ไอ้เด็กเวร แกจะมายั่วให้อยากใช่ไหม?

หญิงสาวได้ฟังราคาที่ ซูเฉิน บอก ก็พยักหน้าเบาๆ ไส้ใหญ่ผัดพริกกิโลละร้อยหยวน ในบรรดาอาหารปรุงสำเร็จแล้วก็ไม่ถือว่าแพงจริงๆ

อีกอย่าง ไส้ใหญ่ผัดจานนี้ที่อยู่ตรงหน้า ไม่เหมือนร้านอื่นเลย ที่พริกเยอะจนน่ากลัว แต่ไส้ใหญ่กลับมีไม่กี่ชิ้น พริกแห้งสีแดงสดเหล่านี้ไม่ได้แย่งความโดดเด่น เพียงแต่ซ่อนตัวอยู่อย่างน่ารักพอดีในไส้ใหญ่สีอำพัน ไส้ใหญ่ชิ้นโตแน่นกระชับเป็นทรงสวย ผิวมีรอยย่นเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟของรถขายอาหาร รอยย่นนั้นก็สะท้อนแสงน้ำมันสีทองน่าลิ้มลอง

ทั้งสีสัน ทั้งเนื้อสัมผัส แค่เห็น หญิงสาวก็รู้สึกว่าไส้ใหญ่นี้ต้องเด้งกรอบ มีความหนึบและเคี้ยวเพลินแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงตอนที่กินเข้าไปในปากเลย

เพียงแต่… ในขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับภาพอันสวยงามอยู่นั้น ทันใดนั้น ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายก็ดูเหมือนจะเริ่มเจ็บแปลบๆ ขึ้นมา...

ให้ตายสิ ไอ้ริดสีดวงเวรตะไล!

ในฐานะคนที่ติดรสเผ็ดอย่างหนัก ขาดเผ็ดไม่ได้ แน่นอนว่า…เป็นสุขเพียงชั่วครู่ ริดสีดวงกำเริบเมื่อไหร่คือ เชิงตะกอน นั่นแหละชีวิตของเธอ ถึงแม้เมื่อกี้คุณหมอเพิ่งกำชับไว้หยกๆ ว่าต้องงดของแสลง อาหารที่เผ็ด มัน และกระตุ้นใดๆ ทั้งสิ้นห้ามแตะต้อง

แต่ในตอนนี้ เมื่อมองดูไส้ใหญ่ ทั้งความลื่น ทั้งความนุ่ม ทั้งความหอมมันของไขมัน! ความปรารถนาอันบ้าคลั่งในใจของหญิงสาวก็เหมือนกับคลื่นยักษ์สึนามิที่ซัดถล่ม กลืนกินสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดของเธอจนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที

ในตอนนี้ ซูเฉิน มองดูหญิงสาวที่แต่งตัวค่อนข้างมิดชิดคนนี้ สีหน้าดูสับสนลังเล เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดว่า:

“งั้น… หรือคุณจะลองชิมดูก่อนก็ได้นะครับ ถ้าอร่อยค่อยซื้อ”

อย่างไรนี่ก็เป็นลูกค้าคนแรกที่เข้ามาถามราคาแล้วไม่เดินหนีไป ซูเฉิน ย่อมต้องคว้าโอกาสนี้ไว้

พูดจบ เขาก็หยิบไม้จิ้มฟันขึ้นมาอันหนึ่ง จิ้มไส้ใหญ่ที่มันวาวชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นส่งไปให้ ไขมันสีทองอร่ามบนไส้ใหญ่ ค่อยๆ ไหลหยดลงมาตามไม้จิ้มฟันอย่างช้าๆ พร้อมกับนำพากลิ่นหอมเข้มข้นมายั่วยวนประสาทรับกลิ่น

ในที่สุดหญิงสาวก็ทนไม่ไหว ก้นขมิบ รับไส้ใหญ่ในมือของ ซูเฉิน มาทั้งน้ำตา แล้วส่งเข้าปากไป

อย่างแรกคือสัมผัสกับเปลือกนอกที่กรอบเกรียมเล็กน้อยของไส้ใหญ่ หลังจากมีแรงต้านเล็กน้อย ก็คือความยืดหยุ่นที่กำลังพอดี ส่วนที่เป็นไขมันพอเข้าปาก ก็ละลายในปากทันที ลื่นๆ นุ่มๆ แต่ไม่รู้สึกเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย ส่วนที่เป็นเนื้อก็แน่นละเอียด ยิ่งเคี้ยวยิ่งได้ลิ้มรสความอร่อยของไส้ใหญ่

พอกินไปจนถึงท้ายสุด ความเผ็ดร้อนก็พรั่งพรูออกมาจากปลายลิ้น เหมือนกับรถไฟเหาะตีลังกาที่บ้าคลั่ง มาถึงจุดสูงสุดแล้วก็ดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ปิดท้ายด้วยความเผ็ดร้อนจนหยุดไม่ได้

โอ้แม่เจ้า ขนลุกไปทั้งตัว! นี่มันอร่อยสุดยอดไปเลย!

ในตอนนี้ ไส้ใหญ่คือราชาของเธอ เธอยอมสละชีพเพื่อชาติ ยอมเสียสละเลือดและเนื้อ ไม่เสียดายที่จะพนันด้วยสุขภาพของริดสีดวงทวารของตัวเอง แม้พรุ่งนี้จะถ่ายเป็นเลือด เธอก็ยังคิดว่ามันคุ้ม!

ถึงกระนั้น ความเผ็ดระดับนี้สำหรับเธอแล้วเป็นเพียงแค่เผ็ดเล็กน้อยเท่านั้น พูดอีกอย่างก็คือ กินเพิ่มอีกหน่อยก็ทนไหวสบายมาก

“แค่กๆ...” หญิงสาวยืนอยู่หน้าร้าน ชั่วขณะหนึ่งน้ำลายก็ท่วมปาก ในวินาทีที่เอ่ยปากพูดก็แทบสำลัก

“แค่ก…แค่กๆ เถ้าแก่ เอา…สองชุดคะ!”

เสียงของเธอดังออกมาจากหลังหน้ากากอนามัย เจือไปด้วยความเร่งรีบและความอับอาย โชคดีที่ตัวเองสวมหน้ากากติดอาวุธครบครัน ไม่งั้นคงขายขี้หน้าไปแล้ว

“ได้ครับ” ซูเฉิน ยิ้มตอบอย่างใจเย็น เขาชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว

จากนั้น เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ก็พูดเสริมต่อ:

“คุณจะเอาไส้ใหญ่แบบนี้ หรือจะเอาแบบรสชาติดั้งเดิมครับ?”

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็งงไปหน่อย หลายวินาทีต่อมาถึงได้รู้สึกตัว แล้วพูดว่า:

“งั้นเอารสชาติดั้งเดิมชุดหนึ่ง กับแบบผัดธรรมดาชุดหนึ่งค่ะ”

“รอสักครู่นะครับ แบบที่ปรุงรสผมจะเปลี่ยนกระทะผัดใหม่ให้นะครับ”

อ๊ะ… เธอถึงกับอึ้ง เถ้าแก่คนนี้นี่ใส่ใจขนาดนี้เลย รู้ด้วยว่าถ้าผัด ‘รสชาติดั้งเดิม’ มากไปอาจอันตราย! (อันตรายที่พูดถึงคือ อันตรายจากความเผ็ดร้อนที่ตกค้างครับ ไส้ใหญ่ผัดพริกคืออาหารเสฉวน)

สิบนาทีต่อมา หญิงสาวรับไส้ใหญ่สองชุดมา ซัดไปชุดหนึ่งรวดเดียว ยกเว้นแต่พริกแห้งข้างใน เธอยังคงไว้หน้าให้ริดสีดวงของตัวเองอยู่บ้าง ไม่ได้กินเลยแม้แต่เม็ดเดียว!

………………………

ห้านาทีผ่านไป หวังเฉิน ถือถุงผลไม้ใบใหญ่ ลากสังขารที่เหนื่อยล้าอย่างยิ่ง มาถึงหน้าโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านลำไส้ใหญ่และทวารหนักประจำเมือง

เดิมทีตกลงกันไว้ว่า เลิกงานแล้วจะมาเยี่ยมพี่ชายที่นอนโรงพยาบาลอยู่ ใครจะไปรู้ว่า พอใกล้จะเลิกงาน หัวหน้าก็มอบหมายงานด่วนให้อีกงานหนึ่ง ช่างเป็นทาสบริษัทที่ร่างกายไม่เป็นของตัวเองจริงๆ

ตอนนี้เขายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยด้วยซ้ำ ท้องก็ยิ่งร้อง ‘โครกคราก’ อย่างน่าสงสาร ตำหนิเจ้าของที่ละเลยมัน

ลมพัดโชยมาอย่างเงียบเชียบ พอได้กลิ่นแวบแรก เป็นกลิ่นที่เจือไขมันเล็กน้อยแต่ก็ไม่ขาดความกลมกล่อม เจือจางอยู่บางเบา ยังมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของเครื่องในอยู่บ้าง หอมอย่างทรงพลัง เป็นกลิ่นที่ชัดเจน รุนแรง และมั่นใจสุดๆ บีบบังคับให้ฝีเท้าที่รีบร้อนของเขาต้องหยุดชะงักลง

หวังเฉิน ลูบท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความหิวโหยที่รุนแรง ขับเคลื่อนให้เขาเดินตามกลิ่นหอมนี้ไป แต่พอเห็นชัดๆ เท่านั้น เขาถึงกับตกตะลึง

ห๊ะ? ไส้ใหญ่ผัดพริก? คนดีๆ ที่ไหนกล้ามาขายหน้าโรงพยาบาลริดสีดวงทวารเนี่ย!?

หวังเฉิน มองดูไส้ใหญ่ผัดพริกสีสันน่ากินบนแผงลอย ในใจถึงแม้จะมีความไม่เข้าใจ แต่ในที่สุดก็เอ่ยปาก เพียงแต่ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความระมัดระวัง

“เถ้าแก่… ไส้ใหญ่ผัดพริกนี่สดจริงรึเปล่า?”

เพราะเขาเป็นคนชอบกินเครื่องใน แต่ก็เคยโดนเชื้อซัลโมเนลลา (Salmonella) เล่นงานจากสตรีทฟู้ดมาแล้วหลายรอบ จึงระวังตัวหนัก

ซูเฉิน เห็นดังนั้น รีบตอบทันที:

“สดแน่นอนครับ ไส้ใหญ่ของผมเป็นของที่เพิ่งมาถึงวันนี้เลยครับ! มาถึงก็ทำสดตรงนี้เลย! คุณลองชิมก่อนได้ครับ”

ได้ยินคำพูดของ ซูเฉิน ความสงสัยในใจของ หวังเฉิน ก็ลดลงเล็กน้อย ตัดสินใจว่าจะลองชิมก่อนแล้วค่อยว่ากัน เขาหยิบไม้จิ้มฟันขึ้นมา เสียบชิ้นไส้ส่งเข้าปาก

ม่านตาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยในทันที อร่อย! ไขมันของไส้ใหญ่แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของกล้ามเนื้อ รักษารสชาติที่ควรมีของไส้ใหญ่ไว้ได้มากที่สุด กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์กระจายไปทั่วปาก เจือไปด้วยกลิ่นสาบเล็กน้อย รสเข้มข้นสมบูรณ์แบบ

อืม ดีมาก นี่แหละคือรสชาติของไส้ใหญ่ที่เขาใฝ่ฝันถึง! ถ้าเนื้อแกะไม่มี ‘กลิ่นสาบ’ มันก็ไม่ใช่เนื้อแกะ เช่นเดียวกัน ถ้าไส้ใหญ่ไม่มี ‘กลิ่นไส้’ แล้ว มันจะเป็นไส้ใหญ่ได้อย่างไร?!

ขณะที่เคี้ยว ไส้ใหญ่ที่สดหอมลื่นนุ่มก็ไหลลงคอ ราวกับเป็นไส้ใหญ่ที่เพิ่งจะหั่นออกมาสดๆ แล้วนำมาผัด หอมจนแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง!

…………………………

หวังเฉิน ซื้อไส้ใหญ่ผัดพริกมาหนึ่งชุด แวะซื้อโจ๊กที่ร้านข้างๆ มาหนึ่งชาม ถือของเหล่านี้ แล้วรีบเดินไปยังห้องผู้ป่วย

ตอนนี้พี่ชายของเขา หวังซุ่น ผ่าตัดมาได้ 6 ชั่วโมงแล้ว สามารถขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงได้แล้ว กินข้าว ดื่มน้ำได้ ในห้องผู้ป่วย พี่ชายของเขานอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง ขยับแขนขาเล็กน้อย เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดหลังจากยาชาหมดฤทธิ์

“พี่ ดื่มโจ๊กหน่อยนะ” หวังเฉิน ถือโจ๊ก มาอยู่ข้างเตียง

หวังซุ่น รับมาจิบไปคำหนึ่ง แววตาก็สดใสขึ้นมานิดหนึ่ง …น้องชายฉันนี่ดีจริงๆ! โจ๊กนี่ช่างทั้งอุ่นท้องทั้งอุ่นใจ… พี่ชายอย่างฉันนี่ซึ้งใจจริงๆ เลย ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ฉันจะซื้อการ์ดจอ 4090 ที่แกใฝ่ฝันถึงให้เลยสักใบ!

หวังเฉิน โล่งใจ เห็นสภาพพี่ชายดีขึ้นก็นั่งแหมะลงข้างๆ เปิดกล่องไส้ใหญ่ผัดพริกของตัวเองออก

พอฝากล่องเพิ่งจะเปิดออกเท่านั้น ทันใดนั้น กลิ่นร้อนแรงจัดจ้านก็ทะลักออกมาเต็มห้องทันที!

“เวรเอ๊ย ไอ้เจ้านี่! กินอะไรน่ะ!”

“กลิ่นแม่งหอมชิบหาย!!”

หวังซุ่น ได้กลิ่นหอมนี้ อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา โจ๊กในมือที่เพิ่งรับมานั้น ก็กลับกลายเป็นไร้ค่าไปในพริบตา...