บทที่ 14 ผมกลายเป็นวายร้ายที่แสนดี
บทที่ 14 ผมกลายเป็นวายร้ายที่แสนดี
ผมรัก 'สตาร์ดัสต์'
เธอคือตัวเอกสาวแห่งโลกการ์ตูนเรื่องนี้ ถามว่าทำไมผมถึงชอบเธอน่ะเหรอ? แน่นอนสิ... ก็เธอสวยนี่นา ถึงตัวจริงจะไม่ได้สวยหยาดเยิ้มเท่าในภาพวาด แต่การที่ผู้ชายจะเผลอใจไปชอบผู้หญิงสวยๆ มันก็เป็นสัญชาตญาณธรรมชาติอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?
อีกอย่างที่ผมชอบคือระยะห่างระหว่าง "ร่างฮีโร่" กับ "ร่างคนธรรมดา" ของเธอ ในวันปกติเธอคือผู้หญิงที่ดูเย็นชาและทื่อๆ นิดหน่อย แต่พอสวมชุดฮีโร่เมื่อไหร่ เธอจะชอบทำเสียงเก๊กๆ ประมาณว่า "ไอ้เจ้าบ้า! แกคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ฮะ!" ซึ่งมันดูเคอะเขินจนน่ารักพิกล ผมไม่แน่ใจว่าเธอจงใจดัดเสียงเพื่อปิดบังตัวตน หรือจริงๆ แล้วเธอแค่คิดว่าทำแบบนั้นมันเท่กันแน่...
แต่สิ่งที่ทำให้ผมตกหลุมรักเธอที่สุด คือ "อุดมการณ์ความยุติธรรม"
สตาร์ดัสต์สูญเสียพ่อแม่ไปในเหตุการณ์ที่เกิดจากวายร้ายตั้งแต่ยังเด็ก เธอจึงเติบโตมาพร้อมกับความแค้นและการฝึกฝนเพื่อจะจัดการวายร้ายเหล่านั้น เด็กสาวที่ฝันอยากเป็นฮีโร่ แต่กลับไร้พลัง ไร้พรสวรรค์ เธอทำได้เพียงอธิษฐานต่อดวงดาว...
ขอให้หนูมีพลัง... ขอให้หนูได้ชำระแค้นพวกวายร้ายด้วยมือตัวเองทีเถอะ
ดูเหมือนดวงดาวจะตอบรับคำขอนั้น เธอได้รับพลังพิเศษอย่างปาฏิหาริย์ และสิ่งที่แปลกคือผมของเธอเริ่มกลายเป็นสีทองเปล่งประกายราวกับแสงดาว นั่นคือที่มาของชื่อเธอ: [ ละอองดาว ] หรือ [ สตาร์ดัสต์ ] แต่สมาคมฮีโร่บอกว่าชื่อ 5 พยางค์มันยาวเกินไปสำหรับเรียกตอนสู้ เลยย่อเหลือแค่ 'สตาร์ดัสต์'
เส้นทางฮีโร่ของเธอเริ่มจากความแค้น แต่ผ่านเหตุการณ์ต่างๆ จนเธอตระหนักได้ว่า ฮีโร่ไม่ใช่ผู้ไล่ล่า แต่คือผู้ปกป้องประชาชน และนั่นทำให้เธอส่งประกายในฐานะผู้พิทักษ์ที่แท้จริง
ตอนเด็กๆ ผมอินกับเรื่องราวของเธอมาก
จริงๆ มันก็มีฮีโร่เก่งๆ อีกเยอะนะ แต่เพราะเธอเป็นคนเกาหลีเหมือนกันมั้ง ผมเลยรู้สึกเข้าถึงเรื่องของเธอได้มากกว่า
...แต่เดี๋ยวก่อน แล้วทำไมตอนนี้ผมถึงต้องมาสติแตกแบบนี้ล่ะ? ก็เพราะตัวละครที่ผมติ่งสุดหัวใจดันโผล่มาอยู่ตรงหน้าผมน่ะสิ!
"อีโกสติก!"
"สตาร์ดัสต์...?"
ให้ตายเถอะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ท่ามกลางฝูงชนที่แออัดขนาดนี้
หลังจากผมบรรลุเป้าหมายในการกำจัดเจ้า 'เทเลพอร์ตเตอร์' ผมก็กะว่าจะกลับบ้านเงียบๆ
บอกตามตรงผมตั้งใจจะฆ่ามันแบบไม่ให้ใครรู้ แต่ดันดึงความสนใจนานเกินไปหน่อย จนสตาร์ดัสต์บินมาถึงที่นี่เฉยเลย
เธอคงรีบมาก ดูจากเหงื่อที่โชกตัวและการหอบหายใจ เธอคงบินมาทันทีที่ได้ยินข่าวว่าผมอยู่ที่นี่ แต่ต่อให้รีบแค่ไหน เธอก็ยังมีเวลาเปลี่ยนเป็นชุดลาเท็กซ์สีแดงสุดเท่แฮะ
"อีโกสติก ไอ้เจ้าวายร้าย!"
"จ้าๆ ฟังอยู่จ้า"
[พี่คะ ทำอะไรอยู่! รีบหนีเร็วเข้า!] เสียงซออึนเร่งมาในหู
โธ่ ซออึน ขอเวลาพี่นาทีนึงสิ ตัวละครโปรดบินมาหาทั้งที ผมก็อยากฟังเธอพูดหน่อย อีกอย่างคนอยู่เยอะขนาดนี้ ถ้าผมหายตัววับไปเลย เธอคงเสียหน้าน่าดู ผมจะยอมให้คนหัวเราะเยาะ 'ชินฮารุ' ของผมได้ยังไง!
"เมื่อกี้... แกทำอะไรลงไป?" สตาร์ดัสต์จ้องหน้าผม สลับกับมองเจ้าเทเลพอร์ตเตอร์ที่นอนกองอยู่แทบเท้า
พวกชาวบ้านก็นะ... แทนที่จะหนี กลับยืนล้อมวงดูอย่างกับรอดูมวยคู่เอก บางคนถึงขั้นควักมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป พวกคุณไม่กลัวโดนลูกหลงกันบ้างหรือไง? เมื่อเห็นฝูงชนที่ "ใจกล้าเกินเหตุ" แบบนี้ ผมเลยตัดสินใจสวมบทบาทเล่นตามน้ำกับสตาร์ดัสต์อีกสักนิด
"ทำอะไรน่ะเหรอ? ผมก็แค่กำจัดปรสิตของสังคมทิ้งไง สิ่งที่พวกฮีโร่ควรจะทำตั้งนานแล้วแต่ไม่ทำสักที... อ้อ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกนะ ผมไม่ได้ทำเพื่อหวังบุญคุณ ฮ่าๆ!"
"แก...!" เส้นเลือดที่หน้าผากสตาร์ดัสต์ปูดขึ้นมาทันที เธอโกรธจนหน้าแดงก่ำ
เฮ้ๆ ใจเย็นก่อน ผมแค่แหย่เล่นนิดเดียวเองนะ
ก่อนที่เธอจะทันระเบิดอารมณ์ ผมรีบชิงพูดขัดขึ้นก่อน:
"แน่นอน! ผมรู้ว่าผมไม่ได้ใช้อำนาจตามกฎหมาย แต่มันเป็นทางเลือกที่จำเป็นไม่ใช่เหรอ? เจ้าเทเลพอร์ตเตอร์เนี่ย เป็นอาชญากรระดับ A ที่อันตรายและหนีเก่งสุดๆ ตามกฎแล้วถ้าเจอวายร้ายระดับ A ฮีโร่ก็มีสิทธิ์พิพากษาในที่เกิดเหตุได้ทันทีไม่ใช่หรือไง?"
เธอสวนกลับทันควันเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว
"ใช่ ฮีโร่ทำได้... แล้วแกเป็นฮีโร่หรือไง?!"
เธอดูเหมือนอยากจะพุ่งเข้ามาตบผมใจจะขาด แต่ก็คงลังเลเพราะกลัวผมหนี หรือไม่ก็กลัวชาวบ้านโดนลูกหลง ผมเห็นท่าไม่ดีละ รีบหาทางถอยดีกว่า
"เอาละ ผมเข้าใจที่คุณสื่อนะคุณสตาร์ดัสต์ คุณหมายความว่ามีแต่ฮีโร่เท่านั้นที่ควรเป็นคนกำจัดขยะพวกนี้ ส่วนวายร้ายอย่างผมไม่มีสิทธิ์ สมกับเป็นคุณจริงๆ ยุติธรรมสุดๆ ไปเลย!"
ผมพยายามพูดอวยเธอไปหนึ่งแมตช์ แผนของผมคือการส่งเสริมให้สตาร์ดัสต์เป็นฮีโร่ที่ได้รับความนิยม เพราะฉะนั้นต้องรีบชมเธอเข้าไว้! ปกติถ้าคนทั่วไปพูดชมตัวเองมันดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือหรอก แต่ถ้า "คู่ปรับ" เป็นคนออกปากชมเองล่ะก็... เครดิตจะพุ่งพรวดทันที!
แต่ดูเหมือนชาวบ้านแถวนี้จะไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ...
"อะไรนะ? มีแค่ฮีโร่เท่านั้นเหรอที่จับวายร้ายได้?"
"ยัยนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร... เสียมารยาทชะมัด"
เสียงพึมพำจากฝูงชนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผมที่ได้ยินชัดเจนถึงกับอึ้ง... คนในโลกนี้มันบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่มีความกลัวตายกันเลย แถมยังเข้าข้างวายร้ายแล้วด่าฮีโร่อีกเนี่ยนะ?!
"ยัยนั่นโผล่มาตอนเรื่องจบแล้วแท้ๆ ไม่น่าเชื่อเลย"
"เอาจริงนะ อีโกสติกทำผิดตรงไหน?"
ผมแทบเสียสติ... นี่คือบทสนทนาของคนปกติจริงๆ เหรอเนี่ย? ขณะที่เสียงวิจารณ์เริ่มหนาหู สีหน้าของผมกับสตาร์ดัสต์ก็เริ่มถอดสีพอๆ กัน
สตาร์ดัสต์ที่บริสุทธิ์ใจกลับถูกรุมด่าแทนที่จะเป็นผมที่เป็นวายร้าย
ทำไมเป็นงี้ไปได้วะ? ผมอยากให้ภาพลักษณ์ออกมาเป็น "ผมโดนด่า สตาร์ดัสต์โดนชม" แต่ไหงชาวบ้านกลับมาถือหางวายร้ายซะงั้น! ผมต้องรีบกู้สถานการณ์แล้ว!
"ผม... ผมก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ผมทำมันดีนะ! ผมแค่ถามดูเฉยๆ! ผมน่ะ... เอ้อ! ผมจะทำเรื่องชั่วๆ ต่อไปแน่! ฝากคุณสตาร์ดัสต์มาขัดขวางผมด้วยละกัน! ไปละนะ!"
ผมรัวคำพูดออกมาเหมือนปืนกล ก่อนจะตวัดผ้าคลุมแล้วใช้พลังเทเลพอร์ตหนีออกมาทันที สถานการณ์เริ่มเพี้ยนไปใหญ่แล้ว ต้องชิ่งก่อน!
ทัศนียภาพเบื้องหน้าหมุนคว้าง ผมรู้สึกคลื่นไส้จนยืนไม่อยู่และทรุดลงกับพื้น ร่างกายที่ฝืนมาตั้งแต่ตอนสู้กับเทเลพอร์ตเตอร์มาถึงขีดจำกัดแล้ว
"แฮก... แฮก..." เสียงประตูเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย
"พี่คะ!" ซออึนนั่นเอง เธอรีบวิ่งเข้ามาพยายามพยุงผม
"โหย ทำไมตัวหนักขนาดนี้เนี่ย! พี่! ตื่นสิ! พี่ซูบิน มาช่วยหน่อยเร็ว!"
"โอเค! มาแล้ว!" ซูบินกระโดดเข้ามาช่วยอีกแรง ผมแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายมันล้าจนเหมือนจะตายให้ได้
"เอาละ ฮึบ! ยกพี่เขาขึ้น!" พวกเธอช่วยกันพยุงผม (จริงๆ น่าจะเป็นซูบินแบกคนเดียวมากกว่า โดยมีซออึนช่วยประคอง) จนในที่สุดพวกเธอก็พาผมเข้าไปใน 'แคปซูลฟื้นฟูร่างกาย' ได้สำเร็จ
"เฮ้อ... วันหลังช่วยเทเลพอร์ตมาให้ลงหน้าแคปซูลพอดีเป๊ะเลยได้ไหมคะ?" ซออึนบ่นกระปอดกระแปด
"...ขอบ...ใจนะ..." ผมพึมพำตอบ
"ถ้ารู้ตัวแล้วก็นอนพักไปเลยค่ะ สภาพดูไม่ได้เลย" เธอทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินออกไป โดยมีซูบินคอยส่งกำปั้นเชียร์ให้ผมหายเร็วๆ อยู่ข้างๆ
ผมหลับปุ๋ยไปทันที แต่ลึกๆ ในหัวยังมีความกังวลวนเวียนอยู่... เรื่องเสียงซุบซิบของพวกชาวบ้านที่มีต่อสตาร์ดัสต์
[แบบสำรวจ] ถ้าคุณชอบ 'อีโกสติก' สุดแมน มากกว่า 'ยัยแก่ขี้บ่นสตาร์ดัสต์' ให้กดโหวต เจ้าของโพสต์: ผมเปิดให้คนแรกเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ
[เห็นด้วย] 1,380
[ไม่เห็นด้วย] 28