไรนักหนาถึงต้องมาเจอแบบนี้? ก็แค่ปล้นธนาคารไม่กี่แห่งเองนะ...
แน่นอนว่าเขาก็มีฆ่าคนไปบ้าง แต่นั่นมันความผิดของไอ้พวกนั้นเองไม่ใช่เหรอ? ที่มาขวางทางตอนเขากำลังไปได้สวยน่ะ!
เขาพยายามวาร์ปต่อไป แต่เพราะความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงและอาการวิงเวียนศีรษะ ทำให้พลังของเขาเริ่มติดขัด ปกติการวาร์ปต้องใช้สมาธิเพื่อกำหนดพิกัดให้ชัดเจน แต่ในสภาพที่โดนยิงครั้งแรกในชีวิตแบบนี้ สติของคิมฮักชอลก็เตลิดจนคุมไม่อยู่
เขาแค่กัดฟันวาร์ปไปยังจุดที่ไกลที่สุดที่ตาพรรณนาพอมองเห็น ซึ่งมันก็เริ่มเลือนลางเข้าไปทุกที
“อ๊ากกก!”
“เหวอ! อะไรวะ!”
“โอ๊ย!”
ตอนนี้เขาโผล่มากลางย่านธุรกิจใจกลางเมือง มันเป็นภาพที่แปลกประหลาดที่เห็นชายเลือดท่วมตัววาร์ปไปมาท่ามกลางฝูงชนที่ตื่นตระหนก แต่เขาหยุดไม่ได้... เพราะ ‘ไอ้ปีศาจ’ ที่ไล่หลังมานั่น
“ใช่ครับ ใช่ครับ สวัสดีครับ! ผมเอง อีโกสติก!”
“อ๋อ ครับ ๆ พอดีตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่กับงานน่ะครับ อุ๊ย!”
“ไม่ต้องตกใจไปครับ ผมไม่ทำร้ายพวกคุณหรอก!”
“ผมแค่มาเก็บขยะให้คนเมืองน่ะครับ เชิญใช้ชีวิตกันตามสบายเลย!”
เสียงนั้นดังไล่หลังมาติด ๆ เสียงของไอ้คนน่ารังเกียจ... อีโกสติก
แน่นอนว่าคิมฮักชอลรู้จักเขา ในเกาหลีไม่รู้จักชื่ออีโกสติก ไม่ว่าจะจากทีวี อินเทอร์เน็ต หรือวงสนทนาข้างถนน ทุกคนต่างพูดถึงวีรกรรมของเขา
คิมฮักชอลรู้ดีว่าอีโกสติกเพิ่งสังหารวายร้ายไปสองคน แต่เขาก็ไม่ได้ระวังตัวเป็นพิเศษ ใครเล่าจะไม่ออกบ้านเพียงเพราะกลัวฟ้าผ่า? เขาคิดว่าวายร้ายพวกนั้นคงมีเรื่องส่วนตัวกับอีโกสติกมากกว่า
เขาเชื่อมั่น... เชื่อมั่นว่าอีโกสติกไม่มีเหตุผลที่จะมาฆ่าเขา เขาแน่ใจ... ว่าอีโกสติกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย และต่อให้จะโดนตามฆ่า เขาก็มั่นใจในพลังวาร์ปของตัวเองว่าจะหนีพ้น
แต่ความมั่นใจนั้นกำลังพังทลายลงในวินาทีนี้ ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ จะมีคนถือปืนวาร์ปเข้ามาส่องเขาถึงในบ้านตอนกำลังพักผ่อน?
“ออกมาเถอะน่า! วันนี้ผมจะมาเก็บขยะชิ้นใหญ่ซะหน่อย!”
“วายร้ายระดับ A เทเลพอร์เตอร์! ลงนรกไปได้แล้ว!”
“ขยะต้องอยู่ในถังขยะ ส่วนวายร้ายสวะ ๆ ก็ควรไปอยู่กับพระเจ้าของแกซะ!”
อีโกสติกพล่ามจีบปากจีบคอเหมือนพวกโรคจิต เขาตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่งราวกับอยากให้คนทั้งโลกได้ยิน
คิมฮักชอลกลัวคนประเภทนี้ที่สุด โดยเฉพาะไอ้น้ำเสียงที่ไม่ลดละนั่น ไม่ว่าเขาจะวาร์ปหนีไปไกลแค่ไหน เสียงของอีโกสติกก็ยังดังชัดเจนเหมือนกระซิบอยู่ข้างหูตลอดเวลา
“อึก...” คิมฮักชอลล้มลง ภาพตรงหน้าหมุนคว้าง การที่เขาหนีมาได้ไกลขนาดนี้ทั้งที่โดนยิงก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพลังวาร์ปและความกลัวตายที่เค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมา เขาคงขาดใจตายไปนานแล้ว
“โอ้... น่าเศร้าจริง ๆ! ดูเหมือนอายุขัยของแกจะหมดลงตรงนี้แหละนะ!”
เสียงพร่ำเพ้อสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับเงาทมิฬที่ทาบลงบนตัว คิมฮักชอลเงยหน้ามองด้วยแรงทั้งหมดที่มี เห็นชายในหน้ากากครึ่งหน้ากำลังเหยียดยิ้มเยาะ
“เทเลพอร์เตอร์! แกยอมรับผิดไหม?”
“แฮก... แฮก... ช-ช่วยด้วย... อย่าฆ่าฉันเลย...”
“โอ้! อย่าฆ่าแกงั้นเหรอ?” อีโกสติกหันไปรอบ ๆ มองดูฝูงชนที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ ก่อนจะตะโกนถามด้วยน้ำเสียงราวกับนักแสดงละครเวที
“ทุกคนครับ! ไอ้ขยะที่นอนอยู่นี่ขโมยทรัพย์สินคนอื่นไปเป็นพันล้าน แถมยังฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปถึง 4 ศพ! เราควรไว้ชีวิตไอ้คนที่ฆ่าสามีคนอื่น ฆ่าพ่อคนอื่น ฆ่าเพื่อน และฆ่าลูกชายของใครบางคนอย่างงั้นเหรอ?!”
“ฆ่ามันเลย!”
“ฆ่ามัน!”
เสียงเชียร์จากฝูงชนที่กำลังคลั่งดังระงม ทุกคนโหยหาความตายของวายร้ายตรงหน้า ไม่มีใครสนว่าอีโกสติกจะยิงใครอีกไหม เพราะตอนนี้ชีวิตของวายร้ายมีค่าน้อยกว่าฝุ่นผง
อีโกสติกยักไหล่แล้วก้มลงมองคิมฮักชอลพลางแสยะยิ้ม “พวกเขาสั่งให้ผมฆ่าคุณน่ะ ทำไงดี?”
“ด-ได้โปรด แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว... เมตตาฉันเถอะ...”
“จริงเหรอ? แค่ครั้งนี้เหรอ? อืมมม ครั้งเดียวเองนะ... อยากให้ฉันไว้ชีวิตจริง ๆ เหรอ?”
ใบหน้าของคิมฮักชอลสว่างไสวขึ้นมาทันทีด้วยความหวัง แต่ก่อนที่จะทันได้อ้าปากพูด อีโกสติกก็จ่อปืนเข้าที่หัวเขาเสียก่อน
“เสียใจด้วยนะฮักชอล แต่มันไม่มีครั้งหน้าสำหรับแกว่ะ!”
ปัง!
เสียงปืนดังกึกก้องพร้อมเสียงหัวเราะ นั่นคือความทรงจำสุดท้ายของวายร้ายระดับ A... เทเลพอร์เตอร์ คิมฮักชอล
“ฟู่ว...”
ไอ้คนวาร์ปตายคาที่หลังจากโดนยิงซ้ำ เสียงปรบมือและเสียงเชียร์รอบข้างดังสนั่น
“ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ” ผมก้มหัวขอบคุณอย่างโอเว่อร์ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
แต่... เอ่อ... พวกคุณครับ ผมเป็น ‘วายร้าย’ อย่างเป็นทางการนะเว้ย แล้วพวกคุณมาล้อมวงตบมือให้ผมทำไมเนี่ย?
โลกใบนี้คล้ายกับโลกเดิมของผมมาก ยกเว้นแค่เรื่องพลังพิเศษ ฮีโร่ และวายร้าย
แต่สถานการณ์แบบนี้แหละที่ทำให้ผมสำนึกได้ว่าผมมาจากโลกอื่น
คนโดนยิงตายต่อหน้าต่อตา แต่คนรอบข้างกลับตบมือชอบใจเนี่ยนะ? ปกติเห็นคนตายมันต้องกรี๊ด ต้องกลัวไม่ใช่เหรอวะ?
แต่นี่ทุกคนกลับยิ้มแย้มตบมือให้ซากศพโชกเลือดราวกับมันเป็นเรื่องปกติ เหมือนพวกที่ชอบดูการประหารชีวิตในยุคกลางไม่มีผิดเลยแฮะ
บางทีคนในโลกนี้อาจจะชินกับความตายเพราะการต่อสู้ของฮีโร่กับวายร้ายจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว หรือมันมีเหตุผลอื่นกันแน่?
แต่ช่างมันเถอะ ประเด็นคือผมเป็นวายร้ายนะเฮ้ย ไม่ใช่ฮีโร่! ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?
ผมหันไปมองกลุ่มคนที่ยังตบมือไม่เลิกแล้วแกล้งขู่ไปว่า
“ขอบคุณครับทุกคน! แต่ผมก็เป็นวายร้ายเหมือนกันนะ ถ้าจู่ ๆ ผมเกิดนึกสนุกยิงพวกคุณขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”
คนรอบข้างชะงักกึกทันที เออ... ค่อยยังชั่ว ดูเหมือนจะกู้สติกลับมาได้บ้างแล้ว ผมเลยรีบเติมท้ายเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย
“ล้อเล่นน่ะครับทุกคน! ผมไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์สุ่มสี่สุ่มห้าหรอก เวลาผมจะทำอะไรผมจะแจ้งล่วงหน้าแล้วเรียกฮีโร่มาด้วยตลอด เพราะงั้นไม่ต้องห่วง วันนี้ผมแค่มาทำความสะอาด ‘วายร้ายนิสัยเสีย’ เท่านั้นเอง!”
พอผมอธิบายแบบนั้น ทุกคนก็ดูโล่งใจกันทันที... โถ่ ถ้าจะกลัวขนาดนั้นก็ไม่ต้องเดินเข้ามาใกล้แต่แรกสิปัดโธ่...
[ถ้าเสร็จแล้วก็รีบออกมาค่ะ ก่อนที่พวกฮีโร่จะมาถึง] เสียงซออึนดังขึ้นในหูฟัง
นั่นสินะ ได้เวลาเผ่นแล้ว
อึก... แต่การวาร์ปต่อเนื่องรัว ๆ นี่มันทำเอาล้าไปทั้งตัวเลยแฮะ แถมต้องวาร์ปกลับระยะทางเดิมอีก จะตายเอา...
ขณะที่ผมถอนหายใจและกำลังจะขยับตัว เสียงกัมปนาทเสียงหนึ่งก็ดังมาจากท้องฟ้า
“อีโกสติก!”
ผมสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า...
“สตาร์ดัส?”
เชี่ย... คุณมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้เนี่ย?!