ขอร้องล่ะ? ไม่ใช่เธอที่หอมนะ แต่เป็นแป้งที่หอม!

ทิศตะวันออก?!

หวังเสวี่ย สองมือประคองโร่วเจียหมัว พลางกินไปพลางคิดถึงคำพูดของ อาจารย์เฉิน ไปพลาง เธอมองไปข้างหน้าและข้างหลัง …ตกลงทิศตะวันออกมันไปทางไหนกันแน่? เป็นบนเหนือล่างใต้ ซ้ายตะวันตกขวาตะวันออกรึเปล่า?

หวังเสวี่ย ครุ่นคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดที่จะหาทิศทางด้วยตัวเอง เธอเช็ดคราบน้ำมันบนมือ เปิดแอปแผนที่ในโทรศัพท์มือถือ แล้วหมุนไปรอบหนึ่ง ในที่สุดก็พบว่าทิศตะวันออก พอดีกับทิศทางกลับมหาวิทยาลัยพอดี ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ถ้าหากระหว่างทางนี้ไม่เจออะไรเลย ก็กลับไปเลย จะได้ไม่เสียเวลามาก…

หลังจากกลืนหมัวคำสุดท้ายลงไป หวังเสวี่ย ก็เลียริมฝีปากอย่างยังไม่หนำใจ สมแล้วที่เป็นแป้งที่ขายชิ้นละ 50 หยวนได้ อร่อยระเบิดไปเลย สุดยอดจริงๆ

จากนั้น เธอมองไปยังโร่วเจียหมัวที่ถืออยู่ในมือ หรือว่าจะ... ไม่ได้ๆ เวลานี้ อาหาว น่าจะยังไม่ตื่น อาหารเช้าก็คงยังไม่ได้กิน แป้งชิ้นนี้ เดี๋ยวเอาไปให้เขากินดีกว่า

หวังเสวี่ย ลูบท้องที่พองขึ้นเล็กน้อย แล้วตัดสินใจอย่างมีความสุข การเดินกลับมหาวิทยาลัยยังต้องใช้เวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมง เธอถือโร่วเจียหมัว แล้วก้าวขาเดินไปตามเสียงนำทาง

ว่าแต่… โอกาสที่ท่านอาจารย์พูดถึงมันอยู่ที่ไหนกันนะ เหนื่อยจัง!

เดินมาสิบกว่านาที หวังเสวี่ย ก็ดื่มน้ำแร่ไปขวดหนึ่ง หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ สายตาก็หันไปจับจ้องที่โร่วเจียหมัวที่ถืออยู่ ช่างเถอะ กว่าตัวเองจะถือโร่วเจียหมัวกลับไปถึงมหาวิทยาลัย อาหาว จะยอมเจอตัวเองรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย อีกอย่างแป้งเย็นแล้ว ก็ไม่อร่อยแล้ว

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หวังเสวี่ย ก็เปิดถุงโร่วเจียหมัวออก แล้วกัดไปคำหนึ่ง เธอเดินไปหยุดไป มองซ้ายมองขวาอย่างใจลอย

เมื่อเดินมาถึงหัวมุมหนึ่ง ทันใดนั้น ก็มีเด็กคนหนึ่งขี่สกู๊ตเตอร์พุ่งผ่านข้างตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว หวังเสวี่ย ตกใจ เผลอหลบไปข้างๆ โดยไม่รู้ตัว ไม่คาดคิดว่าเท้าของเธอจะลื่น ทั้งร่างเสียการทรงตัวในทันที ล้มไปทางด้านข้าง

ในขณะที่เธอคิดว่าตัวเองจะต้องล้มลงอย่างน่าอนาถ ก็กลับตกลงไปในอ้อมกอดที่อบอุ่นอย่างไม่คาดคิด

“ขอโทษ ขอโทษคะ!” หวังเสวี่ย รีบเอ่ยออกมาโดยสัญชาตญาณ

ทว่าในวินาทีที่เงยหน้าขึ้น เธอก็สบเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

“อ๊ะ! อาหาว เป็นนายจริงๆ ด้วย!”

ไม่คาดคิด ไม่คาดคิดจริงๆ! ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอแฟนที่นี่ได้? หรือว่านี่คือโอกาสและความบังเอิญที่ท่านอาจารย์พูดถึงแน่ๆ! ไม่เสียแรงที่มาเลย!

เมื่อเทียบกับความดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ของ หวังเสวี่ย พอ หลัวหาว เห็นว่าเป็นเธอ สีหน้าก็พลันเย็นชาลงทันที

“ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ฉันไปละ”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามอง หวังเสวี่ย รู้ว่าครั้งนี้เธอทำให้ หลัวหาว โกรธจริงๆ แล้ว รีบทำตัวเหมือนลูกหมา วิ่งตามไป

“อาหาว ฉันผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลยนะ” เธอทำเสียงออดอ้อน ดวงตาเต็มไปด้วยการขอร้อง

เมื่อเห็น หลัวหาว ไม่หยุดฝีเท้า ทำหน้าเย็นชาไม่พูดไม่จา หวังเสวี่ย ก็ได้แต่เดินอ้อมไปอยู่ตรงหน้าเขา กางแขนออกขวางไว้

“ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรโมโหใส่ หยุดโกรธเถอะนะ นายยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม?”

หวังเสวี่ย ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ ด้วยความรีบร้อน เธอก็โผเข้ากอดคอของ หลัวหาว ลมหายใจที่ร้อนชื้นกระทบใบหน้าของเขา เจือไปด้วยความร้อนและความวาบหวามเล็กน้อย

ฟุดฟิด... จมูกของ หลัวหาว ขยับเล็กน้อย

คู่รักที่กำลังงอนกันอยู่ ตอนนี้กลับอยู่ใกล้กันแค่คืบ หวังเสวี่ย เพิ่งจะกินโร่วเจียหมัวมา ในปากของเธอยังคงมีกลิ่นหอมยั่วยวนนั้นหลงเหลืออยู่ เธออ้าปากเล็กน้อย ลมหายใจหอมกรุ่น กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างคนสองคนในทันที

มีคนบอกว่าดมกลิ่นหอมรู้จักสตรี ในตอนนี้ หลัวหาว ก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง เหมือนกับหลังจากกินหม่าล่าแล้ว ทั้งตัวจะมีกลิ่นเครื่องเทศหม้อไฟติดอยู่ ในตอนนี้เขารู้สึกว่าลมหายใจของ หวังเสวี่ย ไม่เพียงแต่จะหอมเข้มข้นกลมกล่อม แต่ยังมีมิติอย่างยิ่ง ทั้งโป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู... เครื่องเทศนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามา ทุกครั้งที่หายใจ สามารถสัมผัสได้ถึงท็อปโน้ต มิดเดิลโน้ต และเบสโน้ตที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้ยากที่จะถอนตัว

ชั่วขณะหนึ่ง หลัวหาว ก็ถูกกลิ่นหอมนี้ยั่วจนน้ำลายแทบจะหยดลงมา เขากระซิบเสียงต่ำ: “อืม หอมจัง...”

หวังเสวี่ย ได้ยินอย่างชัดเจนเต็มสองหู ก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอายทันที หัวใจเต้นรัวไปราวกับกลองศึก

หอมเหรอ? หึๆ ฉันก็รู้ว่านายต้องยอมยกโทษให้ฉันอยู่แล้ว!

เมื่อมองดูศีรษะที่ค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ หวังเสวี่ย ก็หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ทำท่าทางเขินอาย

หลัวหาว ถึงกับตะลึงไป คือว่า… ตัวเองไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ หอมนี้ไม่ใช่หอมนั้น! จะบอกว่าเธอหอม สู้บอกว่าแป้งหอมยังจะดีกว่า! อย่าคิดมากไปสิ ฉันก็แค่พุ่งเป้าไปที่แป้งเท่านั้น!

วินาทีต่อมา ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกัน ร่างกายของ หวังเสวี่ย ก็ถูกกระแทกเข้ากับต้นไม้ ส่งเสียงร้องอุบออกมาเบาๆ ในลำคอ

หลัวหาว รู้สึกเพียงว่าสัมผัสบนริมฝีปากของอีกฝ่ายนั้นช่างนุ่มนวลลื่นไหล กลิ่นพะโล้ที่กลมกล่อมล่องลอยอยู่ระหว่างริมฝีปากอย่างอิสระ แค่สัมผัสก็ทำให้เขาสูญเสียการควบคุม

อร่อยจริงๆ! จูบคำเดียว แม้แต่หัวใจก็ยังหอมกรุ่น…

ไม่นานนัก รอบข้างก็เหมือนถูกเซ็นเซอร์ เวลาเองก็ราวกับหยุดนิ่ง หลัวหาว ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขับเคลื่อนด้วยกลิ่นหอม เริ่มจูบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ เป็นจูบที่ลึกล้ำ แข็งกร้าว ดุดัน และร้อนแรงยาวนานจนแทบหยุดหายใจ

น้ำจากเนื้อที่แสนอร่อยบุกรุกต่อมรับรสของ หลัวหาว อย่างรวดเร็ว เหมือนกับความรักของเขาทั้งสอง ที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์

เขาจูบไปพลาง พูดจาเสียงอู้อี้ไปพลาง

“ที่รัก~ เรากลับมาดีกันเถอะนะ… ต่อจากนี้ไม่ทะเลาะกันแล้ว ดีไหม…”

หวังเสวี่ย ชะงักไป ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที เธอเช็ดหยดน้ำที่มุมปาก เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงของเขา

เมื่อได้รับคำตอบที่ไร้เสียงจากแฟนสาว หลัวหาว มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มืออีกข้างสอดผ่านเส้นผมไปประคองท้ายทอยของเธอ แล้วยิ่งส่งจูบอันล้ำลึกเข้าไปอีก

ในขณะเดียวกัน คนโสดคนหนึ่งที่อยู่ไกลๆ ก็อัดบุหรี่เข้าปอดอย่างสิ้นหวังในชีวิตเมื่อเห็นภาพนี้เข้า

โอยย เจ็บโคตรๆ! ฉันก็แค่มานั่งยองๆ สูบบุหรี่เองไม่ใช่เหรอไง มันไปหนักหัวใครเข้าวะ? ให้ตายสิ ทำไมฉันต้องมาเจอภาพแทงตาแบบนี้ด้วย! ไอ้พวกโชว์หวานจูบกันไม่เลือกที่นี่ จับขังแม่มให้หมดเลยได้ไหม! อย่างน้อยก็เก็บค่าปรับบ้างก็ยังดี!!

………………………

สิบนาทีต่อมา หลังจูบอันยาวนาน

“ที่รัก…เมื่อกี้เธอกินอะไรมาเหรอ?” เสียงของ หลัวหาว อ่อนโยนเจือไปด้วยความอยากรู้เล็กน้อย

หวังเสวี่ย ที่ได้ยินดังนั้นหน้าแดงเถือก เพิ่งจะรู้สึกตัวว่า ตัวเองเพิ่งกินโร่วเจียหมัวเสร็จ ถ้ารู้ว่าจะได้จูบกับ อาหาว นานขนาดนี้ เธอยังไงก็จะซื้อหมากฝรั่งมาเคี้ยวก่อนแน่นอน

ตอนนี้ อาหาว ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง? หรือว่ารู้สึกขยะแขยง รังเกียจตัวเองแล้ว?

“ฉัน... ฉันกินโร่วเจียหมัวมานะ” เสียงของ หวังเสวี่ย แผ่วเบาราวกับยุง บิดชายเสื้อของ หลัวหาว อย่างอับอาย

“โร่วเจียหมัว?! ดีเลย งั้นเราไปซื้อเพิ่มกันเถอะ!” ดวงตาของ หลัวหาว เป็นประกายขึ้นมาทันที จูงมือ หวังเสวี่ย อย่างใจร้อน แล้ววิ่งไปยังย่านของกินเล่นข้างๆ

“อ๊ะ เดี๋ยวๆ! ไม่ได้ซื้อแถวนี้นะ ร้านอยู่ไกลเลย ฉันยังเหลืออีกครึ่งชิ้น ถ้าไม่รังเกียจก็แบ่งให้…”

หวังเสวี่ย ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็น หลัวหาว ปล่อยมือเธอทันที แล้วคว้าโร่วเจียหมัวขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แก้มของเขาป่องออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

หวังเสวี่ย แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง คบกันมานานขนาดนี้ อาหาว ไม่เคยกินของที่เธอเหลือเลยนะ แต่วันนี้ทำไมกลับแย่งไปกินหน้าตาเฉยเลย?!