ทำภารกิจสำเร็จล่วงหน้า!
“อ๊าา! คุณลุงใจดีสุดๆ เลย แบบนี้ท่านคือคุณปู่แท้ๆ ของผมแน่ๆ ผมนี่แหละหลานแท้ๆ ของเขา!” ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งใบหน้าเปี่ยมสุข แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
“ว่าไปแล้วนะ ก็ต้องขอบใจท้องนายที่ร้องดังขนาดนั้น ไม่งั้นเราสองคนไม่มีทางได้กินขาหมูหรอก”
“พูดบ้าอะไร! ชัดๆ ว่าท้องนายร้อง อย่ามาโยนให้ฉัน…”
“หา? ไม่ใช่นายเหรอ?”
ทั้งสองคนเบิกตากว้าง หันขวับไปจ้องมองรถตำรวจที่อยู่ไม่ไกลพร้อมกัน
ผู้กองหวังคนนี้นะ ตัวเองก็หิวจะตายอยู่แล้ว ยังจะลากพวกเรากลับอีก ไม่หิวใช่ไหม? ได้! เดี๋ยวแกได้กินแค่ชิ้นเดียว ที่เหลือพวกเราสองคนแบ่งกัน
การต่อคิวนี่มันช่างทรมานจริงๆ แค่ได้กลิ่น วิญญาณของทั้งสองคนก็แทบจะลอยไปถึงครึ่งฟ้าแล้ว ยิ่งแถวขยับไปข้างหน้า ตำรวจหนุ่มก็ยิ่งตื่นเต้น
“อีกนิดเดียวๆ ใกล้ถึงแล้ว พวกเราใกล้จะถึงแล้ว!”
“เฮ้ยๆ เก็บอาการหน่อย คนเขามองอยู่นะ!”
เมื่อรู้ตัวว่าเสียกิริยา ตำรวจหนุ่มก็เก็บอาการลงเล็กน้อย รีบยืดหลังตรง เท้าชิดกัน สองมือแนบลำตัว กลับคืนสู่ท่าทีเคร่งขรึมจริงจังเหมือนปกติ
เพียงแต่ว่า พอได้กลิ่นนั้น ร่างกายก็เอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว แทบจะอยู่ในท่าเอน 30° เอียงไปทางร้านของ ซูเฉิน ดูแล้วก็ตลกดี
สิบนาทีต่อมา ตำรวจหนุ่มสองนายก็ได้ขาหมูมาอยู่ในมือคนละสองชุด ในตอนนี้ บนโต๊ะอาหารไม่มีที่ว่างแล้ว ผู้กองหวังนั่งอยู่ในรถ เปิดแอร์กินขาหมู ตำรวจหนุ่มสองนายก็ไม่เกี่ยง หาสถานที่เหมาะๆ นั่งยองๆ แล้วเริ่มกินทันที
ใต้แสงแดด ขาหมูสีอำพันเป็นประกายมันวาว พอเพิ่งจะกัดเข้าไปคำแรก ก็ร้อนจนต้องเป่าลมออกจากปาก
“ซี้ดด! …ร้อนเว้ย แต่โคตรอร่อย! โอ้~ แทะคำเดียวรู้สึกว่ามีพลังขึ้นมาทันที!”
“ฮ่าๆๆ ใช่เลย! กินขาหมูเข้าไป ชีวิตนี้ตรงเป๊ะไม่มีเบี้ยวแล้ว!”
………………………
ขาหมู 60 ชิ้นขายหมดอย่างรวดเร็ว ซูเฉิน เก็บของเรียบร้อย ก็ขับรถจากไปทันที
หลังจากรับ หนัวหนัว กลับบ้านแล้ว เจ้าตัวเล็กก็กระโดดหย็องๆ ตรงไปยังตุ๊กตาเจ้าหญิงเอลซ่าบนโซฟา เธอใช้สองแขนกอดตุ๊กตาไว้ ปากเล็กๆ ของเธอแนบชิดกับหูของตุ๊กตา พึมพำอะไรบางอย่างอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังกระซิบกระซาบอะไรกับตุ๊กตาอยู่ ดวงตากลมโตสีดำขลับของเธอหยีลงเป็นเส้นโค้งด้วยความสุข
เล่นอยู่ครู่หนึ่ง หนัวหนัว เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เธอเดินเตาะแตะมาอยู่ตรงหน้า ซูเฉิน แล้วดึงชายเสื้อของเขา
“คุณพ่อคะ ตุ๊กตาเอลซ่าตัวนี้มันแพงมากเลยใช่ไหมคะ?”
วันนี้ที่โรงเรียนอนุบาล เธอได้ยินเพื่อนผู้หญิงในห้องอวดว่า แม่ของเธอซื้อตุ๊กตาที่พูดคุยเล่านิทานได้ให้ตัวหนึ่ง บอกว่าราคาตั้งหนึ่งพันหยวนแน่ะ งั้น… ตัวนี้ของตัวเองก็คงจะไม่ถูกเหมือนกัน
หนัวหนัว ไม่รู้ว่าตอนนี้ ซูเฉิน หาเงินได้วันละเท่าไหร่ เธอรู้แค่ว่าตอนนั้นแม่รังเกียจว่าพ่อหาเงินได้น้อย
“คุณพ่อคะ… เราเอาเอลซ่าไปคืนกันเถอะค่ะ หนูเพิ่งเล่นได้ไม่กี่วัน ยังสะอาดอยู่เหมือนใหม่เลย”
“ทีหลังคุณพ่อไม่ต้องซื้อของเล่นแพงๆ แบบนี้ให้ หนัวหนัว แล้วนะคะ หนูมีตุ๊กตาไม่กี่ตัวก็พอแล้ว…”
ปากเล็กๆ ของ หนัวหนัว ยังคงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ซูเฉิน ฟังอย่างเงียบๆ ใจบีบแน่น รู้สึกซาบซึ้งจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เด็กวัยเท่านี้ เห็นของเล่นชิ้นไหนก็อยากได้ทั้งนั้น แต่ลูกสาวตัวน้อยของเขากลับคิดถึงพ่อก่อน
ทำเอาพ่อแก่ๆ อย่างเขา ชั่วขณะหนึ่งถึงกับมีความคิดอยากจะร้องไห้ขึ้นมา…
ซูเฉิน นั่งยองลง มองลูกสาวอย่างอ่อนโยน
“หนัวหนัว ไม่ต้องห่วงเลย มันไม่ได้แพง พ่อซื้อได้ และต่อไปไม่ว่า หนัวหนัว อยากได้อะไร พ่อก็ซื้อให้ลูกได้หมด”
หนัวหนัว ได้ยินดังนั้น และเห็นสีหน้าจริงจังของ ซูเฉิน เธอก็ยิ้มตาหยี แล้วกระโดดเข้าไปหอมแก้ม ซูเฉิน ฟอดใหญ่
“เย้! หนูรักคุณพ่อที่สุดเลยคะ!”
…………………………
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจาก ซูเฉิน ส่ง หนัวหนัว ไปที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว ก็กลับมานอนเล่นที่บ้านจนถึงเที่ยงเหมือนปกติ ถึงได้นำขาหมูตุ๋นพะโล้ 70 ชิ้นที่ทำเสร็จแล้ว มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะซิงเมิ่ง
วันนี้เป็นวันที่หกของการตั้งร้าน ขาย 70 ชิ้นนี้หมด ก็จะบรรลุเป้าหมายที่ระบบกำหนดไว้แล้ว ไม่รู้ว่า… ทำภารกิจสำเร็จล่วงหน้าหนึ่งวันจะมีรางวัลอะไรบ้าง
พอมาถึงที่หมาย ลูกค้าก็มารอชะเง้อคอรอคอยอยู่ที่เดิมแล้ว ซูเฉิน เพิ่งจะเปิดฝาหม้อ ก็มีคนหลายคนฝ่าไอน้ำที่พวยพุ่งเข้ามาปะทะหน้า วิ่งเข้ามา
“เถ้าแก่ เถ้าแก่! ในที่สุดก็มาแล้ว!”
“วันนี้เอาขาหมูมากี่ชิ้น พอแบ่งกันได้ไหม?”
“เถ้าแก่ ขอชิ้นใหญ่ๆ สุดสองกล่อง เอารสดั้งเดิมนะ!”
ลูกค้ามาอย่างดุเดือด บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก ทำเอา ซูเฉิน ตกใจจนต้องรีบไล่คนให้ถอยห่างออกไป
“วันนี้มีแค่ 70 ชิ้นนะครับ หมดแล้วหมดเลยนะ! ทุกคนไปต่อแถว ถอยไปข้างหลังครับ อย่าเข้ามาใกล้ เดี๋ยวโดนไอน้ำลวกเอานะ!”
หาา แค่ 70 เอง? แต่คนวันนี้เยอะกว่าเมื่อวานอีกนะ! บางคนถึงกับอุ้มลูกจูงหลานมาด้วย ให้ลูกตัวเองมานับเป็นอีกหัวหนึ่ง แทบจะจูงหมาจูงแมวออกมาจองคิวด้วยแล้ว
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ จากนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น
“เฮ้! อย่าดันสิวะ! นิ้วเท้าฉันเป็นแผลนะ ใครเหยียบเล็บกูฟระ!”
“เชี่ย! ไอ้เวรนี่ต่อแถวโว้ย! อย่าแซง!”
“บ้าเอ๊ย! แม่ง ฟันปลอมใครลอยมาเข้าปากกูวะ!”
ผู้คนเริ่มผลักไสกันไปมา เบียดเสียดกัน ชั่วขณะหนึ่งก็เผยให้เห็นยีนดั้งเดิมที่ป่าเถื่อนออกมา ใครๆ ก็อยากจะซื้อขาหมูให้ได้เร็วๆ ปลอดภัยเมื่ออยู่ในกระเป๋า
ยามหนุ่มของสวนสาธารณะที่มาต่อคิวด้วยดวงตาเป็นประกาย ในใจก็มีแผนการขึ้นมา รีบอาสาเข้ามาดูแลความเรียบร้อยในที่เกิดเหตุทันที
“ทุกท่านอย่าเบียดครับ! ถ้าใครเจ็บผมจะเสียใจมากเลย โอเค๊?”
พลางตะโกนไปพลาง ก็แกว่งกระบองเล็กๆ ในมือไปพลาง ดูท่าทางแล้วก็เหมือนจะเข้าทีเหมือนกัน
หลังจากดูแลความเรียบร้อยอยู่ครู่หนึ่ง ยามหนุ่มก็เดินกร่างๆ ไปอยู่หน้าสุดของแถว เท้าสะเอว พอรอลูกค้าคนก่อนหน้าจ่ายเงินเสร็จ วินาทีต่อมา เขาก็เปลี่ยนจากใบหน้าที่เคร่งขรึม มาเป็นรอยยิ้มประจบประแจงให้ ซูเฉิน
“เถ้าแก่ เอารสพริกไทยเสฉวนเขียวหนึ่ง รสหม่าล่าหนึ่งนะ”
ทุกคน: ……
เวรเอ๊ย! ที่แท้ที่แกทำเท่ไปเมื่อกี้ ก็เพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเองนี่หว่า!
สุดท้ายยามหนุ่มก็ไม่รอดเหมือนกัน ภายใต้ความโกรธเกรี้ยวของทุกคน เขาโดนเขกหัวไปหลายที แล้วก็เดินคอตกไปต่อท้ายแถว
ตอนนี้ ซูเฉิน ยิ่งยุ่งจนมือแทบจะกลายเป็นภาพติดตาแล้ว เลยเปลี่ยนเครื่องชั่งอิเล็กทรอนิกส์ให้เป็นโหมดเสียงประกาศ พอชั่งขาหมูเสร็จ เครื่องชั่งก็จะประกาศราคาอัตโนมัติ พอลูกค้าจ่ายเงินเสร็จ เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีก็จะดังขึ้น ช่วยประหยัดแรงไปได้เยอะจริงๆ
เพียงแต่ว่า ลำบากพ่อค้าแม่ค้ารอบๆ ร้านตัวเองยังไม่เปิดบิลเลย เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของร้านขาหมูกลับดังไม่หยุด
ให้ตายสิ! ยังโหวกเหวกไม่พออีกรึไง? ขายของยังไม่ทันได้ ทุกวันเปิดร้านมาก็ฟังแต่เสียง ‘ติ๊ง’ ของร้านขาหมูดังทั้งวัน! ยังจะให้คนอื่นทำมาหากินอยู่ไหมเนี่ยหะ?!!!
……………………………
“160 หยวน”
“ได้รับเงินเข้าบัญชี 160 หยวน”
ครึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา สองเสียงก็ดังขึ้นตามลำดับ
ซูเฉิน มองดูถังเก็บความร้อนที่ว่างเปล่า แล้วโบกมือให้ทุกคน
“หมดแล้วครับ วันนี้ขายหมดแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันได้เลยครับ”
ในขณะเดียวกัน ในหัวของ ซูเฉิน ก็มีเสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ที่คุ้นเคยดังขึ้น
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จล่วงหน้าหนึ่งวัน ได้รับรางวัล: ห้าแสนหยวน!]
[เงินรางวัลได้ถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับทำเอกสารแหล่งที่มาให้ถูกต้องตามกฎหมาย โฮสต์สามารถใช้ได้อย่างสบายใจ]