บทที่ 20 เรื่องบังเอิญ
บทที่ 20 เรื่องบังเอิญ
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!”
ชิน ฮารุ เหวี่ยงรีโมตใส่ทีวีเต็มแรง... แต่ก็นะ ถึงจะโกรธแค่ไหนเธอก็ยังพอมีสติรู้ว่าถ้าใส่พลังฮีโร่ลงไป ทีวี UHD เครื่องใหม่ได้พังพินาศแน่ เธอเลยยั้งมือไว้ทัน ผลคือรีโมตแค่กระแทกกำแพงดัง ปึก! แทน
“แฮก... แฮก...”
เธอหอบหายใจถี่เพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาและพยายามตั้งสติ
เธอเป็นฮีโร่ในนาม สตาร์ดัส มานานแค่ไหนแล้วนะ? เริ่มมีพลังตั้งแต่ช่วงมัธยมต้นหรือไม่ก็มัธยมปลาย ก็นับว่าสั่งสมประสบการณ์มาไม่น้อย เธอตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะจับวายร้ายเข้าคุกให้หมดเพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ที่จากไป
แต่ในบรรดาสิ่งที่เธอเคยจินตนาการไว้... "การเดตกับวายร้าย" ไม่เคยอยู่ในหัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว!
“เฮ้อ...”
ชิน ฮารุ ถอนหายใจยาวก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น เธอต้องการของหวานมาดับความฟุ้งซ่าน มือเรียวหยิบกล่องน้ำผลไม้เย็นเจี๊ยบขึ้นมาดื่ม แต่พอเหลือบไปเห็นชื่อยี่ห้อ เธอก็ต้องขมวดคิ้ว
[มินิทเมด รสมะม่วง]
มะม่วง... ตอนนี้คำว่า "มะม่วง" มันทำให้เธอนึกถึงเจ้าเด็กเวรอีโกสติกนั่น! ก็พวกแฟนคลับเรียกหมอนั่นว่า "แมงโกสติก" ไม่ใช่หรือไง?
ให้ตายเถอะ สมองเธอโดนปนเปื้อนไปหมดแล้ว ทั้งที่ปกติเธอชอบกินของรสมะม่วงที่สุด ไม่ว่าจะน้ำมะม่วง มะม่วงปั่น หรือบิงซูมะม่วง แต่ตอนนี้เธอมองมะม่วงแบบเดิมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
เห็นมะม่วงทีไร หน้าไอ้แมงโกสติกนั่นลอยมาทุกที!
“สมองฉัน... สมองฉันกู่ไม่กลับแล้ว...” เธอพึมพำอย่างหดหู่ ไม่นึกเลยว่ามุมมองชีวิตจะเปลี่ยนไปในทางที่ประหลาดแบบนี้
เธอตัดสินใจเดินไปที่หน้าต่างเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาปะทะหน้า แสงแดดสดใสกระทบเส้นผมบลอนด์จนดูเป็นประกายระยิบระยับ หนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปมาข้างล่างถึงกับชะงักค้างมองด้วยความหลงใหล แต่เธอไม่ได้สนใจเลยสักนิด
ในหัวของเธอมีแต่ชื่อ "อีโกสติก" วนเวียนอยู่ ชื่ออะไรจะพิลึกขนาดนั้น ฟังดูเหมือนคนแก่ถือไม้เท้าชัดๆ เธอเคยบอกความรับรู้นี้กับพี่สาวที่สนิทกัน แต่กลับได้รับสายตาสมเพชตอบกลับมา เธอเลยตัดสินใจเก็บความคิดนี้ไว้กับตัวคนเดียวดีกว่า
เธอยังแอบเถียงในใจด้วยว่า จริงๆ ชื่อ อีโกอิสติก ยังดูเข้าท่ากว่า อีโกสติก อีก...
นี่ฉันมานั่งตั้งชื่อที่เหมาะสมให้วายร้ายทำไมเนี่ย?! เธอสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั่นออกไป
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกครั้งที่คิดถึงอีโกสติก ความรู้สึกมันช่างซับซ้อนจนอธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชังหรือขยะแขยงแบบที่ควรจะเป็นกับวายร้าย แต่มันมีความรู้สึกอื่นปนอยู่ด้วย...
ตอนนี้ชื่อของอีโกสติกดังไปทั่ว ทั้งในเน็ตและในชีวิตจริง แม้แต่ แชฮยอน เพื่อนสนิทของเธอก็ยังไปเข้ากลุ่ม "สมาพันธ์แมงโก" กับเขาด้วย! ในกลุ่มแชตของคณะก็มีแต่คนพูดถึงแมงโกสติกในแง่ดี
ทีแรกเธอก็ประหลาดใจว่าทำไมคนถึงเข้าข้างวายร้าย ทั้งที่เขาก่อเหตุระทึกขวัญขนาดนั้น แต่คนกลับบอกว่า "ก็ไม่มีใครตายสักคนนี่นา" แถมพอมีการเปิดเผยว่าพวกคนที่ถูกผูกบนรางรถไฟคืออาชญากรตัวร้ายที่ลอยนวลเพราะกฎหมายทำอะไรไม่ได้ กระแสสังคมก็ยิ่งเชิดชูอีโกสติกเข้าไปใหญ่
คนเกาหลีที่อัดอั้นกับความยุติธรรมมานาน ถึงกับยกย่องว่าอีโกสติกคือ "ของแก้เลี่ยน" ที่ทำให้พวกเขารู้สึกสะใจ จนมีสโลแกนตลกๆ ว่า "ถ้าคุณเป็นคนเกาหลี โปรดสนับสนุนอีโกสติก" ออกมาเลยทีเดียว
แล้วไอ้ข่าวลือความรักนั่นอีกล่ะ...
“งื้ออออ” เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ข้อความเลือดพวกนั้น... การก่อการร้ายที่ผ่านมา... ทั้งหมดนั่นเขาทำเพราะ "ชอบ" เธอจริงๆ งั้นเหรอ?
“ไร้สาระน่า!” เธอตะโกนออกมา
เขาจะมาชอบเธอได้ยังไง? เพราะหน้าตาเหรอ? ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ! ไม่มีเหตุผลอื่นแล้ว! อีโกสติกก็คงเป็นพวกบ้าผู้หญิงสวยๆ เหมือนคนอื่นนั่นแหละ!
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอแน่ใจ... ฮารุมองมือตัวเองแล้วกำหมัดแน่น
เธอแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ
หลังจากเหตุการณ์รถไฟ พละกำลังของเธอก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด
“ช่างเถอะ...” เธอถอนหายใจ อย่างน้อยข้อดีอย่างหนึ่งคือเสียงด่าทอเธอก็หายไปเกือบหมด ถึงจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่จริงๆ เธอก็แคร์สายตาประชาชนไม่น้อยเหมือนกัน
ชีวิตเธอพังเพราะอีโกสติก แต่ก็กลับมาดีขึ้นได้เพราะอีโกสติกเหมือนกัน... หมอนั่นกำลังปั่นหัวชีวิตเธอชัดๆ! แถมเบื้องบนยังสั่งให้เธอเป็นคนรับผิดชอบคดีของอีโกสติกโดยตรงอีก
กริ๊งงงงง!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขัดจังหวะความฟุ้งซ่าน คนที่โทรมาคือ คิม แชฮยอน รุ่นพี่ที่คณะที่สนิทกัน
“ฮัลโหล?”
[ฮารุ! ไปเที่ยวกันไหม วันนี้อากาศดีมากเลยนะ!]
“ไปเที่ยวเหรอ?”
ฮารุนิ่งไป ปกติเธอไม่ค่อยมีเวลาเที่ยวเล่นหรอก เพราะต้องทั้งเรียนและทำหน้าที่ฮีโร่
แต่ช่วงนี้เรื่องอีโกสติกทำให้เธอเครียดจนอยากหาทางระบายพอดี
“เอาสิ! ไปที่ไหนดีล่ะ?”
[วันนี้มีเทศกาลล่ะ! ฉันอยากไปมานานแล้ว!]
“เทศกาลเหรอ? ก็น่าสนใจนะ วันนี้ฉันว่างพอดี... ว่าแต่เทศกาลอะไรเหรอ?”
[เทศกาลไอศกรีม! น่าสนุกใช่ไหมล่ะ?]
“เอ่อ... อื้ม”
โลกนี้มีเทศกาลไอศกรีมด้วยเหรอเนี่ย? เธอคิดในใจ