บทที่ 31 ควิซโชว์

บทที่ 31 ควิซโชว์

"ผมชอบความรู้สึกแบบนี้แฮะ"

ผมจิบชามะนาวเย็นเจี๊ยบพลางพูดต่อ... อืม หวานชื่นใจจริงๆ

"ความรู้สึก 'ไม่เข้าพวก' ที่เกิดจากบรรยากาศขัดกับสถานการณ์ เช่น ลองนึกถึงนิทานสักเรื่องสิ เจ้าชายกับเจ้าหญิงหัวเราะร่าเริงมีความสุข พวกเขาตัดสินใจรวบรวมเหล่าสัตว์ป่าในป่ามาจัดปาร์ตี้กัน"

"ภาพดูสวยงามใช่ไหมล่ะ? แต่ตรงนี้แหละที่เราจะใส่ความบิดเบี้ยวลงไป เจ้าชายรูปงาม เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน สิงโตผู้กล้าหาญ กระต่ายตัวน้อย และเต่าจอมเฉื่อย ทุกคนมารวมตัวกัน... แล้วก็นั่งล้อมวง 'ดูดบุหรี่' ด้วยกัน"

"เดี๋ยวนะคะพี่ดาอิน ทำไมมันฟังดูหลอนๆ แบบนั้นล่ะ?" ซออึนมองผมด้วยสายตาขยะแขยง

โถ่ ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลย

"ฉันพอจะเข้าใจที่พูดนะคะ"

"พี่ซูบิน?" ซออึนหันขวับไปมองซูบินเหมือนโดนทรยศ จนซูบินต้องรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ไม่ใช่แบบนั้น! คือฉันหมายถึง...ฉันพอจะจินตนาการความรู้สึกที่ดาอินพูดออกน่ะค่ะ เหมือนพวกนิทานกริมม์เวอร์ชันโหดๆ ใช่ไหมคะ?"

"จะคิดแบบนั้นก็ได้ คล้ายๆ กัน" ผมพยักหน้า

จริงๆ แล้วมันคืออารมณ์แบบในซีรีส์ สควิดเกม มากกว่า... การเล่นลูกหินหรือการแกะน้ำตาลแผ่น

สิ่งที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

แทนที่จะเป็นแค่การละเล่นสนุกๆ แต่พอสิ่งเหล่านั้นถูกนำมาใช้โดยมี "ชีวิต" เป็นเดิมพัน ความรู้สึกขัดแย้งนั้นแหละที่น่าสนใจ

ถ้าแกะน้ำตาลสำเร็จ คุณจะไม่ได้น้ำตาลเพิ่มเป็นรางวัล แต่ถ้าทำพลาด คุณต้องตายอย่างสยดสยอง กฎเกณฑ์ที่ไร้เดียงสาแต่แฝงความอำมหิต มันทั้งตลกและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน

...พอผมพยายามอธิบายแบบนั้น ทั้งคู่ก็มองผมเหมือนพูดจาเพ้อเจ้อ ซออึนบ่นออกมาตรงๆ ส่วนซูบินด่าผ่านทางสายตา

พูดตามตรง ผมละไม่อยากเชื่อเลยว่าโลกนี้จะไม่มีซีรีส์แนว สควิดเกม ในฐานะรักชาติคนหนึ่ง ผมรู้สึกเสียดายจริงๆ ที่ขาดคอนเทนต์ระดับโลกแบบนี้ไป

"สรุปคือ... แผนก่อการร้ายครั้งนี้จะเป็นแนวนี้เหรอคะ?"

"ถูกต้อง ครั้งนี้คอนเซปต์ต้องชัด ผมจัดด่านทางเลือกจริยธรรมมาสองรอบแล้ว ครั้งนี้เราจะมาในธีม 'นิทานนรก' กันบ้าง"

…………………….

[อีโก โชว์]

[กำลังถ่ายทอดสด]

ณ ความสูง 25,000 ฟุต

การติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก ทั้งโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เครื่องบินกลายเป็นกรงขังปิดตายกลางท้องนภาที่มีผู้โดยสารราว 80 ชีวิต

ภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ไม่ใช่สิ... ต้องบอกว่าผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงมากกว่า ทุกคนต่างนั่งฟังเสียงที่ดังออกมาจากลำโพงอย่างใจจดใจจ่อ

[ยินดีต้อนรับสู่อีโกโชว์ ควิซโชว์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนฟากฟ้า!]

[มาเริ่มเกมกันเลย!]

พวกเขาไม่เคยรู้เลย... เสียงที่เคยได้ยินผ่านข่าวตอนกินข้าวเย็น หรือเสียงที่เคยหัวเราะตาม YouTube พอมาได้ยินในสถานการณ์นี้ มันจะน่าหวาดหวั่นได้ขนาดนี้

มันคือเสียงที่คุ้นหู ฟังดูขี้เล่นและร่าเริง แต่กลับตรึงให้คนทั้งเครื่องนิ่งสนิทด้วยความกลัวแบบสัญชาตญาณ

ตอนนี้เองที่ผู้โดยสารเริ่มนึกถึงวีรกรรมของ "อีโกสติก" ก่อการร้ายสเกลใหญ่มาแล้ว 2 ครั้ง ฆ่าคนด้วยมือตัวเองมาไม่ต่ำกว่า 10 ศพ และถูกสมาคมจัดให้อยู่ในวายร้ายระดับ A ที่ "อำมหิตและหลบหนีเก่งที่สุด"

ก่อนหน้านี้ทุกคนอาจจะหัวเราะและล้อชื่อเขาว่า "แมงโกสติก" อย่างสนุกปาก... แต่พอต้องเผชิญหน้ากับความจริง ถึงได้รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชื่อว่าเป็น "วายร้าย"

เสียงจากลำโพงยังคงพูดด้วยโทนเหมือนเด็กน้อยที่กำลังจะเริ่มเกมสนุกๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับซ่อนความตายไว้

[กฎกติกาง่ายๆ ครับ!]

ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด! ทันทีที่มีใครส่งเสียง สายชนวนระเบิด 1 ใน 3 เส้นจะถูกตัดทันที ถ้าขาดครบเมื่อไหร่... ตู้ม! เข้าใจตรงกันนะ?

ห้ามแอบสื่อสารกัน! การโกงคืออาชญากรรม ถ้าผมจับได้ว่ามีการแอบส่งสัญญาณหรือคุยกัน ผมจะบึ้มเครื่องบินทิ้งทันที แล้วค่อยไปหาที่จัดรายการใหม่วันหลังก็ได้

ผู้โดยสารหน้าถอดสี บางคนพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด บางคนน้ำตาร่วงอาบแก้ม และบางคนหลับตาสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้า

[เอาละ ต่อไปคือกฎข้อที่ 3 ซึ่งสำคัญที่สุด]

ทันใดนั้น หน้าจอหน้าที่นั่งทุกเครื่องก็เปลี่ยนไป ภาพแอนิเมชันขาวดำสไตล์การ์ตูนอเมริกันยุค 80 เริ่มเล่น พร้อมตัวอักษรภาษาอังกฤษขนาดใหญ่

[EGO's Funny Non-Sense Quiz - คำถามกวนประสาทของอีโก]

"คำถามกวนประสาทเนี่ยนะ?"

[กติกาง่ายมาก! จะมีคำถามกวนประสาททั้งหมด 10 ข้อ คุณแค่ต้องตอบให้ถูก! ถ้ามี 'แม้แต่คนเดียว' ตอบถูก... ผมจะปล่อยพวกคุณไปอย่างเงียบเชียบและปลอดภัย! แต่ถ้า 'ผิดหมดทุกคน' ล่ะก็... บึ้ม! ระเบิดทำงานทันที!]

ฟังดูง่ายจนน่าใจหาย ตอบคำถามกวนประสาท 10 ข้อ? มันคือเกมที่เด็กประถมเล่นกันเวลาว่างชัดๆ ดูปัญญาอ่อนเกินกว่าที่ผู้ใหญ่จะมาใส่ใจ

แต่ถ้าเดิมพันคือ "ชีวิต" เรื่องตลกนี้ก็กลายเป็นฝันร้ายทันที

[ผมจะอ่านคำถามแต่ละข้อให้ฟังเอง! และคุณก็สามารถอ่านบนหน้าจอได้ด้วย ส่วนจะตอบที่ไหนน่ะเหรอ? ลองเช็กแอปข้อความในมือถือดูสิครับ มีข้อความจาก 'ผู้ส่งที่ไม่รู้จัก' ส่งไปหาทุกคนแล้วใช่ไหม?]

ผู้โดยสารรีบหยิบมือถือขึ้นมาดู... และมันมีอยู่จริงๆ

[อีโก โชว์ : ส่งคำตอบที่นี่!]

ไม่มีใครรู้ว่าเขาส่งข้อความเข้ามาได้ยังไงในเมื่อบนเครื่องไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แต่มันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

[หลังจากถามจบ คุณมีเวลาส่งคำตอบ 3 นาที! ว้าว 3 นาทีเชียวนะ! นานพอจะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้สุกเลยล่ะ นานพอใช่ไหมล่ะ? ฮะๆๆ]

'นานกะผีสิ ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย!' ผู้โดยสารได้แต่ด่าในใจ ไม่กล้าตะโกนออกมา เพราะระเบิดอาจทำงานได้ทุกเมื่อ

[ถ้าตอบผิดแม้แต่ข้อเดียว คือจบเห่! ไม่มีโอกาสแก้ตัว ถ้าข้อแรกผิด ข้อที่เหลือก็ไม่มีความหมายแล้วนะ! แต่ผมเชื่อว่าในกลุ่มคนตั้งเยอะขนาดนี้ ต้องมีอัจฉริยะที่ตอบถูกครบทุกข้อแน่นอน ผมเชื่อใจพวกคุณนะ!]

มันเป็นกฎที่ไร้เหตุผลสิ้นดี... แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ดนตรีจังหวะร่าเริงดังขึ้นจากลำโพง อีโกสติกตะโกนก้องผ่านเสียงเพลงนั้น

[เอาละ! มาเริ่มรายการ 'อีโกโชว์' ครั้งที่ 1 ณ บัดนี้! คำถามข้อที่ 1! เรือชูชีพของไททานิก นั่งได้กี่คน!?]

หน้าจอทุกเครื่องปรากฏข้อความเดียวกัน

[คำถามที่ 1: เรือชูชีพของไททานิก นั่งได้กี่คน?]

พร้อมตัวเลขเคาท์ดาวน์สีแดงฉาน... [3:00] [2:59] [2:58]

ผู้คนรีบพิมพ์คำตอบลงในมือถืออย่างลนลาน

เมื่อหมดเวลา เสียงของอีโก้สติกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงเอฟเฟกต์เฮฮา

[ใช่แล้ว! หมดเวลาข้อแรก! คำตอบก็คือ... นั่งได้ 9 คนครับ! (เฉลย: คำว่าเรือชูชีพในภาษาเกาหลีคือ กุ-มยอง-โบท ซึ่งคำว่า 'กุมยอง' พ้องเสียงกับคำว่า '9 คน') ส่วนใหญ่ตอบถูกกันหมดเลยนะเนี่ย สมแล้วที่เป็นคนเกาหลี มีอารมณ์ขันกันจริงๆ เลย!]

คนที่ส่งคำตอบว่า [9 คน] จะได้รับข้อความตอบกลับว่า [ถูกต้อง!] บางคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่บางคนเริ่มหน้าซีดเผือด

[เอาละ! ไปต่อข้อที่ 2 กันเลย! ผลไม้อะไรที่ 'ฮอต' (ร้อน) ที่สุดในโลก!?]

[ความเห็นบนโลกโซเชียล]

[ควิซนรกชัดๆ]

[โอ๊ย ถ้าฉันอยู่บนนั้น ฉันคงฉี่ราดไปแล้ว]

[อีโกสติกนี่มันวายร้ายของจริง ใครบอกเขาเป็นฮีโร่กัน? ดูสิ เขาจะฆ่าคนทั้งเครื่องแล้ว]

[ตราบใดที่ไม่ใช่ฉัน ใครจะเป็นใครจะตายฉันไม่สน...]

[เขาวางระเบิดบนเครื่องบินได้ยังไง? ปกติเขาตรวจเช็คกันเข้มงวดไม่ใช่เหรอ?]

[กัปตันทำอะไรอยู่? ลงจอดฉุกเฉินไม่ได้เหรอ?]

[ถ้าลงจอดตอนนี้ ผมว่าระเบิดทำงานแน่]

"ท่านประธานครับ ในสถานการณ์แบบนั้น เราพอจะทำอะไรได้บ้างไหม?"

"ทำอะไรไม่ได้เลย..." ประธานสมาคมตอบพลางจ้องหน้าจอด้วยสายตาหม่นหมอง

"ไปเอาป๊อปคอร์นมาหน่อยสิ สตาร์ดัส"

สตาร์ดัสหยิบถุงป๊อปคอร์นข้างๆ แล้วปาใส่หน้าประธานเต็มแรง