บทที่ 1 โลกแดนรกร้าง

บทที่ 1 โลกแดนรกร้าง
โลกแดนรกร้าง เมืองตงหลิน ถูกฝูงซอมบี้ยึดครองอย่างสมบูรณ์
ดวงตะวันลอยเด่นกลางเวหา ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆหมอก
บริเวณรอบนอกของเมือง ณ ลานบ้านซอมซ่อแห่งหนึ่ง
“โฮก—!”
เมิ่งสั่วหน้าซีดเผือด หลบอยู่มุมกำแพง
ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตรนอกกำแพง คือเสียงคำรามต่ำๆ ของซอมบี้
“สรุปว่า นี่ฉันข้ามมิติมาแล้วเหรอ?”
“ข้ามมาช่วงหนึ่งปีก่อนที่ Wasteland World จะเปิดเซิร์ฟเวอร์เนี่ยนะ?!”
เมิ่งสั่วพิงหลังแนบกำแพง พยายามผ่อนลมหายใจให้เบาที่สุด ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสัย
เขาไม่คิดเลยว่าการข้ามมิติจะเกิดขึ้นกะทันหันขนาดนี้
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขายังเปิดหีบสมบัติอยู่ในโลกแดนรกร้าง
แสงสีแดงวาบผ่าน ยังไม่ทันจะได้ดูว่าเปิดได้อะไร
ชั่วพริบตาเดียว ก็มาโผล่ที่นี่เสียแล้ว
…..
เขาเหลือบตามองขึ้นไปเล็กน้อย
บนขอบฟ้า มีตัวเลขนับถอยหลังขนาดใหญ่ปรากฏอยู่:
[364 วัน 11 ชั่วโมง 55 นาที]
นั่นคือเวลานับถอยหลังสู่การเปิดโอเพ่นเบต้าของ Wasteland World ช่วงเวลาที่ผู้เล่นจะจุติลงมา
“โฮก—!”
เสียงคำรามต่ำอันน่าขนลุกของซอมบี้ดังไม่ขาดสายจากอีกฝากกำแพง ร่างกายของเมิ่งสั่วเกร็งเขม็ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว
Wasteland World คือเกมเสมือนจริงแบบดำดิ่งลึก Deep Dive VR ที่พัฒนาโดยฟู่ซูเทคโนโลยี และเป็นเกมโฮโลแกรมเกมแรกของโลกที่จำลองประสาทสัมผัสทั้งห้าได้สมจริงด้วยค่าความประสานสูงถึง 95%
เบื้องหลังของเกมคือเหตุการณ์ที่หลุมดำปรากฏขึ้นกลางโลกอย่างกะทันหัน การระเบิดของหลุมดำกวาดล้างไปทั่วทั้งใบโลก
ด้วยอิทธิพลของพลังงานนี้ ภัยพิบัติสยดสยองเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง ภาพวันสิ้นโลกแพร่กระจายไปทั่วทุกมุมโลก!
ภัยธรรมชาติ!
ซอมบี้!
พืชพันธุ์เติบโตบ้าคลั่ง!
แมลงและสัตว์กลายพันธุ์...
ตามการตั้งค่าของเกม
ผู้เล่นจะจุติลงมาในช่วงร้อยปีหลังวันหายนะ โลกตกอยู่ในความโกลาหล ระเบียบสังคมพังทลาย แต่กลับให้กำเนิดขุมกำลังรูปแบบใหม่ที่ยึดครองดินแดนรกร้างแห่งนี้
กฎเกณฑ์ถูกรีเซ็ต มนุษย์ไม่ใช่ผู้ปกครองโลกอีกต่อไป
สิ่งที่ผู้เล่นต้องทำคือเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตที่หลบซ่อนอยู่ทั่วโลก และกำจัดสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ให้สิ้นซาก เพื่อกอบกู้โลกใบนี้
…..
ทันทีที่ Wasteland World เปิดตัว ก็โด่งดังไปทั่วโลก ประสาทสัมผัสที่สมจริงสุดขีดและอัตราส่วนเวลา 2:1 ทำให้ผู้เล่นเรียกมันว่า โลกที่สอง
ด้วยเหตุนี้ ขั้วอำนาจต่างๆ บนดาวบลูสตาร์จึงทุ่มเงินมหาศาลเพื่อสำรวจและรับสมัครผู้เล่นระดับหัวกะทิ เป้าหมายคือการปักหลักสร้างฐานใน Wasteland World ให้ได้เป็นกลุ่มแรก
เมิ่งสั่วเองก็ถูกดึงดูดด้วยทรัพยากรจำนวนมหาศาลในตอนแรก
น่าเสียดายที่เขาเลือกอาชีพที่ไม่เก่งจึงถูกทีมเตะออกมาอย่างรวดเร็ว
“...”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเมิ่งสั่วก็ดูแย่ลงเล็กน้อย
เขาจำได้แม่นว่า ก่อนจะถูกเตะออก ทีมยังค้างค่าจ้างเขาอีก 800 หยวน
“โฮก—”
เสียงคำรามของซอมบี้นอกกำแพงดึงสติของเมิ่งสั่วกลับมา
“ไม่ว่ายังไง ออกไปจากที่นี่ก่อนค่อยว่ากัน...”
ดวงตาของเมิ่งสั่วสั่นไหวเล็กน้อย เขาลากสังขารที่อ่อนแอพยายามเคลื่อนที่ไปยังตึกเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล
ลานบ้านที่เขาอยู่ตอนนี้เป็นบ้านชาวนาฐานะดีแบบมาตรฐาน
สองฝั่งล้อมรอบด้วยกำแพงอิฐแดงสูงกว่าหนึ่งเมตร
ภายในลานหญ้ารกชัฏสูงถึงเข่า
ห่างออกไปห้าหกเมตร คือตึกสองชั้นที่เชื่อมต่อกับลานบ้าน
ประตูหน้าของตึกเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง มีรอยเลือดสาดกระเซ็นบนบานประตู
มองผ่านประตูที่เปิดแง้ม พอจะเห็นสภาพมืดสลัวและข้าวของกระจัดกระจายอยู่ด้านใน
“หวังว่าข้างในจะไม่มีซอมบี้นะ”
“ไม่อย่างนั้น ฉันคงได้ข้ามมิติอีกรอบแน่”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จุดข้ามมิติต่อไปคงเป็นยมโลกแล้วล่ะ...”
เมิ่งสั่วภาวนาในใจพลางกุมศีรษะที่ปวดตุบและมึนงงอย่างหนัก เขาโก่งตัวย่องเข้าไปใกล้ตึกทีละนิด
ไม่นาน เขาก็เคลื่อนตัวมาถึงหน้าประตู
เพื่อป้องกันไม่ให้ประตูส่งเสียงดัง เมิ่งสั่วไม่ได้ผลักบานประตูเข้าไป แต่สูดหายใจลึกแล้วค่อยๆ ยืดตัวขึ้น
จังหวะที่ยืดตัวขึ้น หางตาของเขาเหลือบไปเห็นภาพนอกกำแพง
ร่างแข็งทื่อ รูม่านตาหดเกร็ง
แตกหัก
เน่าเฟะ
คราบเลือดเกรอะกรัง
มีซากรถยนต์ชนกันวินาศสันตะโรอยู่ทั่วทุกที่
สิ่งที่เห็น มีแต่สีดำและสีแดง
สุดสายตาคือความรกร้างพังพินาศ!
นี่คือความประทับใจแรกที่เมิ่งสั่วมีต่อเมืองตงหลิน
ภาพความหายนะตรงหน้า น่ากลัวยิ่งกว่าฉากใดๆ ที่เขาเคยสัมผัสใน Wasteland World เมื่อชาติที่แล้ว
เมิ่งสั่วรู้ดีว่าเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เล่นรู้สึกไม่ดี ภาพในเกมจึงถูกลดทอนความรุนแรงลง
เพียงแต่เมื่อมาสัมผัสด้วยตัวเอง เขาไม่คิดเลยว่าความแตกต่างจะมากขนาดนี้
เมิ่งสั่วกวาดสายตาไปรอบๆ
บนถนนใกล้ๆ มีซอมบี้อย่างน้อยเจ็ดแปดตัวกำลังเดินเตร่
ซอมบี้ตัวที่อยู่ห่างจากเขาแค่กำแพงกั้นเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังยืนหันหลังก้มหน้าอาเจียนเลือดอยู่
ทันใดนั้น ซอมบี้ตัวนั้นดูเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้
มันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันหัวกลับมา
สีหน้าของเมิ่งสั่วตึงเครียด เขาเร่งความเร็วข้ามสิ่งกีดขวางใต้เท้าแล้วเบียดตัวเข้าไปในบ้าน
หลบเข้าหลังประตูก่อนที่ซอมบี้จะหันมาเห็น
เมิ่งสั่วเบิกตากว้าง กลั้นหายใจ หลบสายตาของซอมบี้พร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงภายในบ้าน
เงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
เมื่อพบว่าในตึกไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ เขาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ
ซอมบี้ทั่วไปใน Wasteland World นั้นมีความคิดเชื่องช้า แต่ความเร็วสูงมาก ทั้งยังสามารถปีนกำแพงและกระโจนใส่เหยื่อได้
โชคดีที่ซอมบี้ข้างนอกตัวนั้นไม่ทันสังเกตเห็นเขา มันมองมาทางนี้แวบหนึ่งแล้วก็เลิกสนใจ
ทว่าการกระทำต่อมาของซอมบี้กลับทำให้เมิ่งสั่วรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง
ภาพที่เห็นคือ
ซอมบี้ตัวนั้นมองมาทางเขาแวบหนึ่ง จากนั้นหยุดนิ่ง แล้วจู่ๆ ก็ยืดตัวขึ้น
มือเกาะขอบกำแพง
ชะโงกหน้ามองเข้ามาที่มุมกำแพง!
นัยน์ตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม เลือดสีดำหยดออกจากปากของมันไม่ขาดสาย
เมื่อมั่นใจว่าไม่มีเหยื่อ มันถึงค่อยๆ หันตัวกลับไป
“ไอ้เดรัจฉานพวกนี้ ไม่นึกเลยว่าก่อนโอเพ่นเบต้าพวกมันจะฉลาดเหมือนคนขนาดนี้...”
เมิ่งสั่วที่มองเห็นเหตุการณ์ผ่านร่องประตูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
โชคดีที่เขาหนีเร็ว
ชาติก่อน เขามีประสบการณ์เอาชีวิตรอดใน Wasteland World ถึงสองปี
เขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
ไม่นับรวมฤดูมรณะ
ยามค่ำคืน ต่างหากคือจุดเริ่มต้นของความสยองขวัญที่แท้จริงใน Wasteland World
“ต้องรีบตั้งสติ แล้วหาเซฟเฮาส์ให้เจอ”
“ไม่งั้น คืนนี้ไม่รอดแน่”
“ฝูงซอมบี้ระดับเมืองเชียวนะ...”
เมื่อนึกถึงอันตรายที่อาจต้องเผชิญในตอนกลางคืน หัวใจของเมิ่งสั่วก็บีบแน่น
ถ้าไม่ใช่เพราะสภาพร่างกายเกิดปัญหาขึ้นมาดื้อๆ เขาคงไม่กลัวขนาดนี้
เมิ่งสั่วกัดฟันทนความไม่สบายตัวต่างๆ เอาหลังแนบกำแพง แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปในห้องชั้นใน
เมื่อมาถึงห้องรับแขก เขาไม่ฝืนอีกต่อไป ทิ้งตัวลงบนโซฟาทันที
เจ็บ!
ปวดหัวแทบระเบิด!
ไม่รู้ทำไม หลังข้ามมิติมา ร่างกายของเขาถึงอ่อนแอสุดขีด
สมองยังมึนงงราวกับมีบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นข้างใน
เมิ่งสั่วรู้สึกเหมือนในหัวของเขามีเครื่องบินและปืนใหญ่ระดมยิงถล่มอย่างบ้าคลั่ง!
เสียงระเบิด!
เสียงคำราม!
เสียงกึกก้อง!
เสียงทั้งหมดระบายลงในสมองของเขา ทำให้เขาแทบเสียสติ
เมิ่งสั่วนอนขดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนโซฟา หายใจหอบถี่ เหงื่อไหลพราก ร่างกายสั่นระริกเพราะความเจ็บปวด
เขาเคยได้ยินมาว่า
ใน Wasteland World ผู้ที่ติดเชื้อระดับลึกก่อนจะกลายพันธุ์จะมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง เหมือนตายทั้งเป็น
พวกกลายพันธุ์เหล่านั้น ถือกำเนิดขึ้นเพราะทนรับความเจ็บปวดไม่ไหวนั่นเอง
“ฉันคงไม่... เพิ่งข้ามมิติมาก็กลายเป็นพวกกลายพันธุ์เลยหรอกนะ?!”
เมิ่งสั่วกัดฟันแน่น เส้นเลือดฝอยปูดโปนขึ้นในตาขาว สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ภาพตรงหน้าเขาก็เกิดระลอกคลื่น
ตัวอักษรดิจิทัลหลั่งไหลเข้ามาเต็มขอบเขตสายตา ข้อมูลชุดหนึ่งพรั่งพรูเข้าสู่สมอง
พร้อมกันนั้น เสียงกลไกอันเย็นชาดังขึ้นข้างหูไม่หยุด:
[วิเคราะห์ศูนย์บัญชาการเสร็จสิ้น ผูกมัดผู้บัญชาการ: เมิ่งสั่ว]
[ปลดล็อกสิทธิ์ผู้บัญชาการ ระดับผู้บัญชาการเพิ่มขึ้นเป็น 1]
[ปลดล็อกแผงควบคุมผู้บัญชาการ]
[แพ็กเกจผู้บัญชาการเลเวล 1 ถูกส่งแล้ว กรุณารับให้ทันเวลา]
[……]
วินาทีที่ข้อมูลระเบิดออกในสมอง สติของเมิ่งสั่วก็ฟื้นคืนมา
เมื่อปรับตัวได้ เขาเริ่มเรียบเรียงข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาในหัว
“ศูนย์บัญชาการ? ของในหีบสมบัตินั่นน่ะเหรอ?”
“เดี๋ยวสิ...”
“สร้างสิ่งปลูกสร้าง? เกณฑ์ทหาร?”
“นี่คือ... สูตรโกง ของฉันเหรอ?”
เมิ่งสั่วได้สติ ในใจเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เขามองดูแผงข้อมูลที่แทบจะบดบังสายตาทั้งหมด ผนวกกับคำใบ้ในหัว เพียงแค่คิด
เปิดแผงควบคุมผู้บัญชาการ