บทที่ 2 พลทหารใหม่รายงานตัว

บทที่ 2 พลทหารใหม่รายงานตัว
หน้าต่างเมนูดูเรียบง่าย และเข้าใจได้ทันที
เมิ่งสั่วเลื่อนสายตาลงมาเล็กน้อย
ด้านล่างเป็นแถบสิ่งปลูกสร้าง ปัจจุบันเขาปลดล็อกได้เพียงสามอย่าง
“โฮก—!”
เมิ่งสั่วกำลังจะตรวจสอบข้อมูลสิ่งปลูกสร้างต่อ แต่เสียงคำรามอันบ้าคลั่งก็ดังขึ้นจากด้านนอกโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ลมหายใจสะดุด เมิ่งสั่วมองไปตามเสียง
ทิศทางประตูหน้า
รูม่านตาหดเกร็งเล็กน้อย เมิ่งสั่วนึกถึงซอมบี้ตัวที่อยู่ห่างกันแค่กำแพงกั้นเมื่อครู่ขึ้นมาทันที
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ซอมบี้ที่เดินวนเวียนอยู่ในลานบ้านตอนนี้ก็คือไอ้ตัวนั้นนั่นแหละ
“ถ่วงเวลาไม่ได้แล้ว”
เมิ่งสั่วไม่ได้ออกไปดูทันที แต่ดึงความสนใจกลับมาที่แผงควบคุมผู้บัญชาการ
ทำตามคำแนะนำข้อมูล ค้นหาแพ็กเกจผู้บัญชาการ
‘รับ!’
[รับแพ็กเกจผู้บัญชาการเลเวล 1 แล้ว ได้รับ แพ็กเกจยูนิตทหารเลเวล 1 x1, ค่ายทหาร x1, แต้ม x2000]
‘เปิดแพ็กเกจยูนิตทหาร’
เมิ่งสั่วสั่งการในใจ
ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าไปสำรวจ
แสงสีขาวขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นประตูแสงที่ส่องประกายระยิบระยับ
ประตูแสงค่อยๆ เปิดออก เงาร่างเลือนรางห้าร่างเดินออกมาจากข้างใน
เมื่อเงาร่างชัดเจนขึ้น เสียงแจ้งเตือนแบบกลไกอันเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหูเมิ่งสั่ว
[เปิดแพ็กเกจยูนิตทหารเลเวล 1 แล้ว ได้รับ: พลทหารใหม่ x4, สุนัขทหาร x1]
[คำเตือน! คำเตือน! ตรวจพบว่าผู้บัญชาการยังไม่ได้สร้างค่ายทหาร ยูนิตทั้งหมดจะไม่ได้รับการสนับสนุนเสบียง/กระสุน!]
[คำเตือน! ค...]
“พลทหารใหม่ รายงานตัว!”
“โฮ่ง!!”
วินาทีที่เงาร่างทั้งห้าปรากฏชัด ประตูมิติชั่วคราวก็สลายไป
เมิ่งสั่วจ้องมองทหารที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ตรงหน้า
พลทหารใหม่สวมเสื้อโค้ททหารสีดำเป็นเครื่องแบบ ติดตั้งปืนไรเฟิลพลังงาน หน้ากากกันแก๊สพิษทางทหารปิดบังใบหน้ามิดชิด
เมื่อเดินออกมาจากประตูมิติ พลทหารใหม่วางมือขวาทาบหน้าอก ทำวันทยหัตถ์อย่างพร้อมเพรียง
[ราคา]: 100 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 5 วินาที
ข้อมูล: ติดตั้งปืนไรเฟิลพลังงานแบบยิงทีละนัดและอุปกรณ์พื้นฐาน เมื่อสังหารศัตรูครบ 100 จะเลื่อนขั้นเป็นทหารผ่านศึก
เมิ่งสั่วพยักหน้าเล็กน้อยให้เหล่าพลทหารใหม่ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางอื่น
ข้างๆ พลทหารใหม่ มีสุนัขทหารตัวยาวกว่าสองเมตรยืนเชิดหน้าอยู่ มันติดตั้งเกราะพื้นฐาน แววตาอันดุร้ายแฝงไว้ด้วยความจงรักภักดีที่ฝังลึก ขณะรอคำสั่งมันก็คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างอยู่ตลอดเวลา ความระมัดระวังภัยสูงอย่างน่าเหลือเชื่อ
[ราคา]: 200 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 10 วินาที
ข้อมูล: ติดตั้งเกราะป้องกันพื้นฐาน มีทักษะการแยกแยะและสะกดรอย
สายตาของเมิ่งสั่วสลับไปมาระหว่างพลทหารใหม่และสุนัขทหารอยู่ครู่หนึ่ง ท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่แผงควบคุมผู้บัญชาการ เตรียมรับรางวัลที่เหลือ
“โฮ่ง!!”
ทันใดนั้น สุนัขทหารด้านข้างก็กระโจนขึ้น พุ่งไปอยู่ด้านหลังเขา แววตาดุร้าย โก่งตัว แยกเขี้ยวใส่ประตูหน้า คอส่งเสียงคำรามต่ำๆ เชิงเตือนภัย
ในเวลาเดียวกัน พลทหารใหม่ก็ยกปืนเล็งไปที่ด้านหลังเขาอย่างพร้อมเพรียง ปืนไรเฟิลพลังงานชาร์จพลังทันที แสงสีแดงเข้มส่องสว่างออกมาจากปากกระบอกปืน
เห็นดังนั้น เมิ่งสั่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขารีบหันขวับ กลับไปเห็นเงาร่างเน่าเฟะแวบผ่านประตูหน้าที่เปิดแง้มอยู่พอดี
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง
เพียงเสี้ยววินาที เสียงคำรามทึบๆ ก็ดังขึ้น ซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง!
“ยิง—”
รูม่านตาหดเกร็ง เมิ่งสั่วกำลังจะสั่งยิง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสียงปืนอาจดึงดูดซอมบี้แถวนี้ หรือถึงขั้นเรียกคลื่นซอมบี้มาถล่ม เขาจึงกลืนคำพูดลงคอไป
ในจังหวะที่เผลอ ซอมบี้ตาแดงฉานก็กระโจนเข้ามา!
รูม่านตาหดวูบ เมิ่งสั่วถึงกับได้ยินกลิ่นเหม็นเน่าอบอวลจากตัวมัน
“โฮ่ง!!”
ในช่วงวิกฤต สุนัขทหารกระโจนเข้าใส่ กดซอมบี้ลงกับพื้น แล้วอ้าปากงับเข้าที่คอหอยของซอมบี้เต็มแรง
เลือดสีดำสาดกระเซ็น
“กรรรร—”
สุนัขทหารกัดคอซอมบี้แล้วสะบัดอย่างแรง เพียงไม่กี่ทีก็ฉีกกระชากจนขาด หัวของมันกระเด็นไปตกที่มุมห้องรับแขก จัดการการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างหมดจด
ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นในสายตาของเมิ่งสั่ว
[แต้ม +10]
เชี่ย!
ทีเดียวจอด!
เมิ่งสั่วเบิกตากว้าง
เขาไม่คิดว่าสุนัขทหารจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ จัดการซอมบี้ได้ด้วยตัวคนเดียวแบบสบายๆ
ด้วยความตื่นเต้น เมิ่งสั่วเปิดแผงควบคุมผู้บัญชาการอีกครั้ง ค้นหาค่ายทหาร
กดรับ
[ราคา]: 1500 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 3 ชั่วโมง
[รับค่ายทหารแล้ว ต้องการก่อสร้างหรือไม่?]
เสียงแจ้งเตือนแบบกลไกอันเย็นชาดังขึ้นข้างหู
เมิ่งสั่วไม่ลังเล
‘สร้าง’
วินาทีถัดมา ภาพโฮโลแกรมสีเขียวจำลองรูปค่ายทหารขนาดย่อส่วนก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา
มันขยับตามนิ้วที่ชี้ไปมา ขยายใหญ่และย่อเล็กอย่างอิสระ
เมื่อคุ้นเคยกับการควบคุม เมิ่งสั่วลากภาพจำลองค่ายทหาร เดินไปหลังประตู มองผ่านร่องประตูเพื่อสังเกตสถานการณ์ภายนอก
บนขอบฟ้า ตัวเลขนับถอยหลังยังคงขยับไม่หยุด
[364 วัน 9 ชั่วโมง 02 นาที]
ในสายตา บนถนนที่พังพินาศมีซอมบี้สิบกว่าตัวกระจายกันอยู่ ซากรถยนต์ที่ชนกันปิดกั้นเส้นทางส่วนใหญ่
รกร้าง
วังเวง
สองข้างทาง ในตึกร้างซอมซ่อมีเงาร่างเน่าเปื่อยของซอมบี้แวบผ่านเป็นครั้งคราว
เห็นสภาพแล้ว เมิ่งสั่วสายตาไหววูบ ความคิดที่จะฝ่าวงล้อมออกไปจมดิ่งลงทันที
ค่ายทหารใช้เวลาสร้างนานถึง 3 ชั่วโมง เขาไม่มีเวลาไปหาทำเลที่ดีที่สุด
“รอไม่ได้แล้ว”
สายตากวาดไปมาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเมิ่งสั่วก็หยุดสายตาที่ลานบ้านซึ่งเชื่อมต่อกับตึกเล็ก
พื้นที่ในลานบ้านเพียงพอสำหรับสร้างค่ายทหาร
แต่เขาต้องเคลียร์ซอมบี้บริเวณใกล้เคียงไปพร้อมกัน เพื่อให้แน่ใจว่าการสร้างค่ายทหารจะเสร็จสมบูรณ์
“...”
หันกลับมา เมิ่งสั่วมองดูพลทหารใหม่ที่ยังคงอยู่ในท่าเตรียมพร้อม รอคำสั่งใหม่
ด้านข้าง สุนัขทหารที่ปากเปรอะคราบเลือดถูกทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลาแล้ว ตอนนี้หูของมันตั้งชัน เตรียมพร้อมระวังภัยและรอคำสั่งต่อไปจากผู้บัญชาการ
เห็นดังนั้น แววตาของเมิ่งสั่วแน่วแน่ขึ้น
เอาวะ!
เวลาเหลือไม่มาก ก่อนฟ้าจะมืด เขาต้องรีบลงมือ
ไม่อย่างนั้นพอตกกลางคืน ทุกอย่างจะสายเกินไป
ไม่รอช้า เมิ่งสั่วเดินไปหน้าแถว เตรียมจะออกคำสั่ง
“กึก—”
ทันใดนั้น เสียงแปลกๆ จากชั้นบนก็ดึงความสนใจของเขาไป
เมิ่งสั่วชะงัก แขนที่ยกขึ้นค่อยๆ ลดลง
ชั้นบนมีซอมบี้?!
วินาทีที่ได้ยินเสียง ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวเมิ่งสั่ว
เขาทำมือส่งสัญญาณให้สุนัขทหารขึ้นไปชั้นบน
จากนั้นส่งสัญญาณให้พลทหารใหม่ตามขึ้นไป ส่วนตัวเองรั้งท้าย
บันไดทางขึ้นชั้นสองถูกสิ่งของระเกะระกะขวางทาง แสงสว่างตรงนี้น้อยกว่าจุดอื่น
มืดสลัว
ฝุ่นเขรอะ
คราบเลือดเกรอะกรัง
ประสาทของเมิ่งสั่วตึงเครียด เพิ่งขึ้นไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ชั้นบนก็มีเสียงเห่ากระโชกอย่างรุนแรงของสุนัขทหาร
มีเรื่องแล้ว
สีหน้าเปลี่ยนไป เมิ่งสั่วเร่งฝีเท้า
พอถึงชั้นสอง ก็เห็นสุนัขทหารโก่งตัว แยกเขี้ยวขู่เงาร่างหนึ่งที่มุมห้อง คอส่งเสียงคำรามต่ำ
ด้านหลัง พลทหารใหม่สี่นายยกปืนขึ้นเตรียมพร้อม
ใจหายวาบ เมิ่งสั่วมองไปที่มุมห้อง
ด้านข้างชั้นสองมีหน้าต่างแตกบานหนึ่ง แสงแดดสาดส่องเข้ามา ทำให้สว่างกว่าชั้นล่างมาก
ในมุมมืด มีร่างผอมเล็กนั่งขดตัวอยู่ ตัวสั่นเทา ปากพึมพำไม่หยุด
“อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามานะ!”
เมิ่งสั่วกวาดสายตามอง ทันทีที่เห็นหน้าชัดๆ เขาก็ตกใจ
เซี่ยเสี่ยวจู?
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ส่งสัญญาณให้พลทหารใหม่ลดปืนลง เมิ่งสั่วตบหัวสุนัขทหารเบาๆ แล้วเดินเข้าไปหาเซี่ยเสี่ยวจู
ขณะที่ปลอบประโลมเธอ เขาก็ย้อนนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับเซี่ยเสี่ยวจู
ในชาติก่อน เซี่ยเสี่ยวจูเป็น NPC ผู้นำทางในเมืองเฉินซี (หมู่บ้านผู้เริ่มเล่น) ด้วยหน้าตาที่น่ารักและนิสัยซื่อๆ ทำให้เธอเป็นที่รักของผู้เล่นมาก จนได้ฉายาว่า "จิ่งเถียนน้อยแห่งแดนรกร้าง'
บวกกับมือทองคำของเธอ ผู้เล่นที่หาหีบสมบัติคุณภาพสูงได้มักจะมาให้เธอเปิดให้ เธอจึงเป็นดาราแห่งความโชคดีประจำเมืองเฉินซีอย่างแท้จริง
เพียงแต่ว่า...
มือของเมิ่งสั่วชะงัก มองดูเซี่ยเสี่ยวจูที่สลบไป แววตาซับซ้อน
ถ้าจำไม่ผิด
เซี่ยเสี่ยวจูหนีภัยมาที่เมืองเฉินซีเพราะ ภัยหนาว ทำลายฐานที่มั่นของเธอ และเธอเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากฐานเดิม
ตามช่วงเวลานี้ การที่เซี่ยเสี่ยวจูมาปรากฏตัวที่นี่...
“...”
ภัยหนาว นั่นคือภัยพิบัติระดับที่แม้แต่คลื่นซอมบี้ยังต้องหลีกทางให้
สีหน้าเมิ่งสั่วดูแย่ลง
ปัญหาฝูงซอมบี้คืนนี้ยังไม่ทันแก้ ก็ดันมีภัยธรรมชาติระดับโหดกว่าโผล่มาอีก แรงกดดันในใจเมิ่งสั่วพุ่งปรี๊ด
แต่นี่ก็เป็นแค่การคาดเดาของเขาเท่านั้น
ทุกอย่างต้องรอให้เซี่ยเสี่ยวจูตื่นขึ้นมาก่อนถึงจะยืนยันได้
แถมต่อให้ภัยหนาวจะเกิดขึ้นจริง เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี
แววตาฉายความเด็ดเดี่ยว
เมิ่งสั่ววางเซี่ยเสี่ยวจูพิงผนังอย่างเบามือ เดินกลับไปที่หน้าแถวทหาร แล้วออกคำสั่งทันที
“ทิ้งหนึ่งนายเฝ้าระวังในตึก คอยสนับสนุน ที่เหลือปฏิบัติการทันที กวาดล้างภัยคุกคามใกล้เคียงให้หมด”
“หากไม่จำเป็นห้ามยิง เน้นการต่อสู้ระยะประชิด”
“จำไว้ ต้องยิงหัวเท่านั้นถึงจะฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดพวกนั้นให้ตายสนิทได้”
“รับทราบ!”
“โฮ่ง!!”
สิ้นเสียงสั่ง ทั้งห้ายูนิตก็เคลื่อนไหวทันที
พลทหารใหม่หนึ่งนายประจำการที่หน้าต่างชั้นสอง ปืนไรเฟิลพลังงานยื่นออกจากหน้าต่างเล็กน้อย เฝ้าระวังพื้นที่ในขอบเขต
หากเกิดวิกฤตที่ควบคุมไม่ได้ เขาจะยิงสนับสนุนทันที
ตึก ตึก—
เสียงฝีเท้าพร้อมเพรียงดังขึ้น
ยูนิตที่เหลือวิ่งออกจากตึก โชว์อาวุธ แล้วเริ่มเก็บกวาดซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านแถวนั้นราวกับตัดหญ้า
“โฮก—!”
“กรรรร—”
“—ฉึก!”
บนถนน ซอมบี้ที่เดินเตร่อยู่พอเห็นพลทหารใหม่ก็ชะงัก ก่อนจะคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่
ทว่า สิ่งที่ต้อนรับพวกมันไม่ใช่เนื้อสดๆ แต่เป็นคมมีดดาบปลายปืนอันเย็นเยียบ!
พลทหารใหม่นอกจากจะมีพลั่วสนามแล้ว ปืนไรเฟิลพลังงานของพวกเขายังติดตั้งดาบปลายปืนแบบเลื่อยหนักยาว 55 ซม. ซึ่งมีอานุภาพทำลายล้างซอมบี้สูงมาก
บวกกับรูปแบบการต่อสู้เฉพาะตัว ตราบใดที่ซอมบี้ไม่รุมเข้ามา พวกเขาก็แทบจะเก็บซอมบี้ได้ทีละตัวโดยไม่เสียเลือดเนื้อ
“โฮ่ง!!”
ข้างๆ พลทหารใหม่
สุนัขทหารวิ่งวนเวียนอยู่ท่ามกลางกลุ่มซอมบี้ที่มีจำนวนมากกว่า ทุกครั้งที่มันกระโจนใส่จะสังหารซอมบี้ได้หนึ่งตัวอย่างหมดจด
ทีเดียวจอด!
ทีเดียวจอด!
ทีเดียวจอด!
ท่ามกลางการเคลื่อนไหวที่ว่องไว เลือดสีดำสาดกระเซ็น เสียงล้มตึงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
…..
ด้านเมิ่งสั่ว หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นไม่หยุด
[แต้ม +10]
[แต้ม +10]
[แต้ม...]
เมื่อเห็นภาพซอมบี้ถูกเก็บเกี่ยวราวกับรวงข้าว เมิ่งสั่วเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ภาพความรุนแรงตรงหน้าช่วยปัดเป่าความหดหู่ในใจเขาไปได้บ้าง
“แค่สี่ยูนิตยังบดขยี้ซอมบี้สิบกว่าตัวได้สบาย ถ้าจำนวนเยอะกว่านี้ ไม่แน่อาจจะกันฝูงซอมบี้คืนนี้ได้จริงๆ”
“เผลอๆ อาจจะโต้กลับได้ด้วยซ้ำ”
เมิ่งสั่วยืนอยู่หลังกำแพง มองดูฉากนองเลือดบนถนน ในลึกๆ ของรูม่านตา ประกายความทะเยอทะยานที่ยากจะสังเกตวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
…..
เมิ่งสั่วดึงสติกลับมา เดินไปที่ขอบลานบ้าน
ลากภาพจำลองค่ายทหารที่มีเพียงเขาที่มองเห็น ปรับตำแหน่งในลานบ้านให้เข้าที่
วางลง
ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดขึ้น ณ จุดนั้น
แสงสีขาวขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนก่อตัวเป็นเงาโครงร่างค่ายทหารขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมด
[กำลังก่อสร้างค่ายทหาร ใช้เวลา 3 ชั่วโมง โปรดรอสักครู่]
เมิ่งสั่วยืนมองเงาโครงร่างค่ายทหารที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเงียบๆ
ที่เหลือ ก็แค่รอ
เขาเปิดแผงควบคุมผู้บัญชาการอีกครั้ง
ซอมบี้ทั่วไปหนึ่งตัวทำแต้มให้เขาได้ 10 แต้ม
ดูจากความคืบหน้านี้ รอให้ค่ายทหารสร้างเสร็จ เขาคงเกณฑ์ทหารได้อีกอย่างน้อย 10 นาย หรืออาจจะมากกว่านั้น
เมิ่งสั่วคำนวณในใจเงียบๆ
จากข้อมูลในหัว ช่องทางได้รับแต้มมี 4 วิธี:
สกัดวัตถุดิบ
ประชากรในฐาน
ยึดครองฐานที่มั่น
สังหารซอมบี้และสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ต่างๆ
สามข้อแรกดูไกลตัวเกินไป ตัดทิ้งไปก่อนได้เลย
ตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะเหลือแค่ทางเลือกเดียวคือการล่าซอมบี้
ซึ่งเป็นวิธีที่ตรงไปตรงมาและได้แต้มเร็วที่สุดด้วย
“ซอมบี้งั้นเหรอ...”
เมิ่งสั่วเบนสายตา มองไปยังพื้นที่ชั้นในของเมืองที่เต็มไปด้วยความตาย
ต่างจากรอบนอก ในเมืองชั้นในนั้นกลิ่นอายความตายคละคลุ้ง เพียงแค่มองจากไกลๆ ยังรู้สึกหนาวสะท้านจนต้องถอยห่างโดยสัญชาตญาณ
นี่ยังแค่ตอนกลางวัน
พอตกดึก ความน่ากลัวคงทวีคูณเป็นเท่าตัว
ฝูงซอมบี้ระดับเมือง...
เมื่อนึกถึงภาพสยดสยองที่อาจเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ เมิ่งสั่วขมวดคิ้วแน่น
เขารู้ดีว่า ค่ำคืนใน Wasteland World คือภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้
ตอนกลางวันซอมบี้จะเฉื่อยชา แต่พอตกกลางคืน พวกมันจะแสดงสัญชาตญาณนักล่าที่น่ากลัวออกมา
พวกมันจะฉีกกระชากสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ขวางหน้า
ฐานที่มั่นหลายแห่งที่ถูกซอมบี้ยึดครอง มักจะมีภาพสยองของขบวนร้อยอสูร เดินเพ่นพ่าน
เขาไม่มีเซฟเฮาส์คุ้มกะลาหัว
การปั๊มทหาร คือทางรอดเดียว
เมิ่งสั่วมองดูเวลานับถอยหลังบนท้องฟ้า ความคิดบ้าบิ่นบางอย่างแวบเข้ามาในหัวแล้วจางหายไป
…..
ในเวลาเดียวกัน
ไม่ไกลจากเมิ่งสั่ว บนหลังคาบ้านที่ห่างออกไปไม่กี่หลัง
ซอมบี้ร่างผอมสูงที่มีไอโรคสีเขียวแผ่ออกมารอบตัว ครึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเนื้องอก กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“แค่กๆ—”
ทันใดนั้น ซอมบี้ตัวนั้นก็ไอโขลกอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างจะวูบหาย กระโดดลงจากหลังคา ไร้ร่องรอย