บทที่ 10 สร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่

บทที่ 10 สร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่
ด้านหลัง หวังรุ่ยเห็นเมิ่งสั่วกำลังจะเดินจากไปก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ด้วยความร้อนรน เขาตั้งท่าจะตะโกนรั้งไว้ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดเดินกะทันหัน เขาก็ดีใจขึ้นมา
“ท่านครับ ผม...”
สายตาที่มีความนัยลึกซึ้งสายหนึ่งมองกลับมาที่เขา
หวังรุ่ยอ้าปากค้าง สุดท้ายก็พูดไม่ออก
พลทหารใหม่ด้านข้างยกปืนขึ้นเล็กน้อย หวังรุ่ยจึงต้องนั่งยองๆ กลับลงไปอย่างว่าง่าย
“.....”
เมื่อถอนสายตาเตือนกลับมา เมิ่งสั่วก็ก้าวเท้าเดินต่อ มุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร
ใน โลกแดนรกร้าง ผู้ที่ถูกติดเชื้อโดยปกติจะมีจุดจบเพียง 3 แบบ:
ดำดิ่งสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์ กลายเป็นซากศพเดินดินที่กระหายเลือดและไร้สติปัญญา หรือก็คือ 'ซอมบี้' ในปัจจุบัน
เพียงแต่ผ่านการวิวัฒนาการมาหลายร้อยปี ซอมบี้ในปัจจุบันไม่เหลือความสามารถในการแพร่เชื้ออีกแล้ว พวกมันคือสัตว์ประหลาดที่ถูกผลิตออกมาแบบล็อตใหญ่
หลังติดเชื้อ เนื่องจากมีจิตยึดติดที่รุนแรงเกินไปจึงไม่ดำดิ่งสู่ความมืดมิด แถมยังคงความทรงจำบางส่วนไว้ ทำเรื่องที่ใส่ใจที่สุดก่อนตายซ้ำไปซ้ำมา แบบนี้เรียกว่า 'ผู้ติดเชื้อพิเศษ' หรือเรียกย่อๆ ว่า 'พวกกลายพันธุ์'
โดยปกติ ผู้ติดเชื้อพิเศษจะไม่มีความเป็นศัตรู แต่เนื่องจากพวกมันครอบครองความสามารถพิเศษต่างๆ จึงถูกขุมอำนาจจำนวนมากในแดนรกร้างตั้งค่าหัวเพื่อจับตัวมา เป็นวัตถุดิบชั้นดีที่สุดในการทำเป็นอาวุธสงคราม
ผู้มีพลังพิเศษ: คือผู้โชคดีอย่างหวังรุ่ย หลังติดเชื้อร่างกายไม่เพียงไม่แสดงอาการติดเชื้อใดๆ แต่กลับเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส ได้รับพลังประหลาดต่างๆ มาครอบครอง
เพียงแต่คนประเภทนี้มีน้อยมาก
ชาติก่อนในเมืองเฉินซี หรือแม้แต่เมืองฟื้นฟู ในภายหลัง เมิ่งสั่วเจอผู้มีพลังพิเศษที่เป็นคนพื้นเมืองไม่เกินสิบคน
การคัดสรรตามธรรมชาติหลายร้อยปี ทำให้แดนรกร้างสูญเสียคุณสมบัติ การแพร่เชื้อ ไปแล้ว
สิ่งของที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นเหล่านี้ โดยพื้นฐานถูกควบคุมโดยสี่ขุมอำนาจใหญ่แห่งแดนรกร้าง
นอกเหนือจากต้นกำเนิดเชื้อไวรัสส่วนน้อยที่ตกหล่นอยู่ภายนอก ก็มีเพียงการเปิดหีบสมบัติที่มีโอกาสเล็กน้อยมากๆ ที่จะได้มา
ฐานที่มั่นและหีบสมบัติ ถือเป็นเอกลักษณ์ใหญ่สองประการของโลกแดนรกร้าง
ดึงความคิดกลับมา เมิ่งสั่วมาหยุดอยู่หน้าค่ายทหาร
เปิดหน้าต่างระบบผู้บัญชาการ:
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[ระดับ]: 1
[แต้ม]: 10200 (+10+10+10...)
แต้มพอแล้ว
เมิ่งสั่วเลื่อนสายตาเล็กน้อย เรียกดูข้อมูลสถานีพลังงาน
[สิ่งปลูกสร้าง]: สถานีพลังงาน
[ค่าใช้จ่าย]: 800 แต้ม
[เวลา]: 45 นาที
[แนะนำ]: ติดตั้งอุปกรณ์พลังงานหมุนเวียน สามารถส่งพลังงานในปริมาณที่กำหนดให้กับสิ่งปลูกสร้างอื่นอย่างต่อเนื่อง เพื่อรองรับความต้องการในการเดินเครื่อง
[ต้องการสร้างสถานีพลังงานหรือไม่?]
เมิ่งสั่วกดที่ไอคอนสถานีพลังงาน เสียงแจ้งเตือนแบบเครื่องจักรที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู
‘สร้าง’
เพียงแค่คิด ภาพจำลองขนาดย่อส่วนของสถานีพลังงานก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว
พื้นที่ครอบครองของสถานีพลังงานเล็กกว่าค่ายทหารเล็กน้อย
เมิ่งสั่วเดินวนรอบลานเล็กๆ หนึ่งรอบ เพื่อปรับหาตำแหน่งที่เหมาะสม
ยืนยัน
วางตำแหน่ง
[แต้ม -800]
แสงสีขาววาบขึ้นที่จุดเดิม ส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืนไปชั่วขณะ
[กำลังก่อสร้างสถานีพลังงาน ใช้เวลา 45 นาที โปรดรอสักครู่]
ภาพจำลองขนาดมหึมาที่เป็นตัวแทนของสถานีพลังงานตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูเมิ่งสั่วอีกครั้ง
เหลือบมองภาพจำลองสถานีพลังงานที่กำลังค่อยๆ ก่อรูปร่าง เมิ่งสั่วเรียกพลทหารใหม่หนึ่งนายให้เฝ้าสถานีพลังงานไว้ แล้วยกเท้าเตรียมเดินออกไป
ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ แนวป้องกันยังเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เขาจะเป็นบ้ายืนรออยู่ตรงนี้ตลอดไม่ได้
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว จู่ๆ ฝีเท้าของเมิ่งสั่วก็ชะงัก
“.....”
“ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
เขามองไปรอบๆ
รู้สึกเหมือนตัวเองลืมเรื่องอะไรสักอย่าง
“โฮ่ง!!”
ตอนนั้นเอง สุนัขทหารตัวหนึ่งก็วิ่งออกมาจากค่ายทหาร
ทันทีที่เห็นผู้บัญชาการ มันก็เห่าหนึ่งครั้งเพื่อรายงานตัว
เมิ่งสั่วได้สติกลับมา
เมื่อเห็นสุนัขทหารที่ขนปุกปุยแต่ท่าทางองอาจ และตื่นตัวระวังภัยรอบด้านอยู่ตลอดเวลา จิตใจเขาก็ไหววูบ แววตาค่อยๆ อ่อนโยนลง
ตบหัวสุนัขทหารเบาๆ เมิ่งสั่วนำทางสุนัขทหารรีบมุ่งหน้าไปยังแนวป้องกัน
ลืมเซี่ยเสี่ยวจูที่กำลังขดตัวด้วยความงุนงงอยู่ที่มุมชั้นสองไปอย่างหมดจด
.....
ชั้นสองของตึกเล็ก
เมื่อได้รับพลังงานเติมเต็ม ร่างกายของเซี่ยเสี่ยวจูก็ฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง
ในมุมมืดที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง
เซี่ยเสี่ยวจูนั่งกอดเข่าคู้ตัวอยู่ในนั้น มองดูพลทหารใหม่ที่นิ่งราวกับฟอสซิลอย่างเหม่อลอย ในใจเต็มไปด้วยความสับสน
‘ตอนนี้ฉันควรทำอะไร?’
เธอพยายามสื่อสารกับทหารผู้เคร่งครัดนายนี้แล้ว แต่อีกฝ่ายไม่สนใจเธอเลย
ข้างนอกก็มืดเกินไป เสียงดังสนั่นและเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดังมาจากที่ไกลๆ อย่างต่อเนื่อง
แม้เสียงจะเบาลงแล้ว แต่ก็น่ากลัวมากอยู่ดี เธอไม่มีความกล้าพอที่จะวิ่งออกไปในเวลานี้
ดึกสงัด อุณหภูมิลดฮวบ
เซี่ยเสี่ยวจูรู้สึกหนาว จึงขยับตัวเข้าไปซุกในมุมกำแพงให้ลึกขึ้น กอดตัวเองกลมดิก
เธอยังสงสัยเกี่ยวกับเสียงฝีเท้าที่ชัดเจนและไม่เคยขาดช่วงจากด้านนอก แต่ความกลัวในใจมีมากกว่าความอยากรู้อยากเห็น
‘ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นยังไงบ้าง’
‘ปู่หลี่พวกเขากลับไปถึงอย่างปลอดภัยไหมนะ’
‘พวกเขาจะมาตามหาฉันไหม’
คิดไปคิดมา ความง่วงก็เข้าครอบงำ
หนังตาของเซี่ยเสี่ยวจูปรือลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว หลับสนิทไปในที่สุด
ครู่ต่อมา เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้น
“.....”
ที่หน้าต่างชั้นสอง พลทหารใหม่ไม่ขยับเขยื้อน เมินเฉยต่อเด็กสาวที่ตื่นมาก็กิน กินเสร็จก็หลับคนนั้นอย่างสมบูรณ์
เสียงลมหายใจหนักๆ ดังลอดหน้ากากกันแก๊สออกมา เขาไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว
และเขาก็ไม่ได้ไร้เพื่อน
ข้างล่าง มีพลทหารใหม่เดินลาดตระเวนไปมาแถวค่ายทหาร คอยระวังความเคลื่อนไหวรอบด้าน
ตอนนี้ เพิ่มมาอีกหนึ่งนาย
อยู่แค่ข้างบ้าน
พลทหารใหม่สามนายปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด ทำภารกิจของตนอย่างจริงจัง
ทันใดนั้น
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
สายตาของพวกเขาก็มาบรรจบกัน
“.....”
“.....”
“.....”
.....
เมิ่งสั่วนำสุนัขทหารรีบรุดกลับมาที่แนวป้องกัน
โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีอุบัติเหตุ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก
มหกรรมเก็บกวาดศัตรูยังคงดำเนินต่อไป
ตามจำนวนพลทหารใหม่ที่เพิ่มขึ้นและอำนาจการยิงที่ยกระดับ ฝูงซอมบี้ถูกสกัดกั้นให้อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ไม่อาจคืบหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว
ซอมบี้ที่ควรจะน่าสะพรึงกลัว ในสายตาของเมิ่งสั่วกลับกลายเป็นตัวเลขที่อบอุ่น
[แต้ม +10]
[แต้ม +10]
[แต้ม...]
เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนซอมบี้ลดฮวบลง
การออกหากินยามค่ำคืนของฝูงซอมบี้ในโซนรอบนอกทิศตะวันตก ใกล้จะจบลงแล้ว
ท้ายขบวนฝูงซอมบี้
ซอมบี้จำนวนมากถึงขั้นหลุดจากสถานะต่อสู้เพราะถูกอุดอยู่ด้านหลังเป็นเวลานาน จนหยุดการโจมตี
พวกมันยืนนิ่งอยู่กับที่ แววตาเหม่อลอย สีหน้าว่างเปล่า
ในจำนวนนั้น ยังมีซอมบี้หลายตัวกุมท้อง ไอเอาเลือดสีดำเหม็นเน่าออกมาไม่หยุด
“ได้เวลาโต้กลับแล้ว”
เมิ่งสั่วสังเกตสถานการณ์ปัจจุบัน ในใจวางแผนสำหรับการเคลื่อนไหวขั้นต่อไป
เขาเปิดหน้าต่างระบบผู้บัญชาการ ตอนนี้แต้มพุ่งขึ้นสู่ระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
15,900!
ตัวเลขนี้ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต้มที่ใช้สร้างสถานีพลังงานถูกเติมเต็มกลับมาตั้งนานแล้ว
แต้มไม่เพียงไม่ลดลง กลับยิ่งมีมากขึ้น
‘ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันสามารถจัดตั้งทีมย่อยสักสองสามทีม ให้ลองหยั่งเชิงรุกคืบเข้าไปด้านในได้’
‘.....’
‘เอาเป็นว่ายึดอาคารใกล้เคียงให้เป็นฐานที่มั่นทั้งหมดก่อนดีกว่า’
‘อืม แบบนี้ชัวร์กว่า’
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เมิ่งสั่วเปิดหน้าต่างค่ายทหาร แล้วกดเกณฑ์พลทหารใหม่ 100 นาย และสุนัขทหาร 30 ตัว ทยอยกันออกมา
[แต้ม -16000]
แต้มถูกล้างเกลี้ยงในพริบตา
ตอนนี้เขามีค่ายทหารแค่แห่งเดียว
พลทหารใหม่ 1 คนใช้เวลา 5 วินาที ความเร็วในการสร้างทหารไม่ได้เร็วมากนัก
นี่ยังไม่นับเวลาที่พลทหารใหม่ต้องวิ่งไปยังสนามรบ และเวลาที่เขาต้องจัดวางกำลังพลเฉพาะจุด
ดังนั้น จะปล่อยให้ค่ายทหารว่างเว้นไม่ได้เด็ดขาด
ณ เวลานี้
มีเพียงการเกณฑ์พลทหารใหม่อย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนเท่านั้น ถึงจะสร้างผลตอบแทนด้านเวลาได้สูงสุด และเปลี่ยนพื้นที่ใกล้เคียงให้กลายเป็นเขตป้อมปราการได้อย่างรวดเร็ว
ปั๊มทหารอย่างไม่จำกัด
ถึงจะยึดฐานที่มั่นแห่งนี้ลงมาได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด