บทที่ 46 ความบ้าคลั่ง
บทที่ 46 ความบ้าคลั่ง
[หัวข้อ] ฉันจะกลั้นหายใจจนกว่าคุณแมงโกสติกจะกลับมา ฟื้ด...
= ความคิดเห็น =
[???: เฮ้ย นี่พิมพ์ทิ้งไว้เฉยๆ ใช่ไหมพี่? (มองไปที่โลงศพ)]
[ยูสเซอร์นี้ตายแล้ว รบกวนช่วยลบโพสต์ด้วยค่ะ ^^]
[(เจ้าของโพสต์สิ้นชีพไปเรียบร้อยแล้ว)]
[หัวข้อ] ชีวิตฉันเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ แมงโกสติก หนีไปกบดาน
เมื่อก่อนพอเปิดทีวีดู... ต่อให้กำลังอารมณ์บูดแค่ไหน แค่ได้เห็นแอปเปิล แมงโก ฉันก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา
ฉันเคยหัวเราะลั่นบ้านตอนดูวิดีโอตัดต่อความเกรียนของแมงโก แต่พอเขาหายไป
ชีวิตมันก็มีแต่ความหดหู่ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องดีแค่ไหนก็ตาม...
นี่มันกี่วันแล้วนะที่ฉันไม่ได้เปิดไลฟ์ของแมงโกสติกดูตอนอาบน้ำ? "เป็นเวลา 93 วันแล้วที่แมงโกสติกไม่ได้ไลฟ์สด"
เศร้าจนอยากจะร้องไห้เลย นี่สินะที่เขาบอกว่า 'แมงโกสติกช่วยเติมเต็มความเป็นคน'
= ความคิดเห็น =
[พี่ครับ...]
[นายอาการหนักแล้วนะเนี่ย ติดแมงโกสติกขั้นสุด]
[เศร้าจริง หน้าฟีด YouTube ไม่มีคลิปของแมงโกสติกเด้งขึ้นมาเลย]
[คิดถึงตอนที่สัญญาณดาวเทียมโดนแฮ็กแล้วอีโกสติกโผล่มาไลฟ์จัง]
[หัวข้อ] แมงโกสติกอยู่ไหน? กลับมาเถอะ กลับมา กลับมา... กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา กลับมา แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ... แคะ...
= ความคิดเห็น =
[เชี้ยยย น่ากลัวสัด]
[ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ฮ่าๆๆๆ]
[เจอคนบ้าเพราะขาดแมงโกสติกอีกรายละ]
[ไอ้คำว่า 'แคะ' นี่คืออะไร?]
[สงสัยเจ้าของโพสต์กำลังแทะเล็บอยู่มั้ง]
[หลอนเกิน]
[หัวข้อ] เอาเลยแมงโกสติก กบดานต่อไปเลยนะ ฮ่าๆๆๆๆ ถ้าฉันฆ่าตัวตายล่ะก็ เขาต้องหยุดซ่อนแน่ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
= ความคิดเห็น =
[ในที่สุดก็เป็นบ้าไปแล้ว]
[เอาอีกละ มุกนี้มาอีกละ]
[เออ ลองตายดูดิ มีคนขู่ฆ่าตัวตายมาเป็นโหลแล้วมั้งเนี่ย~]
[ฉันว่าถ้าเขาเห็นโพสต์นี้ เขาคงยิ่งมุดรูหนีหนักกว่าเดิมอีก]
[เชิญตายตามสบายเลยจ้า~ เขาจะกบดานต่อไปก็ไม่เป็นไร]
[ไอ้เวร...]
“เฮ้อ...”
ชิน ฮารุ ถอนหายใจยาวขณะเลื่อนดูบอร์ดแฟนคลับของอีโกสติก
พักหลังมานี้เธอตัดสินใจสมัครเข้าคลับเพราะคิดว่าอาจจะได้เบาะแสว่าไอ้วายร้ายที่เงียบหายไปมุดหัวอยู่ที่ไหน แต่บทความยอดนิยมแต่ละอย่างมีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น
สามเดือน... เป็นเวลาที่ไม่นานแต่ก็ไม่สั้น
มันเป็นเรื่องลึกลับมากที่อีโกสติก ผู้ซึ่งเคยก่อเรื่องทุกๆ ไม่กี่สัปดาห์หรือทุกเดือน กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยถึงสามเดือนเต็ม
แน่นอนว่าผลที่ตามมาคือโลกสงบสุขขึ้นกว่าเดิมเยอะ
ถึงจะมีวายร้ายคนอื่นออกมาก่อการร้ายบ้าง แต่แค่เธอไปประเคนหมัดให้ไม่กี่ทีเรื่องก็จบ
พวกนั้นมันเทียบไม่ได้เลยกับอีโกสติกที่เล่นจมเรือสำราญหรือไม่ก็สอยเครื่องบินร่วง
พูดตามตรง ช่วงนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่สงบราบเรียบที่สุดเลยล่ะ
แต่ทว่า...
“ลางไม่ดีเลยแฮะ...”
ใช่...
เหมือนความเงียบก่อนพายุใหญ่จะมา เธอรู้สึกกระวนกระวายว่าความเงียบสงบนี้คือการบ่มเพาะสิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิม
มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก เพราะเธอไม่รู้เลยว่าเขาแอบเตรียมแผนการอะไรอยู่ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี้
“........”
ไม่ว่าจะเป็นตอนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย...
ตอนติวหนังสือกับรุ่นพี่ในคาเฟ่...
ตอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน...
หรือแม้แต่ตอนที่เธอกำลังบีบคอวายร้ายคนอื่นอยู่ก็ตาม...
ความรู้สึกอึดอัดที่ติดค้างอยู่ลึกๆ ในใจไม่เคยหายไปไหนเลย
ถ้าเขาโผล่มา เธอก็ยังพอจะเตรียมใจรับมือกับแผนการหรือเป้าหมายของเขาได้ แต่ถ้าเขาไม่โผล่หัวออกมาเลย เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
เธอเคยระบายความรู้สึกไม่สบายใจนี้ให้เพื่อนอย่าง 'ยัยสาวน้ำแข็ง' ฟัง
[โธ่ ฮารุ เธอคิดมากไปแล้ว หมอนั่นก็คงแค่อยากพักร้อนบ้างแหละ วันๆ เขาจะกินแต่ข้าวกับวางแผนก่อการร้ายหรือไง? อย่ากังวลไปเลยน่า~]
นั่นคือคำตอบเดียวที่เธอได้รับ
“เฮ้อ...”
ก็นะ เธอไม่ควรจะไปสนใจเขาในตอนนี้
มันดีแล้วที่เขาไม่โผล่มา และมันจะดีมากถ้าเขาหายไปตลอดกาลเลย
ในขณะที่คิดแบบนั้น สัญชาตญาณในใจกลับกระซิบถามเธอว่า...
‘จริงเหรอ?’
“.........”
โอเค
ยอมรับก็ได้
ต่อให้เขาจะหายไปจริงๆ เธอก็ยังหวังว่าจะได้รู้ว่าไอ้หมอนั่นคิดอะไรอยู่กันแน่ก่อนที่เขาจะจากไปตลอดกาล
ทำไมถึงต้องฆ่าวายร้ายคนอื่น?
ทำไมถึงต้องบอกให้เธอไปช่วยคน?
แล้วถ้าเป็นคนดีขนาดนั้น ทำไมถึงต้องก่อการร้าย?
...แกเป็นฮีโร่ที่เล่นบทวายร้าย หรือเป็นวายร้ายที่เล่นบทฮีโร่กันแน่?
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่เธอนั่งอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
“คุณสตาร์ดัสครับ!”
“คะ-คะ?”
เพราะมัวแต่จมอยู่ในภวังค์ความพยายามเงียบๆ เธอเลยสะดุ้งจนเผลอกัดลิ้นตัวเอง
ชิน ฮารุเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในคาเฟ่
หลังจากสอบเสร็จ ช่วงเวลาที่เหลือของวันคือการนั่งแสตนบายอยู่ในห้องทำงานที่สมาคมฮีโร่
และการที่เจ้าหน้าที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ หมายความว่า...
“มีเหตุการณ์อีกแล้วเหรอคะ?”
“ครับ! มีกลุ่มวายร้ายกำลังก่อการร้าย อยู่ในเขตมาโปตอนนี้ครับ!”
“จริงเหรอคะ? ใครเป็นคนก่อเรื่อง?”
เธอถามด้วยความคาดหวังเล็กๆ ในใจ แต่คำตอบกลับทำให้เธอผิดหวัง
“เป็นวายร้ายหน้าใหม่ครับ เขาเรียกตัวเองว่า ‘ร็อค บอตทอม’ ”
“อ๋อ... ค่ะ”
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกผิดหวัง แต่ก็ลุกขึ้นเตรียมเปลี่ยนชุดฮีโร่ทันที
“เดี๋ยวฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
แม้ในขณะที่กำลังจะออกปฏิบัติหน้าที่ เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามเดิมๆ
อีโกสติก... ป่านนี้แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่นะ?
ณ ฐานลับอีโก ลึกใต้ดินกรุงโซล
ที่นั่น... ผมยุ่งมาก ยุ่งสุดๆ
“โอ้ๆๆ! สตาร์ดัสมาแล้ว!”
ผมรีบวิ่งหน้าตั้งไปที่หน้าจอทีวีพร้อมถังป๊อปคอร์นอุ่นร้อนจากไมโครเวฟ
ฟู่วว... เกือบไม่ทันแน่ะ ยังไม่เริ่มสู้เลย
[ครับ! ตอนนี้เราอยู่ที่เขตมาโป กรุงโซลครับ กลุ่มควันที่ท่านเห็นด้านหลังผมคือจุดเกิดเหตุที่วายร้าย ร็อค บอตทอม ก่อเรื่องไว้ และในวินาทีนี้เอง! สตาร์ดัสได้มาถึงแล้วครับ!]
ในหน้าจอ ปรากฏร่างของยักษ์หินที่กำลังทุบตึกเล่นเป็นว่าเล่น จากนั้นสตาร์ดัสก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้าอย่างสง่างาม
“สู้กันแล้ว... เริ่มสู้กันแล้วโว้ย!”
ผมจ้องเขม็งด้วยความตื่นเต้นพลางโกยป๊อปคอร์นเข้าปาก
ร็อค บอตทอม... วายร้ายสมองกล้ามที่ร่างกายเป็นหิน หมอนี่ไม่ได้ฆ่าใครหรอก แถมสตาร์ดัสในตอนนี้ก็สอยมันร่วงได้สบายๆ ผมเลยไม่ต้องออกโรงเอง
“โอ้โห! สุดยอด!”
ภาพข่าวสดแสดงการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างสตาร์ดัสกับร็อค บอตทอม ถึงจะเป็นแค่ข่าวพยากรณ์อากาศ เอ๊ย ข่าวเหตุการณ์ด่วนในช่องฟรีทีวี แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังซูเปอร์ฮีโร่ฟอร์มยักษ์เลยล่ะ CG ความเป็นจริงนี่มันสุดยอดจริงๆ
[โอ้! เรียบร้อยครับ! เธอหักมันแล้ว! สตาร์ดัสหักแขนของร็อค บอตทอมได้แล้วครับ! แตกละเอียดเลย! เอาล่ะครับ ร็อค บอตทอมจะทำยังไงต่อไป!]
นักข่าวบรรยายการต่อสู้ได้มันหยดติ๋งอย่างกับพากย์บอล
ในจอภาพ กล้องพยายามจับภาพการต่อสู้ที่รวดเร็วและรุนแรงอย่างสุดความสามารถ
ผมยกโค้กขึ้นจิบพลางเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอ
เป็นการจับคู่ที่น่าตื่นเต้น... แต่จะว่าไป มันเหมือนสตาร์ดัสกำลังไล่ถลุงไอ้หินนั่นฝ่ายเดียวมากกว่าแฮะ
ในการ์ตูฯเหมือนจะสู้กันสูสีนะ หรือว่าผมจะเผลออัปเลเวลให้สตาร์ดัสเก่งเกินไปหน่อย? เธอชนะขาดลอยเลย
เสียงกระแทกหินผ่านลำโพงทีวีฟังดูเพลินหูเหมือนเสียง ASMR ในเขตก่อสร้างเลยล่ะ
ในขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับการกินป๊อปคอร์นจิบโค้กดูทีวี ผมก็สัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากด้านหลัง
ผมหันไปมอง เห็นซออึนยืนทำหน้ามุ่ยอยู่
“อ้าว ซออึน มาแล้วเหรอ? กินป๊อปคอร์นไหม?”
ผมพูดทั้งที่ป๊อปคอร์นเต็มปากพลางยื่นถังให้เธอ
ซออึนชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหยิบป๊อปคอร์นไปกำมือหนึ่ง
“พี่ดาอิน... ดูสตาร์ดัสอีกแล้วเหรอคะ?”
“เปล่าซะหน่อย พี่ดู ‘การต่อสู้’ ต่างหาก การดูคนสู้กันนี่แหละคือความบันเทิงที่สุดของมนุษยชาติแล้ว”
“...ไม่เห็นพี่จะเคยเปิดไลฟ์ดูตอนยัยสาวน้ำแข็งไปจับผู้ร้ายแบบนี้เลยนะคะ”
“ก็นะ... รายนั้นสู้กันน่าเบื่อจะตาย”
ซออึนหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ ผมพลางทำเสียงหึในลำคอ
ไม่นานนักการต่อสู้ก็จบลง ร็อค บอตทอม กลายเป็นเศษหินกองพะเนิน โดยมีสตาร์ดัสยืนตระหง่านอยู่บนร่างมัน เท่ชะมัด! ให้คะแนน 20 เต็ม 10 ไปเลยน้องรัก
[ทุกท่านครับ!!!! ฮีโร่ของเรา!!!! สตาร์ดัส!!!! ได้น็อก!!! วายร้ายโฉด!!! เรียบร้อยแล้วครับ!!!]
ดนตรีประกอบแนวอลังการดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงตื่นเต้นของนักข่าว
....เดี๋ยวนะ นี่มันเพลงที่เขาใช้ตอนรับเหรียญทองโอลิมปิกไม่ใช่เหรอวะนั่น?
แต่ก็นะ เป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมาก ผมปรบมือรัวๆ
ให้ตายสิ ดูเธอกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเลยจริงๆ ตื่นเต้นทุกรอบ
เหมือนจะเห็นซออึนมองผมด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้างๆ แต่ผมคงคิดมากไปเองแหละ
ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมาเข้าหน้าบอร์ดแฟนคลับสตาร์ดัสที่บุ๊กมาร์กไว้ทันที
[กรี๊ดดดดด แม่ฟาดมากกก ฮ่าๆๆๆ]
[สตาร์ดัสคือพระเจ้า? สตาร์ดัสคือพระเจ้า? สตาร์ดัสคือพระเจ้า?]
[Dus_ไฮไลท์ประจำวัน.gif]
[ลิงก์รวมช็อตเด็ดการสู้เมื่อกี้]
[วายร้ายกระจอกแบบนี้ทำอะไรน้องดัสของเราไม่ได้หรอกจ้า]
สมาชิกสมาพันธ์สตาร์ดัสของพวกเรากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะกันอย่างถ้วนหน้า
อืม... ใน YouTube ยังไม่มีคลิปลงแฮะ ผมว่าจะลองตัดต่อวิดีโอลงบ้างดีกว่า
ในขณะที่ผมกำลังคิดพาดหัวคลิปแนวๆ ‘ญี่ปุ่นถึงกับช็อก อเมริกาถึงกับอึ้ง...’ ซออึนที่นั่งข้างๆ ก็ถามขึ้นมาว่า
“พี่ดาอิน นี่มันก็สามเดือนแล้วนะที่พี่พักผ่อนมา... พี่ไม่คิดจะเริ่มทำอะไรบ้างเลยเหรอคะ?”
เธอถามขึ้นมาดื้อๆ
พอผมหันไปมอง ก็เห็นซออึนกำลังม้วนผมตัวเองเล่นอยู่
“คือหนูหมายถึง... พวกเราพักกันมานานแล้ว... หนูก็เลยคิดว่าเราควรจะกลับไป ‘ทำงาน’ กันได้แล้วน่ะค่ะ”
ซออึน... นี่เธอเป็นพวกเสพติดการทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?
เมื่อเธอถามด้วยท่าทางเอียงอายพลางก้มหน้ามองพื้น ผมก็เริ่มคำนวณตารางเวลาในหัว
มันใกล้ถึงกำหนดการแล้ว และไอ้พวกวายร้ายในการ์ตูนต้นฉบับก็ใกล้จะโผล่หัวออกมาแล้วด้วย...
หลังจากคำนวณคร่าวๆ เสร็จ ผมก็บอกซออึนไปว่า
“อื้ม... ก็ได้ ถึงเวลาเริ่มงานกันแล้วล่ะ กลับมาเคลื่อนไหวกันเถอะ”
“จริงเหรอคะ!?”
ผมเห็นใบหน้าของซออึนสว่างวาบขึ้นมาด้วยความดีใจจนผมเผลอยิ้มแหยๆ ออกมา
โอเคซออึน ถึงเราจะกลับมาทำงานกันก็เถอะ...
แต่พี่ว่า... งานรอบนี้มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวังไว้เท่าไหร่นะ